dinsdag 6 december 2016

Theo's moestuin.

Wij wonen in een oud huis. Niet perfect allemaal, er is nog het een en ander aan werk te doen, maar wij zijn er wel gelukkig mee. Het huis stamt uit 1914. En in die tijd waren de tuinen best groot. Zo ook hier.

Als je bij ons langs het huis op loopt kom je in de tuin. En heel wat metertjes daarna bij het tuinhuis. Naast het tuinhuis zit een deur en als je daar doorheen loopt kom je bij bejaardenhuisjes uit.

In het eerste huisje woont Theo. Theo is een oude bekende hier in het dorp. Hij was jaren kelner bij verschillende gelegenheden en altijd in voor grapjes. Maar het is ook een man met een gouden hart.

Tegenover Theo's huisje zijn moestuinen. Van de gemeente, men kan ze huren voor een habbekrats. Theo had er ook zo eentje.

Moestuinieren, het leek mij ook wel wat. Maar na verschillende verwoede pogingen kom ik ook hierbij tot de conclusie dat die groene vingers van mijn moeder beslist niet erfelijk zijn. Ik doe echt mijn best wel hoor, maar de porties die voortkomen uit mijn tuintje (gewoon in de achtertuin, ik heb er wel plaats voor) die waren niet zo heel erg groot, zachtjes uitgedrukt.

Maar gelukkig was daar Theo. Theo woont in z'n eentje en heeft dus vaak een overschot aan groenten. Regelmatig, als ik 's ochtends tijdens de wandeling met Tukker langs zijn huisje kwam dan riep Theo: "Goeiemorgen schoonheid! (jaa, het blijft een charmeur op z'n 81ste). Wil je vandaag boontjes eten? (Of bietjes of sla of... nou ja, vul maar in). En natuurlijk zei ik daar altijd "Ja!" op. "Graag zelfs!" Met als gevolg dat er later op de dag weer wat lekkers op de tafel in het tuinhuis lag.

Zo ook vorige week nog. Na een aantal keren boerenkool te hebben ingemaakt waren nu de laatste groenten die uit Theo's moestuintje aan de beurt. Prei. Ik waste het goed en sneed het in stukjes. En dan ging het rauw in zakjes de vriezer in.

Ja, je las het goed. De laatste. En niet alleen voor dit jaar helaas. Theo stopt ermee. Het wordt hem allemaal wat te zwaar, heel begrijpelijk op zijn leeftijd.

Gelukkig kan ik Theo altijd blij maken met een baksel, een schaaltje appelmoes uit eigen boom of een pannetje erwtensoep. En dat doe ik dan ook regelmatig. Ach, we leggen het niet op de weegschaal hoor, anders gaat het spontane eraf. Het is sowieso altijd leuk een verrast gezicht te zien. Je krijgt zelf ook energie van iemand blij maken.

Vandaag maakte ik van die laatste prei een soepje. Met wat wortel, ui, knoflook en ook nog een aardappeltje erdoor. Aanvullen met groentebouillon, even de staafmixer erdoor, een paar blokjes cervelaat erdoor en klaar! En voor Junior maakte ik tomatensoep. Daar smult hij toch het liefst van. Zie hier het resultaat:


Lekker smullen vanavond!

zaterdag 3 december 2016

Speculaastaartje met peer en salted caramel.

Oh, klinkt lekker toch? Ik hoop dat het taartje ook zo lekker smaakt. Want ik maak er vandaag niet alleen eentje voor onszelf, ook ga ik er iemand anders blij mee maken. Hoe dat zit? Nou, zo:

Zoals jullie hier al wel eens gelezen hebben, ik ben er ook zo eentje die altijd op haar gewicht moet letten. Nee, ik heb geen ernstig overgewicht, maar dat wil ik ook niet krijgen.

Een tijd geleden moest ik naar de dokter voor mijn jaarlijkse controle. Bloeddruk, cholesterol en ook mijn longen worden in de gaten gehouden. Mijn bloeddruk bleek na een 24-uur meting toch in orde te zijn. Mijn cholesterol ook, ondanks dat die toch iets hoger was dan de vorige keer. Maar helaas waren mijn longen flink achteruit gegaan. Ik heb nu eenmaal astma, maar ik had niet in de gaten dat ik zo weinig lucht had. Gelukkig is dat na aanpassing van medicatie nu veel beter.

Maar ik werd ook op de weegschaal gezet. Nu heb ik al een haat-liefdeverhouding met dat ding en die dag was het haat. Weer wat kilootjes zwaarder. Mijn B.M.I. was 28. Ach, zei de praktijkondersteunster, als die maar onder de 30 blijft. Waaaat? Neee! Ik besloot meteen door te zetten met minderen. Met als resultaat dat ik nu een kilo of 3 kwijt ben in een week of drie. Gaat goed dus.

Maar natuurlijk ben ik nog steeds niet vies van iets lekkers. Elk weekend een lekker bakseltje, dat gaat er wel in. Een grote springvorm vol, en dat eten we dan met drie, en soms met twee man op (Junior is ook met gebak nogal kieskeurig.)

