Ik laat je nooit in de steek!

Dat stond er op het T-shirt van Jan.

Het shirt dat ie aan had op de receptiefoto.

De foto waar de handtekeningen op kwamen van de gasten die aanwezig waren op onze bruiloft. Vandaag precies 21 jaar geleden. Waar blijft de tijd....

Ook toen was Jan al in de ban van de auto. 'k Heb er al wel eens over geschreven in dit blogje. Hij had een kever die ie ging opknappen. Helaas, hij is nooit weer in elkaar gezet door Jan, dat heeft de koper van de onderdelen waarschijnlijk gedaan. Laten we dat dan maar hopen....

Maar de kevergekte wás er al. Zodanig dat het héél logisch was dat we erin naar het gemeentehuis reden. Een zwarte cabrio hadden we vrij vlot geregeld. We maakten pamfletten waarop stond: Kever Cabrio zoekt andere kevers om Jan en Trudy 7-6-1990 naar het gemeentehuis te rijden. Neem contact op met.... En dat werkte.

Op de parkeerplaats, of zomaar onderweg voor een huis, we deden de pamfletten gewoon onder de ruitenwissers. En dan belde er weer iemand van: " met de groene kever. Spreek ik met de cabrio?" Hartstikke leuk dat het zo'n succes was! Op de trouwdag waren er 11! De hele familie kon erin. Prachtig, zo'n stoet, vonden wij. Helemaal omdat het na een regenachtige start tóch nog goed weer werd, en de kap van de cabrio open kon!

Na de trouwplechtigheid werden er nog foto's gemaakt bij een kasteel in de buurt. Hierop waren alle kevers vertegenwoordigd. Deze foto stond later nog in de etalage van de fotograaf:

En toen we na 2 weken huwelijksreis terug kwamen uit Rhodos, stonden we óók nog in de krant. ( jammer genoeg kon ik het originele knipsel niet vinden, dit is een kopie, dat een beetje vochtig is geweest, maar ja..).

Wát een verrassing was dat! Maar het mooiste van alles is nog wel dat Jan zich altijd aan de belofte hield. Al 21 jaar lang... Hij liet me nooit in de steek!!

Leven redden?

Morgen is het 7 juni. Onze trouwdag. Vorig jaar was dat 20 jaar. Dat moesten we vieren, vonden we. We houden het graag eenvoudig, en zo kwam het dat we 's ochtends richting kust reden.  Althans, dat was de bedoeling. Maar hoe het kwam weet ik niet meer, Jan reed helemaal de verkeerde kant op. Ach sh... zei ie en hij keerde om....

Toen we binnendoor terugreden de goeie kant op zagen we ineens in de verte wat liggen. Toen we dichterbij kwamen bleek het een man te zijn. Hij lag half op de weg en de fiets lag er naast. Gelukkig heeft Jan voor z'n werk EHBO gehad en reanimatie. Hij stapte uit en liep richting man. 't Zag er niet goed uit, dat kon ik als leek ook nog wel zien. Hij was lijkbleek en Jan zei mij 112 te bellen. Dan begin ik vast te reanimeren gaf hij aan.

Dan wordt het toch wel menes. Het idee dat je 112 moet bellen is heel raar. 'k Had het al eerder aan de hand gehad toen we brand in huis hadden, en ik kreeg weer zwaar de kriebels. Jan gaf aan dat de man alweer bij kwam. Reanimatie bleek toch niet nodig te zijn.. Wél had hij hem al op z'n zij gelegd. En hield Jan hem aan de praat. De man van de alarmcentralen stelde me wat vragen en stuurde snel politie en een ambulance. Tot die tijd heb ik de auto's gewaarschuwd met een scheef oog op Jan.

De politie was er gelukkig snel. Dat gaf al een heel rustig gevoel. De ambulance was ook snel te plekke en nadat de man "ingeladen" was kwam ik erachter dat het een buurman van mijn beste vriendin was. Gék is dat dan, je kent hem eigenlijk en het was me niet opgevallen. Hij zag er ook zó anders uit op dat moment... Wij gingen na overleg tóch maar op naar zee. In de auto heb ik de moeder van m'n vriendin nog gebeld en m'n ouders, die wonen in dezelfde straat.

Later op die dag, toen we nog even contact met m'n ouders hadden, bleek dat de man een gescheurde aorta had. ( Het enge was dat mijn vader al een tijdje wachtte op een operatie aan de aorta. Verdikt. Best confronterend als je dan het gevolg ervan mee maakt.) De man is gered na een lange operatie. 's Avonds zijn we nog even naar de moeder van m'n vriendin geweest. Het is prettig om je verhaal te doen op zo'n moment, en ook te horen hoe het aan de andere kant beleefd werd.

