Je bent een echte .......... als...

Als ik na een rondje blogland nog niet genoeg heb van de laptop op schoot ga ik altijd even buurten bij Jan's facebook pagina. Leuk, om zo even te kijken wat er daar op gepost is. Ik heb zelfs zelf ooit een account gehad, maar op een of andere gekke manier werd 'm dat niet. Dus hief Junior op mijn verzoek dit weer op.

Een tijdje geleden ontdekte ik een leuke pagina in facebookland. "Je bent een echte .......aar als", heette ie. Op de puntjes staat dan de naam van onze woonplaats, zoals je misschien al wel door had. Hierop vond ik allerlei leuke foto's van ons dorp, uit het verleden.

Het was een feest der herkenning. Zoveel leuke oude foto's dat daar op stonden, echt fantastisch. Ik, geboren .......aar, kon me zelf ook nog zoveel herinneren van de beelden die langs kwamen! Zowel de kleuterschool, als de lagere school, zelfs de middelbare school waar ik gezeten heb, en die helaas allemaal niet meer bestaan, vond ik hier op foto terug. Zo ook vele winkeltjes en zelfs een advertentie van de typeschool waar ik op zat (oh, wat had ik daar een hekel aan maar wat is dat nu makkelijk...) kwamen langs. 

Tijd om ook mijn ouders te vertellen wat een mooie ontdekking ik had gedaan. Al snel werd ook bij hen op de computer de pagina bij favorieten gezet (nee, ze hebben geen facebook, maar de pagina is gewoon openbaar) en heel vaak als we elkaar weer zagen hadden we het over die ene mooie foto die er nu weer opgezet was. 

Mijn vader is ook in dit dorp geboren en getogen. Zo ook zijn vader, en zijn opa en... Nou ja, je raad het al. De nog oudere foto's die langs kwamen, daar wist hij ons weer veel over te vertellen. Compleet met anekdotes. Zoals over die veldwachter, deze:

Mijn vader wist te vertellen dat toen de beste man koud in ons dorp te werk gesteld was, meteen al bij de burgemeester moest komen. Hij schreef niet genoeg bekeuringen uit volgens de burgemeester. Of ie daar eens verandering in aan wilde brengen. Nou, dat deed hij! De volgende dag werd er een meisje op de bon geslingerd vanwege het feit dat ze geen licht aan had op haar fiets. Pikant detail? Het meisje was de dochter van ... de burgemeester! Prachtig toch, zo'n verhaal? 

Gisteren kwam ik op het idee mijn ouders uit te nodigen, de laptop op de t.v. aan te sluiten en zo een avondje herinneringen op te halen. Hoe leuk was dat! Al verhalen vertellend en uitpluizend (waar dit pand nu weer stond en hoe nu de situatie is daar) werd het echt een latertje. Maar dat was helemaal niet erg hoor! Pap en mam, als er over een tijdje weer veel nieuwe foto's op staan, zullen we het dan nog weer eens herhalen??

En voor jullie? Misschien is het leuk om eens te kijken of er van jullie woonplaats ook al zo'n pagina bestaat. (Googelen op je bent een echte ... als). Want er zijn er meer, kwam ik achter. In ieder geval van Zutphen zag ik! Misschien kan ik daar al een paar lezeressen bij mee maken ;))

De vlinder van de meester.

"Wat de rups het einde van de wereld noemt, noemt de meester een vlinder". De mensen die net als wij, ook een kalendertje van de Flow in huis hebben, zullen deze zin onmiddellijk herkennen. 't Was namelijk de quote die er gisteren op stond. En hoe slaat deze op ons momenteel...

plaatje van www.

Jan is bijna begonnen aan de laatste maand werken bij zijn huidige baas. Na 27 jaar. Dat we dit al 2 jaar weten, maakt het voor ons dat het niet als een donderslag bij heldere hemel komt. En dat het bedrijf alles tot in de puntjes geregeld heeft is natuurlijk ook fijn.

Jan heeft in de laatste tijd nog een aantal cursussen mogen volgen op kosten van de zaak. De diploma's die hij daarmee gehaald heeft, zullen wellicht helpen bij het zoeken naar nieuw werk. Ook wordt er een traject begonnen waarbij Jan geholpen wordt in het zoeken. Vandaag heeft ie de eerste voorlichting daarover, volgende week volgt een intake-gesprek.