Dus verzon ik een oplossing. Ik kocht twee kleine bakvormpjes en verdeelde de ingrediënten. Bakte de taartjes dan en gaf er eentje weg. Leuk joh! Altijd verraste gezichten en zelf heb je dan ook niet zo'n grote hoeveelheid over!

Voorbeeldje van 2 van die taartjes? deze!


Taartje met kweeperen.

Appeltaartjes.

En vandaag maak ik een speculaastaartje met peer en salted caramel. Waar die tweede heen gaat? Dat weet ik nog niet zeker. Eerst maar eens kijken of de baksels lukken. Als dat zo is zal ik ze hier nog wel laten zien. Fijne dag vandaag allemaal!!

Nog eventjes een up-date... Het is nu bijna vier uur in de middag en de taartjes zijn klaar. Dit is het resultaat:




Net heb ik bij een kopje koffie al een heel klein stukje geproefd. Da's het voordeel van de "kok", of niet soms? Hij smaakte, al zeg ik het zelf, heel lekker!

dinsdag 29 november 2016

Een heel speciaal bericht...

Dit is een heel speciaal bericht. Om meerdere redenen. Nee, niet omdat ik al tijden niet meer geschreven heb. Ik had me eigenlijk voorgenomen daar maar even geen aandacht meer aan te besteden. Als ik de laatste berichten van mezelf teruglees, dan word ik zelf al niet goed van alle excuses..

Nee, het is een speciaal bericht omdat het bericht nummer 1000 is! Jaren geleden begon ik met bloggen. En al snel werd dat heel erg leuk. Leuk omdat ik het schrijven heel fijn vind, maar ook leuk door alle (meestal wel positieve) reacties. Ik zag de cijfers groeien als ik bij de statistieken op mijn dashboard keek. Ik zou liegen als ik zei dat dat niets deed met mijn ego :)

Maar het is om nog een reden een heel speciaal bericht. En dat heeft te maken met deze dame:




Zoals de meeste lezers hier inmiddels wel weten, dit is Fleur. En in haar handen heeft zij het bewijs dat ze is afgestudeerd als orthopedagoog!

Gisterenochtend om 10 uur was de diploma-uitreiking in Nijmegen. Wij waren daarbij natuurlijk met heel het gezin aanwezig. Jan nam vrij van z'n werk, Mirte van haar master-stage en Junior ook van z'n stage. Uniek om iedereen zo bij elkaar te hebben, echt genieten was dat!

Omdat het een onmogelijke tijd was om het nadien in de stad te vieren, besloot Fleur ons te trakteren op een lekkere lunch gewoon in haar kamer. En dat had ze heel goed verzorgd!

Om een uur of drie togen we weer huiswaarts. Best een beetje abrupt en gek om zo midden op de middag er een eind aan te breien, maar ook wel weer heel lekker. Fleur gaf aan nog even heerlijk richting bieb te gaan. Zij werkt tegenwoordig al en wilde nog even genieten van haar vrije uurtjes. Mirte hebben we op het station afgezet, zij ging weer richting Utrecht. En wij drietjes reden naar huis.

In de auto werd er nog weer eens even gesproken over deze laptop, die al tijden stuk was. Jan had 'm geprobeerd te maken maar helaas was dat succes van korte duur. Toch nog maar eens een poging gewaagd toen we thuis waren en zie hier het resultaat! Ik heb weer mijn eigen laptop ter beschikking en hoef niet meer te wachten op het moment dat Junior thuis is en ik zijn laptop kan gebruiken. Met als gevolg dat daar niet veel van komt. Meestal heb ik 's avonds andere bezigheden of ben ik domweg te moe om nog achter het toetsenbord te kruipen. Maar ik miste het wel!!

Junior is vandaag nog een dagje vrij. Dit zijn ook de eerste dagen sinds september. Ze konden 'm slecht missen op stage, da's toch een goed teken hoop ik ;)

En ik? Ik begin mijn dag maar eens hier, in mijn toch nog steeds geliefde wereldje. Ik hoop dat de laptop het net zo goed blijft doen als nu, dan volgen er weer snel wat schrijfsels. Fijne dag allemaal!!

dinsdag 6 september 2016

Jan op de fiets.

Zoals de vaste lezers misschien al wel weten, Jan heeft sinds anderhalf jaar ander werk. In een plaats iets meer dan 25 kilometer verderop. Jan reed daar in het begin nog met de camper heen, maar toen duidelijk werd dat dit werk een blijvertje werd, inmiddels een vast (!) contract, kwam er een Golf om Jan dagelijks naar het werk te rijden.

Veel van Jan's collega's gaan naar het werk met de fiets. Weliswaar vaak wel een elektrische, maar toch... Jan's bloed begon ook te kriebelen. Hij kwam met het voorstel om ook maar te gaan fietsen. Op z'n moutainbike.



