Nog een keer!

Met oud en nieuw bak ik altijd kniepertjes. Hier schreef ik daar een blogje over. Maar nu, zo eind januari, zijn de kniepers weer op en het ijzer is allang weer in de kast verdwenen. Tot vandaag...

Ik zag Rudolf, de bakker van 24 kitchen, deze week stroopwafels bakken. Met het bekende ijzer! Dus de kast ging open en het ijzer kwam weer op het aanrecht te staan. Het recept? Nou, dat zag er zo uit:

Nodig:
500 gr. bloem.
250 gr. gesmolten boter.
150 gr. suiker.
2 zakjes gist. (van ieder 7 gram).
1 ei.
60 ml. lauwe melk.

Dat meng je door elkaar en kneed je tot een soepel deeg. Even rijzen, zo'n 45 minuten onder een vochtige theedoek.

Daar bak je dan de wafels van. Per wafel gaat er een pingpongballetje deeg op het ijzer. (Als je wilt, kun je ze nog mooi rond maken met behulp van een koeksteker/ring. Die van mij had een doorsnede van 9 cm.) Deze wafels kun je doorsnijden, maar dat deed ik niet. Nu had ik al 30 wafels, ander had ik er 60 (!) gehad. Dan maar dubbel, ook niet verkeerd ;) Tussen de wafels ging natuurlijk stroop. Die maak je zo:

Nodig:
250 ml. stroop.
150 gr. bruine basterdsuiker.
1 eetlepel kaneelpoeder.
50 gr. boter.

Het resultaat? Nou, kijk!

Inmiddels hadden we al een wafel bij de koffie. Ook zijn er al wat gereserveerd door de meisjes. Voor Junior staat er een schaaltje snippers op zijn kamer en ach, de rest komt vast wel op. Als je in de buurt woont en een kopje koffie wil komen halen, hou je vooral niet in hoor... want wij... wij zijn eigenlijk aan de lijn :o

Stukje per dag.

Een paar jaar geleden deed ik mee met "Een kastje per dag". Het was voor mij de manier om orde te scheppen aan de chaos die zich hier in huis er langzamerhand ingeslopen was. Nee, ik ga mezelf niet veroordelen hoor, het ging zoals het ging. Jaren van therapieën en gesprekken op school voor Junior, en natuurlijk het leven van alledag met 3 kinderen nog thuis wonend, maakten dat dit soort dingen bleven liggen. En toen "de storm" was gaan liggen, kwam het gevolg in beeld. Rotzooi.

Nu, 2 jaar verder, heb ik nog steeds lol van deze actie. (Wil je de actie nog eens bekijken dan raad ik je aan hier te klikken. Dan kom je op het blog terecht, dat ik speciaal hiervoor aanmaakte.). Voorbeeldje van het gevolg van dit alles? Nou kijk, hier:

Fleur's kamer voor (ze zat wel vlak voor de verhuizing van haar naar kamers...) het opruimen.

En na de grote opruimactie!

Maar van tijd tot tijd moet ik, ook nu nog, weer eens aan de slag. En gezien ik nu veel meer ruimte en tijd heb, gaat het toch met grotere stappen.

Gisteren moest de tuin eraan "geloven". Nee, ik heb niet in 1 dag alles gesnoeid. Maar 'k ben best een flink stuk verder gekomen. Want als ik de snoeischaar eenmaal vast heb, dan zijn de planten niet meer veilig voor mij ;) De druif moest een beurtje hebben, en ook wat vaste planten. De uitgebloeide stukken had ik nog laten staan in de eerste instantie, maar nu ging het me toch ergeren. Schaar erdoor dus. Bezem over het terras en de hark nog maar weer eens over het gras. Wat is dat weer een heerlijk gevoel zeg!

Ik denk dar ik vandaag nog maar even een grasveldje achter aanpak. Als ik er aan toe kom dan hè... Want mijn ouders moeten ook nog een snoeibeurtje hebben (lees: knipbeurt) en het eten moet nog voorbereid worden en... nou ja, je leest het al. Het komt hoe het komt, ik denk dat dat voor mij toch de manier is. Gelukkig komt er morgen ook nog een dag. Of zou het dan gaan regenen? Zal ik dan toch eerst maar even... Oei, best lastig, prioriteiten stellen!

Ritme vinden en strijken.

Hee hallo, jij ook nog eens weer hier? Nou, ik vind het stoer hoor. Vele malen kijken of ze eindelijk weer eens een berichtje geplaatst heeft en steeds kwam je weer voor niets. En nu, nu heeft ze misschien wel weer wat te vertellen...

Ja, we zitten helemaal in het nieuwe ritme. Jan is momenteel bij huis, daar had ik jullie al op voorbereid. Vreemd hoor, en het gaat 'm ook niet in de koude kleren zitten. Op een of andere manier schijnt je baan ook een stuk van je persoonlijkheid te zijn. Nou is dat bij Jan niet anders hoor, maar zo langzamerhand koppelt hij zich daarvan los. Jan is gelukkig meer dan dat.

En nu? Nou, hij zit middenin een sollicitatiecursus. Aangeboden door zijn laatste werkgever nog. Hij krijgt handige tips, en ze hebben samen zijn c.v. eens nageplozen. Die zag er gelukkig al goed uit. Voor morgen moet hij een sollicitatiebrief geschreven hebben. Dus werd gisterenavond maar weer eens internet afgezocht naar een geschikte vacature. Gelukkig gevonden en wie weet... gebruikt hij die brief wel voor het eggie.