Financieel zijn de dingen gelukkig ook goed geregeld. Er is een sociaal plan, dit kan toch als vangnet helpen bij de eerste periode werkeloos zijn. Er zijn mensen die het momenteel slechter treffen, dat realiseren wij ons terdege. Maar het feit blijft...

Het feit dat Jan nu ie net 50 is geworden op straat staat. En dus niet alleen zijn zekerheid van een baan kwijt is, maar ook de mensen om zich heen zal gaan missen. Dit maakt al met al dat je uit je comfortzone word gehaald. En dat is iets wat misschien nog wel het zwaarst telt.

Als het feit zich niet voorgedaan had, was Jan waarschijnlijk nog wel 17 jaar blijven werken bij deze baas. Het was fijn en afwisselend en voor Jan uitdagend werk, dus reden om op te stappen had ie niet. Ja, natuurlijk heeft hij best eens gesolliciteerd in de tijd dat hij hier werkte, om vervolgens tot de conclusie te komen dat hij het toch wel erg getroffen had.

En nu... nu moet ie wel. Is dat negatief? Nou, uit mijn omgeving ken ik verschillende voorbeelden waarbij dat helemaal niet het geval was. Waarbij achteraf zelfs gezegd werd dat het misschien wel goed was dat het bedrijf failliet ging. (In die gevallen dan).

Ga ik nog even terug naar de eerste zin in dit schrijfsel... die rups, daar identificeer je je toch het eerst mee. Maar gezien er nu al mensen om ons heen zijn, die Jan al een fictieve leeflijn toewerpen in de vorm van een mogelijke baan, ga ik toch al een beetje als de meester denken. Naïef? Ja, zo zullen sommige mensen het ook noemen. Maar waar hoop is is... die vlinder! Toch??

Beetje verwaarloosd...

Oei... ik had woensdag het laatst mijn toetsenbord van de laptop aangeraakt kom ik net achter. Jullie zijn dus best een beetje verwaarloosd door mij. Ik weet (door de statistieken op mijn dashboard) dat er toch nog een hoop mensen waren die toch nog even een kijkje hier kwamen kijken. Oei...

Hoe dat zo kwam? Tsja... ik had zomaar veel leuke dingen te doen. Lekker kokkerellen onder andere. Ik maakte uit Jamie's nieuwe boek english pie. Een grote, voor Jan en mij en voor Fleur nog een kleintje. Die kwam pas later thuis vrijdagavond en had toch nog wel zin aan een hapje. Niets lekkerder dan na 14 dagen voor jezelf gekookt te hebben eens even weer bij mam aan te schuiven, toch?

Ook bakte ik een gevulde speculaas-piet. Zo eentje als ik hier ook ooit deed. Zo zag ie er toen uit: (nu niet veel anders, maar ik was niet snel genoeg met het fototoestel ;))

Recept? Laat me maar even weten bij de reacties als je belangstelling hebt. 

Deze was dus snel op. Daar kwamen zaterdagavond een paar vriendinnen van Fleur bij helpen. Zij kwamen gezellig een film kijken, best leuk zo weer eens wat drukte in de tent!

Sowieso leuk, je dochter weer eens over de vloer. Wij wandelden met Tukker, deden nog een paar leuke kledingaankopen en ik genoot van haar aanwezigheid. Haar zus is momenteel niet in ons land, die geniet van een weekend Londen met 9 vriendinnen, ook niet gek in deze tijd van het jaar...

Dus het schrijven schoot er zomaar even bij in. En het gekke is, als ik de flow kwijt ben, duurt het vaak eventjes voordat ik die weer vind. Maar goed, da's gelukkig wel gelukt!

Aan komen lopen?

Afgelopen zondag deden we het hier thuis even rustig aan. Zaterdagmiddag hadden we een feestje en 's avonds nog eentje. Op allebei de feestjes was het "volle bak". Heel gezellig, daar niet van , maar mij veel en veel te druk af. Als ik maar 1 zo'n feest heb gehad moet ik al moeite doen om daarna weer in de gewone stand te komen, laat staan 2 na elkaar...