Ik schrok hier in de eerste instantie een beetje van. Ja, oké, Jan's conditie is wel beter dan die van mij, maar het is nu eenmaal geen doorgewinterde sportman. Zo eens per week traint hij bij de volleybal, en in het weekend wordt er een wedstrijd gespeeld. Dit in een team met vooral leeftijdgenoten. Ik was toch een beetje bang dat dit plan net iets te hoog gegrepen was.

Ik stelde voor om een gedeelte met de auto te doen en dan op de fiets te stappen. We hadden nog zo'n rek in de schuur staan, dus waarom niet?

Vorige week ging hij dat maar eens proberen. Eerst een kilometer of 18 met de auto, dan de fiets van het rek af en het laatste stuk fietsen, Dat ging prima. Zo prima dat hij 25 minuten te vroeg op z'n werk was. Best wel even lekker, zo zei hij, even een kopje thee en omkleden en dan rustig aan aan de slag. Niets mis mee.

Maar vanochtend ging hij toch maar na zo'n 12 kilometer de fiets op. Zo bouwt hij het langzaam op. Helemaal niet gek. Goed voor z'n conditie en wat ook een fijne bijkomstigheid is: het scheelt brandstofkosten. Twee vliegen in een klap ;) Stoer toch?!

maandag 5 september 2016

En dan?

Maandagochtend, net kwart voor negen geweest. Wat?? Zo laat alweer? Wat gaat de tijd toch snel.

Ik sta elke ochtend om zes uur op. Jan gaat om kwart voor zeven naar zijn werk en ik vind het nu eenmaal heel belangrijk om de dag samen aan tafel met een ontbijt te beginnen. Na dat ontbijt ruim ik af, pak ik de afwasmachine leeg, poets ik m'n tanden, zet ik de wasmachine aan, föhn ik mijn haar en laat ik de hond uit.

En dan kom ik thuis. In een schijnbaar (Junior slaapt nog, hij geniet nog eventjes van zijn vakantie) leeg huis. En dan?

Ik zet een kop koffie en pak een droog beschuitje daarbij. Toch lekker iets te knabbelen maar geen aanslag op de lijn. Ik pak m'n mobieltje erbij en ga het riedeltje af. Facebook, Instagram, Pinterest en natuurlijk Wordfeud. Dan komt de krant aan de beurt. We hebben een gratis abonnementje van mijn nicht gekregen, altijd leuk.

Als ik weer bij heb gelezen realiseer ik me dat ik nog niets gedaan heb. Althans, dat voelt zo. De dag moet invulling hebben. Geen afspraken met anderen vandaag, maar dat vind ik ook echt niet erg. Ik ben graag alleen, kan ik lekker mijn gang gaan. Het rumoer komt vanavond wel weer..


plaatje van www



Vanavond ga ik eerst mijn schoonmoeder voorzien van een keurig geknipt hoofd. En daarna gaan Jan, Tukker en ik met bus richting een dorp vlakbij. Daar staat een fietskar te koop. Eventueel voor Tukker.

Tukker gaat even mee, en da's puur om te kijken of hij wel in die kar wil. En als dat dan zo is, dan kopen we het ding. Kan Tukker mee als wij vanaf de camping willen fietsen. Tot nu kon dat alleen als het niet te warm was. En ook niet te lang, Tuk moet er toch na een uur of vier weer uit. Nu hopen we wat meer vrijheid daarin te krijgen, 'k ben heel benieuwd!

So, de toetsen deden weer hun werk. Ik pak na een maand of twee de (pas gerepareerde, door Jan!) laptop en heb dan nog geen idee hoe ik jullie te woord ga staan. Ga ik vertellen over de hele fijne vakantie die we dit jaar in ons eigen landje hadden, met Pino natuurlijk, of vertel ik over de gezelligheid die we weer ervoeren met onze busvrienden? Of vertel ik dat we er in het gezin een lid bij hebben? Mirte heeft een vriend en dat vinden we allemaal echt leuk!

Nee, ik geloof niet dat dat laatste een goed idee is, laten we niet te persoonlijk gaan schrijven als het over onze kinderen gaat... En verder?

Tsja, er is eigenlijk zoveel te vertellen dat ik echt niet meet wist waar ik moest beginnen. Dus ik laat dan de toetsen hun werk doen en verbaas me weer over hoe die kletsen voor mij!

Nog eventjes dit: 't Is prachtig weer vandaag, eigenlijk een prima reden om eens even naar buiten te gaan. Gras maaien, een beetje buxus snoeien, opruimen in de tuin en misschien wel nog wat appels plukken, de boom is er zwaar van! Maar eerst ga ik het eten voor vanavond voorbereiden. Vissoep wordt het, met kabeljauw, zalm en wat garnalen. En een lekker stokbroodje met kruidenboter erbij. Misschien eten we die vanavond wel op in het tuinhuis. Met uitzicht op de weer opgeruimde tuin, wie weet. Fijne dag allemaal!