Gelukkig was de man snel weer thuis. Zijn vrouw kwam die week nog met een bosje bloemen aan omdat Jan hem gered had. Dat voelde eigenlijk helemaal niet zo zwaar, je doet gewoon op zo'n moment wat moet... (Het blijft ook een gek idee dat je dán juist verkeerd rijd. Moest het zo zijn??).

Eind juni wordt de man 70. Zijn vrouw kwam ons vragen of we ook willen komen op z'n feest. Als jullie dat echt graag willen doen we dat, hebben we gezegd. We willen niet het gevoel hebben dat ze zich verplicht voelen. Maar we vinden het bést een eer!!

Mooie tijd?

Er is momenteel een erg leuke serie op t.v.. Mooi was die tijd, heet ie. En het wordt op maandagavond uitgezonden. Om 19.25 op Ned. 1. Toevallig zapte ik er 2 weken geleden tegenaan.. En ik was meteen geïnteresseerd. Het principe is als volgt: Ze laten een familie, opa , oma, vader, moeder, zoon (15) en 2 dochters (12 en 10) teruggaan in de tijd. Ze leven 1 dag en nacht in verschillende tijden. De eerste aflevering speelde zich af in 1910.

Het leuke is dat het huis waar wij wonen in 1914 gebouwd is. Dus dat betekent dan dat de mensen hier net als in de serie geen gasfornuis en stromend water hadden. En dat er ook op klompen gelopen werd toen. En buiten de w.c. was. Je kunt je het niet voorstellen hoe dat moest zijn. De serie geeft daar een iets duidelijker beeld van. De tweede aflevering was in de jaren 30. Met de crisis. Ook dat is indrukwekkend voor ons om "mee te maken" in beeld.

Wat ik me wel afvraag of die tijd wel zo mooi was. Nadeel ervan is dat alles veel moeizamer ging dan tegenwoordig. Om eten te koken moest je eerst houthakken, je had maar 1 pit, de kachel en om over de rest van het huishouden maar niet te spreken. Matten kloppen en dan het wassen..... Voordeel ervan was denk ik dat alles in veel meer te behappen tempo ging. De snelle tijd van tegenwoordig eist ook vaak z'n tol....

Waar ik vooral in geinteresseerd ben is in het dagelijks leven van vroeger. Dingen die voor de mensen toen als vanzelfsprekend werden beschouwd zijn voor ons juist boeiend. 'k Hoor altijd graag verhalen van alledag van m'n ouders. Het gekke is dat ik zelf wel mérk dat mijn kinderen dat ook leuk vinden te horen van ons, maar omdat je het zelf ook zo vanzelfsprekend vind denk je er vaak niet aan dat dat voor hen niet zo is... Het idéé al dat wij thuis eerst geen telefoon hadden. Nu hebben we allemáál een mobieltje... En geen auto.. mijn vader kocht er één toen ik in de vierde klas zat. Nu hebben we er twee. Ze wéten niet anders...

De aflevering van morgen gaat over de jaren 40. De oorlog dus. De oma van het gezin is 73, 3 jaar ouder dan mijn moeder. In het voorfilmpje zag je dat ze zeer onder de indruk was van de herinneringen die weer opkomen, terwijl ze eigenlijk nog maar heel jong was. 'k Ben benieuwd hoe dat in beeld wordt gebracht...

Als je ook de eerste twee afleveringen nog wilt zien, deze zijn nog terug te vinden op uitzending gemist. Ze duren een half uur per aflevering. Doe even Klikkerdeklik en veel kijkplezier!

Aan het werk!

Zaterdagochtend half elf. De meisjes zijn allebei naar hun werk. Ze werken in dezelfde supermarkt hier in het dorp. Ik vind het altijd leuk als ik dan een boodschap ga doen dat ik ze allebei achter de kassa zie zitten. Wat een rijkdom, gaat er dan door m´n hoofd. Leuke meiden die er ook nog niet te beroerd voor zijn wat te doen voor hun centen. ( ik ben natuurlijk bevooroordeeld, als hun moeder...).

We gaan deze zomer ook eens kijken of we Jan ook aan een baantje kunnen helpen. De computer maakt anders overuren zo'n hele vakantie lang. Zélf vindt ie dat niet zo'n probleem, maar ik vind dat een  baantje erbij hoort als je 15 bent. En toen ie hoorde wat voor verdiensten er aan vast zaten, vond hij het zelf eigenlijk ook wel.....

Zélf heb ik ook vakantiebaantjes gehad. Ik was 15 toen ik m'n MAVO diploma op zak had en die zomer had je heel lang vakantie, zo na het examen. Op het kantoor bij de fabriek waar mijn vader werkte. Bij ons in het dorp, "de fabriek" ook wel genoemd. Mijn zus had het jaar daarvoor examen gedaan. Een kantoormens in hart en nieren. Nu zit ze ook nog op kantoor...