Nadat we zondag eerst een ochtendje hadden geluierd, vonden we toch dat er wel een heel klein beetje actie mocht komen. Dus we verzonnen wat. Natuurlijk was daar eerst een wandeling met Tukker, dat kan vaak niet missen in ons geval. En daarna besloten we een bezoekje te brengen aan I.ntratuin, daar kwamen we toch op de terugweg langs.

Er hing hier op het prikbord al tijden een bon, die Jan ooit eens kreeg voor hulp aan een nichtje. Die hadden de afzuigkap kapot, en daar wist Jan wel raad mee. Afzuigkap gemaakt en toen kwamen ze met dit presentje op de proppen. Hoeft natuurlijk niet, maar toch leuk. Vandaag moest het er dus maar eens van komen om het ding te verzilveren. Kon ik meteen eens wat inspiratie opdoen, tenslotte is er ook alweer kerstmarkt bij deze winkels.

We liepen door de zaak. En ik keek mijn ogen uit. "Oh kijk", zei ik regelmatig tegen Jan, "da's ook een leuk idee." Ik heb nog wel... in de tuin en als ik dan..." nee, aan mij raken ze daar niet echt veel spullen kwijt, veel te duur allemaal...

En toen kwamen we bij een stelling waar boeddha-beelden stonden. Van een jonge boeddha ook, heel lief. "Nou, dan neem je die toch mee?" zei Jan enthousiast. Maar ik twijfelde. "Ik weet niet zo goed waar ik die neer moet zetten en... zo'n ding hoor je toch te krijgen en niet voor jezelf te kopen?" Later praatten we er nog even over door en kwamen we tot de conclusie dat ie leuk zou staan bij ons vijvertje. Maar ja, het argument van krijgen en niet zelf kopen bleef overeind staan, en we liepen toch maar door.

Tot we in een stand van Claire en Eef kwamen. En daar kon ik slagen. Dit bord namen we mee, leuk hè?

Het hangt momenteel al te pronken in de hoek van de tussenkamer. Ik ben er blij mee.

Gisterenmiddag. De fruitboer was langs geweest en ik liep, rijk met mijn aankopen (een flinke zak fruit) terug naar de deur. En toen... toen viel mijn oog op een bak, die onder de tuintafel stond. Die bak stond vroeger bij de vijver. Huh?! Ik draai me om naar de vijver en daar stond ie! Kijk!!!

Surprise! Zo maar aan komen lopen, zo leek het wel! Dat kon er maar eentje op zijn geweten hebben. (Gisteren was ie tenslotte een half uurtje later, maar ik dacht dat dat met zijn werk te maken had.) Dus ik apte Jan:" Er is hier een boeddha aan komen lopen!  Ik kreeg een blozende smiley terug. Zo zie je maar weer. Jan doet nog steeds zijn bijnaam eer aan. Hij is voor mij echt de surprise-man!!

Speciaal voor Mirte...

Hee Mirte! Jij vroeg mij laatst om het recept van het bananenbrood dat ik had gemaakt toen jullie (jij en Fleur) thuiskwamen. En ik dacht maar zo dat het handig was om het via dit adres aan je te geven. Het recept is vind ik te lekker om het alleen voor ons zelf te houden, vandaar. En ook nog eens vetarm, dat willen vast wel meer dames proberen! Komt ie dan:

Men neme: 2 eieren en 150 gram kristalsuiker, en dan klop je er in ongeveer 5 minuten een schuimig geheel van. Daar doorheen gaan: 2 overrijpe bananen, fijn geprakt, 4 eetlepels appelmoes, 5 eetlepels magere melk, 1 eetlepel olijfolie en 1 eetlepel vanille-extract. Dan nog even flink door kloppen.

In een andere kom zeef je 225 gram bloem, 1 zakje bakpoeder en een halve eetlepel zout. Je mikt de hele boel bij elkaar en schept het even snel met een houten lepel tot een mengsel. Dan nog 30 gram gehakte walnoten erdoor en dan gaat het geheel in een cakevorm, die je van tevoren even bekleed hebt met bakpapier en bebloemd hebt.

Iets langer dan een uur gaat ie dan in de oven op 160 graden. Je kunt zien of ie gaar is als je er een satéprikker in steekt en die er droog uit komt. Als het goed is ziet het brood er dan zo uit:

En zo van de binnenkant:

Enneh...

Wel even proeven natuurlijk hè.... je bent de bakker of je bent het niet ;))