Heel gewoon....

Waar zal ik het nu eens over hebben.... Over hoe we vanochtend met z'n vijven aan het ontbijt zaten. Tegen de klok van half tien. Nadat Jr. een paar dagen tot half twaalf in z'n bed lag, vond ik het wel weer eens goed dat z'n normale dagritme weer in ere werd hersteld. Toch wel handig, over een ruime week begint z'n school weer....

Of over hoe we vanochtend na het ontbijt met Tukker naar het bos reden in het groene autootje. Fleur, Mirte en ik. Jan wou ook wel mee, maar het is 'm in de rug geschoten en hij kan de auto nog niet in komen, dus... Hij zorgde wel voor koffie toen we met een voldane en kletsnatte hond weer terug kwamen....

Of over hoe ik vanmiddag het onkruid tussen de steentjes vandaan trok. Best veel werk, maar ook heel rustgevend. Ik ben al op de helft van het pad... Als het weer mooi buiten is ga ik weer verder. 'k Zag nog mooie appels onder de boom liggen. Opgeraapt en vanavond een heerlijke crumble van gemaakt...

't Leek wel herfst vanavond. Toen Mirte en ik Fleur naar een vriendin hadden gebracht en binnen kwamen met een natte paraplu, rook het naar warme appelcrumble. Als dat nog geen herfstgevoel bij je oproept....

Of zullen we het nog even hebben over de weersvoorspelling van volgende week... Jaja, het wordt nog zomaar een nazomer! Nu is de kunst te kijken wat er is, en niet wat we hadden kunnen hebben tijdens de vakantie, hoe lastig kan dat zijn....

't Zijn allemaal heel gewone onderwerpen waar ik het de laatste 199 blogjes al vast wel eens over gehad heb... (Ik vergeet het wel eens wat ik wel of niet gezegd heb... 't zal de leeftijd wel zijn.). En toch is dit blogje best een beetje speciaal. We tellen namelijk 200! Goed he??

Wist U dat.....

. De verhalen van Antwerpen vanzelf los kwamen...

. "Zullen we?" geheimtaal is voor: " Wat een stomme winkel, ik wil hier weg...".

. Mirte met handen en voeten sushi eet, het zat zelfs in d'r legging.....

. Ze nu zegt dat Fleur dat gedaan heeft.. (?).

. Macaronipinguins beter spaghettipinguins kunnen heten, hun haar is geel met sliertjes....

. De baliemedewerkster van het hotel: " Lieve aarde!" riep toen ze de tas van de meiden optilde?  (zat wat  voller, veel geshopt...).

. De treinkaartjes in België wel heel erg groot zijn. De Nederlandse passen er wel 4 keer in! (Wat een  papierverspilling!).

. De vissen in België niet fotogeniek zijn (toch heeft Fleur er heel veel foto's van gemaakt....)..

.We hele lekkere chocolade kregen van de meiden... (Oh help,  de lijn...).

.Chocoladewafels heerlijk zijn maar niet te eten met rode lippenstift, volgens Fleur... (maar wel lekker!)

. De dames de keuze van een Italiaans restaurant af lieten hangen van de kleur tafelkleedjes.....

. Mirte haar shawl van HenM zo mooi vond dat ze 'm 2 keer kocht...

. Ze de eerste liet staan in het restaurant van de H. EMA....

. Dit niet de eerste keer is voor de zusjes....

. Ik heel erg blij ben dat ze weer thuis zijn....

. Fleur zondag over een week nog een keer een paar daagjes weg gaat...

. Naar Oxford..... ik hoop dat daar dan alles o.k. is.....

Afvalvruchtenjam....

Een tijdje geleden las ik op de blog van Teuni dat zij het dakterras gebruikte als moestuin. Wat een eyeopener! Ik heb ook zo'n terras en ik doe er niets mee. Zitten kunnen we in de tuin wel, plek zat, dus....

Jan hoorde m'n plan eens aan en op een gegeven moment had ik een aantal aardbeienplantjes en een tomatenplantje achter het huis staan. In al m'n naïviteit vroeg ik Jan wie die er neer gezet had en met een grote grijs zei ie dat hij geen idee had... 'k Was even vergeten dat hij net hooi, stro en voer voor de konijnen gehaald had. En dat deze plantjes in die winkel ook verkocht worden...

Doorbloeiende aardbeien zijn het. En vandaag zaten er weer een aantal rijpe aan. Niet veel, ik zat me al te bedenken wat ik ermee moest. Toen schoot me te binnen dat ik al eens jam gemaakt had van aardbeien en appels. Ook had ik nog een tweetal pruimen en drie abrikozen in de fruitschaal liggen, waarvan ik zeker wist dat die niet meer opgegeten zouden worden. Te rijp, plekjes, je kent dat misschien wel.

Laat ik nu ook nog een pakje geleisuiker uit Duitsland in de kelder hebben staan. Dieetgeleisuiker, goed idee op het moment. We zijn allebei al aardig wat kilootjes kwijt, en er moet nog meer af, dus..  De hele handel geschild en bij elkaar in een pan gegooid.

Een minuut of vijf koken en in de potjes ermee.

En kijk hier.

Maar hoe noem ik zulke jam nu? Afvalvruchtenjam??

We zijn weer compleet!

He, gelukkig, ze zijn er weer. Fleur en Mirte zijn de afgelopen 3 dagen in België geweest. Antwerpen was de eindbestemming. Ze hebben de dierentuin gezien, de bioscoop van binnen, sushi gegeten, langs de boulevard gelopen en heel veel geshopt.

En toen, vanmiddag om 15.00 waren de winkels op.... volgens Mirte. Ze hadden het gehad. Dus de trein werd gepakt en om 19.30 kon ik ze ophalen op het station een dorpje verderop. En nu.... nu zitten ze bij te komen. Ze vertellen wel hoor, maar nog niet zo veel. Moe, vooral moe zijn ze.

Morgen komen de verhalen. 'k Weet het zeker. Nu heb ik de laptop maar even gepakt en vraag ik maar even niet meer. Alles op z'n tijd. Ook de foto's.....

Foto's van m'n jeugd...

Ik heb niet zo heel veel foto's van vroeger. En wat ik heb zit in een geel fotoalbum. Valt zowat uit elkaar, maar daar gaat het niet om. 't Leuke is dat ik er nog altijd met plezier in kijk. Echt van die foto's die de sfeer van toen uitstralen. Kijk even mee:

Een stralende baby, je kunt zien dat ik het best naar m'n zin had..

Ongeveer een jaar en dan al dromen..

Typisch iets voor mij... mochten we pootje baden in het badje bij kennissen en wie viel er?

Verjaardagsfeestje anno 1973. Wat had je nodig om het kinderen naar de zin te maken?

Ponnypark van toen.

Verkeerspark, ook geweest, we gingen veel dagjes uit.

Heel ijdel kijken hoe lang m'n haar al was, m'n ouders prefereerden kort haar, ikke niet :(

Met Femmy, nu nog steeds m'n beste vriendin (en Pukkie, onze hond, stond normaal niet op tafel hoor...):

Het grappige is dat als ik dit album doorkijk ik denk: "Toen was geluk heel gewoon...." , maar zo zou een jeugd ook moeten zijn, toch? (Ik ben er in ieder geval erg dankbaar voor dat dat bij ons wel zo was!).