Ik niet... maar ja, als het baantje dan op je wacht wat doe je dan... Braaf met pappa mee lopen naar de fabriek en er maar het beste van hopen. 'k Mocht 4 weken. Het was simpel kantoorwerk. Dingen op alfabet leggen, brieven in enveloppes stoppen en zo nu en dan er eens één uit typen. Met m'n typedyploma op zak zou dat ook nog wel moeten lukken, zou je denken.

Nu ben ik er meer een van werken met de handen. Actie. Zo'n bureau waar je de hele dag achter moet zitten is voor mij een straf. 'k verveelde me kapot, vond het totaal niet interessant, en dat uitte zich ook in de gekste fouten. Doordat ik zat te dromen van lekker zwemmen met m'n vriendinnen ( 't was stralend weer die weken) presteerde ik het héél veel fouten in de brieven te maken. En ook de brieven verkeerd om in de enveloppes te doen, 't adres was niet meer leesbaar...

Na 2 weken gaf ik het op. Mijn zus had inmiddels ook vakantie, en zij nam het maar over. Ik kan me niet van de indruk onttrekken dat ze dat daar op het kantoor helemaal niet erg vonden.... Inmiddels wist ik het zéker. Een kantoorbaan, dat werd 't hem niet. De rest van de vakantie maakte ik samen met de buurvrouw bij mensen schoon, en had ik voor 2 weken een krantenwijk. 's ochtends héél vroeg. Dat laatste vond ik ook niet alles, 'k heb gezworen dat ik dat nóóit in m'n leven meer zou doen... De kids mogen van mij dan ook elk baantje aannmemen, behalve dat... ( pure zelfbescherming, 'k ben er zo één die het over gaat nemen als ze te veel huiswerk hebben).

Zoals ik jullie al verteld heb, heb ik daarna nog járen, vanaf m'n 16de in het kappersvak gewerkt. Lekker met je handen bezig en gezellig ondertussen een praatje maken. Een perfect baantje voor mij!!

Weet je waar het leuk was vandaag?

In 't Harde! Van de week zag ik het toevallig bij iemand in de blog staan. 'k Weet niet meer bij wie, maar gelukkig had ik de plaatsnaam onthouden... Dus vanochtend... www. google.nl en daar kwam al snel deze markt tevoorschijn.

't Was een uurtje rijden. Via Voorst.... daar zit bakker Bril, en die verkoopt de lekkerste krentebroden die je ooit geproefd hebt. Dus onze auto stopt daar bijna als vanzelf. Halfje mét spijs,'t is een feestdag vandaag.. En een halfje zonder, voor in de vriezer... en toen hup op naar de Veluwe.

 Onderweg lekker gesnoept van de sneetjes brood. Dan ben je er zó. Jan laadde me even uit bij de ingang. 'k Loop soms nog met een kruk. Vooral handig als het zo druk is, gebeurt je het ook niet dan je per ongeluk omver word gelopen....

Even de auto op de parkeerplaats en daar gingen we. Jan had al snel een kraam met autootjes gevonden. Daar kwam ie een miniatuur busje tegen. Van Volkswagen, z'n merk voor ie Volvo ging rijden... "k Dacht nog, waar ga je ze láten, er staan er al zat in de kast, maar dat kwam nog.....

Toen kwam er een kraam met oude bakvormpjes. En een V.W. speldje. En nog een autootje, nu een V.W. Variant. Ook nog een eigendom geweest ooit, maar dat vertel ik nog wel eens.... Daarna zagen we nog een stoommandje, handig voor stomen, maar ik bedacht me dat er ook wel fruit in kon met een mooi bordje eronder.

De markt was groot. Op een sportpark begon ie en het liep zelfs een stuk door een woonwijk. Daar zagen we een kraam met allemaal nostalgische spulletjes. En dáár stond ie. Op ons te wachten. Hét antwoord op de autootjes onderin de kast. En die we vandaag gekocht hadden. Een mooi vitrinekasje. In precies de goeie stijl. Eerst nog even bedenken waar ie dan wel zou moeten hangen, is wél handig natuurlijk, als we er plaats voor hebben, maar daar waren we al snel uit. Bod gedaan en nu is ie van ons. Kíjk! Mooi hè?

Even nog een patatje gegeten en toen zijn we na nog even rondgesnuffeld te hebben ( en nog baklettertjes gekocht te hebben):

naar huis gereden. De toeristische route natuurlijk. Om 16.30 waren we thuis. Ik moest wél nog even met het been omhoog, m'n knie wordt nog wat dik van zo'n dagje... en daarna hebben we gezellig gebarbequed met de kids. Al met al een supergeslaagde hemelvaartsdag!