Maar tussendoor... tussendoor genieten wij van lange wandelingen met Tukker. En de tijd die we ineens samen hebben. En van maaltijden die ook Jan tegenwoordig op tafel zet. En van zo nu en dan een filmpje op een doordeweekse avond. Voorheen was Jan vaak 's avonds weg, nu is hij er meestal.

Dat meestal, daar moet ik nog wel even aan wennen hoor. Ik ben een mens van t.v. uit, en een goed boek erbij. En alleen zijn, heerlijk!

Maar gelukkig weet Jan dat. En zorgen we er voor dat we ook dingen apart van elkaar doen. Zo houd je ieder je eigen leven en ga je elkaar ook niet in de weg lopen. Of teveel op elkaar letten. Eng.

Jan fröbelt wat in de schuur, en soms in de garage. En ik? ik fröbel ook maar wat raak. Een voorbeeld? Nou, kijk! Ik kwam op pinterest wat patronen met strijkkralen tegen en ik kreeg meteen inspiratie. Er stond hier nog een gigantische pot vol van dat spul in de kast, en voor ik het wist had ik een verzoek van Jan binnen. Hij maakte een patroon van Pino, kijk maar:

En ik ging aan de knutsel. Dit was het resultaat:

En tsja, toen mocht de "echte" Pino toch ook niet ontbreken in deze categorie ;) Dus kwam de bus met kralen er weer bij en weer kwam er maarzo iets uit:

Haakje eraan en dan aan de spiegel, lijkt me zo. Leuk toch?

Een ster in de familie!

Fleur heeft een bijbaantje bij Top-recreatie. Daar werkt ze alweer een aantal jaar voor, en deze vakantie is ze werkzaam bij Bataviastad in Lelystad. Dat is een outlet-winkelcentrum:

Veel leuke winkeltjes van verschillende merken tref je daar aan. En voor de kinderen die meekomen is er op zon-en feestdagen (en in de vakantie) een soort vossenjacht uitgezet. Fleur had in de kerstvakantie 5 keer werken gepland daar.

Het is best een behoorlijke reis met het openbaar vervoer daarheen. Zo een uur of 2 is ze onderweg. Dat betekent in de praktijk dat ze 's ochtends om kwart voor acht vertrekt en 's avonds tegen deze tijd pas weer terug is.

Omdat wij nog nooit daar geweest waren, en het natuurlijk altijd leuk is je dochter aan het werk te zien, besloten wij vrijdag ook maar eens een kijkje te gaan nemen. Fleur vertrok 's ochtends weer om kwart voor acht, en wij gingen tussen de middag die kant op. Want shoppen ja, leuk hoor, maar niet een volle dag lang ben ik bang. Ook al is mijn wederhelft niet de gemiddelde man. Hij vindt het best gezellig mee te gaan : )

Ook pikten we Mirte op het station op. (Zij kwam vanuit Utrecht). Junior bleef thuis, hij lijkt niet op zijn vader wat shoppen betreft. 't Kan 'm gestolen worden. Maar dat terzijde.

Wat was dat leuk zeg! Veel leuke winkeltjes. 't Is dat wij helemaal geen merkenmensen zijn, de aanbiedingen waren helaas toch nog niet goedkoper dan wij anders zouden betalen voor kleding. Maar toch slaagden we er. Ik voor een horloge, mijn vorige viel letterlijk uit elkaar, en Jan voor een paar schoenen. Nee, Mirte ging zonder buit naar huis helaas.

Natuurlijk zagen we Fleur ook nog aan het werk. Als modefotograaf. En weet je wat leuk was, ze ging samen met zus en vader op de foto. Het resultaat? Nou kijk!

vader ook al allures...

Ook nog even met zus op de foto.

En ik? Ik maakte de foto's ; )

Het was erg leuk Fleur aan het werk te zien met de kinderen. Ze vertelde vanochtend aan het ontbijt nog (vandaag is ze alweer daar te vinden) dat ze het leuk vindt om heel hard te gaan zwaaien als er kinderen haar kant op komen voor een handtekening. Die kinderen gaan dan vaak rennen naar haar toe, waarna ze ze vervolgens de lucht in prijst... "Wow! jij kan hard rennen!!"

Fleur vond het wel zwaar, zo 5 keer in de vakantie zulke lange dagen maken. Maar het werk vond ze helemaal het einde. En ik? Ik ben supertrots op mijn ster!

Een rijk jaar.

Hebben jullie dat ook wel eens? Dan schrijf je me toch een verhaal, en dan bedenk je je dat zoiets eigenlijk totaal niet interessant is voor de lezers van je blog... dus houd je de backspace knop een poosje vast en dan heb je zomaar weer een leeg "velletje" om op te schrijven.

Nog een keer dus maar... ik houd het nu maar wat korter, want ik wil eigenlijk vandaag maar 1 ding met jullie delen en dat is dit:

Vanmiddag was ik bij kennissen even op het toilet en daar hing een tegeltje met deze tekst:

"Je hoeft geen geld te hebben om heel rijk te zijn."

Ik dacht: "Dat is 'm!" Dat wens ik iedereen toe voor dit jaar! Rijk zijn, maar dan wel op deze manier. Als je daar toch de kunst van te pakken hebt, dan heb je de kunst van het leven te pakken, toch?  Dus:

plaatje van www.