zondag 1 maart 2015

Nieuwe maand, maar toch nog een foto.

Ik had zulke goede voornemens. Elke dag in de maand februari een foto plaatsen. Ik begon vol goede moed, maar helaas. Ik hield het niet helemaal vol. Oftewel, de klad kwam erin.

Om het een en ander toch nog goed af te sluiten, vandaag een laatste foto. Een foto die misschien de boel een beetje verklaart...




Stomme foto eigenlijk... want wie maakt er nu een foto van de schone inhoud van haar vaatwasser? Nou, ik, zoals je ziet. Want dit soort werk, da's precies waar ik de afgelopen week druk mee was.

Ik mestte de servieskasten uit, en gooide meteen de inhoud in de vaatwasser. Zo'n stuk of 5 extra afwassen heb ik gedraaid. Maar het had wel resultaat. Of, zoals Junior opmerkte toen ie een glas voor zijn cola pakte:"Poeh zeg, dat blinkt hier in de kast!"

Ook snoeide ik de tuin, harkte de bladeren op buiten en ruimde de schuur op. Ook pakte ik nog wat andere hoeken met rommel aan in huis. En dat allemaal... allemaal voor..

Mirte! Of eigenlijk, het feest dat komende zaterdag hier in huis plaatsvindt. Het 21-diner. Als er een feest in de planning staat, en helemaal eentje waar mensen komen die hier thuis nog nooit geweest zijn, ga ik het huis ineens met andere ogen bekijken.

Goed, aan het behang in de voorkamer, dat wat aangetast is door het vocht, daar kan ik persoonlijk niets aan doen. En aan de gang, die nog niet af is, er moet nog best veel aan gebeuren, ook niet. Dat zijn dingen waar ik normaal best langs heen kan kijken, maar nu vind ik het toch wat lastiger.

Dus stort ik me maar op de dingen die ik wel in de hand heb. Een gezellig gedekte tafel, en een mooi versiert tuinhuis. Want na het diner gaat daar de vuurkorf aan, en met warme kleding aan en terrasverwarmers en zijkanten die de wind weghouden, zal het daar best aangenaam worden voor de dames.

Ik maakte net nog even een schema voor de bezigheden deze week. Vrijdag komt Mirte thuis, zij heeft de leiding over het menu. Ik kreeg dat doorgestuurd over de what's app, en het wordt vast heel erg lekker.

Dus duiken we de keuken in zaterdag en dan moet het vast allemaal lukken. En als er dan nog iets is wat niet helemaal volgens plan loopt, ach. Dan hebben we er in ieder geval alles voor gedaan!!

maandag 23 februari 2015

Foto 14: Vissoep met een verhaal.

Eerst de foto dan maar:


Zonder flits was het kleurtje niet om aan te zien, dan maar een lichtpuntje erin...


Een foto van de inhoud van een pan vissoep. Vandaag gemaakt. Met zalm, witvis en garnalen. Lekker! En deze soep zorgde ervoor dat het hondje van de buren, die heel ziek is, haar medicijnen innam. Het verhaal daarachter? Nou, komt ie:

De buren hebben een hondje. Belle. Belle is afkomstig uit Spanje. Belle klungelt nogal met haar gezondheid. Flinke artrose heeft ze, da's al niet best. Maar soms heeft ze ook zomaar andere, onverklaarbare dingen. Zo heeft ze al eens gehad dat ze heel ziek werd, en toen bleek haar mild heel erg ontstoken te zijn. Een operatie redde haar toen.

Nu was het weer raak. Buuf schreef gisteren op FB dat Belle weer helemaal van slag was. Niet eten, niet drinken en heel erg misselijk. Naar de dierenarts. Maar helaas, die kon het ook niet zo goed verklaren. Eerst maar eens een spuit tegen de misselijkheid en voor de zekerheid een kuurtje mee. Tabletten dus. Maar ja...

Belle eet niet. Vanochtend was ik even op ziekenbezoek. Gelukkig lukte het buuf toen om wat kleine brokjes uit de hand te voeren. Maar zo gauw ze de tabletten fijnmaalde en door de brokjes deed, pikte belle die minuscuul kleine stukjes eruit. Bah.

Toen ik weer thuis was, stortte ik me op het recept van een vissoep. Een beetje fanatiek wel, ik had als eindresultaat een veel te grote pan vol. Ik bedacht me geen moment, buuf was vast wel in voor een warm troostend kommetje soep. En ja hoor, ze pakte het blij aan. En de neus van Belle ging ook omhoog :)

Later las ik op FB dat het beiden heerlijk gesmaakt had. Buuf een kommetje soep en Belle een heel klein beetje. Met de medicijnen erdoor! Top toch?

Momenteel draait de oven op volle toeren. Er zit een bloembrood met Italiaanse kruiden in. De soep staat op te warmen op het gas. Tenminste, wat ervan over is. Maar wees niet ongerust hoor, er is nog genoeg!

zaterdag 21 februari 2015

Foto 13: Oei...

Zomaar ben ik weer heel wat dagen verder. En foto's. Die foto's staan wel op mijn mobiel, maar heb ik hier nog niet getoond. Nou vooruit, eentje dan. En die maakt meteen duidelijk waarom er weer even tussen heeft gezeten:




Wat je hier ziet? Mijn jas. Tenminste, een gedeelte ervan. Een kapot gedeelte. Dat kwam zo:

Ik ging 's ochtends vroeg wandelen met Tukker. Gewoon, het dagelijkse rondje. En dan kom je ook dagelijks dezelfde mensen tegen. En honden. 1 van die honden is Bono. Een prachtige, 8 maanden oude, labrador. Een schatje. Vindt Tukker ook...

En daar ging het even mis. We liepen elkaar tegemoet. Bono en zijn baasje en Tukker en ondergetekende. Tukker vindt 'm geweldig, deze kleine soortgenoot. Ze spelen altijd eventjes. Dan moet je wel nadien de riemen uit elkaar halen, maar ach. Je gunt ze wat, toch?

Omdat ik 'm van ver al aan zag komen, temperde ik Tukker's enthousiasme wat. "Nee Tukker, naast..." Hij luistert eerst ook nog. Maar dan... dan zet Tukker 'm op het rennen. Met zijn 46 kilo rent ie vrolijk richting Bono. En ik nog denken dat de uitschuif-riem lang genoeg zou zijn. Maar helaas... dat was ie niet.

Languit ging ik. Plat op het wegdek. "Gaat het een beetje?" Hoor ik boven me. Ik wist het eigenlijk nog niet. Maar wat ik wel wist was dat ik zo snel mogelijk naar huis wilde. Mijn knie deed zeer en mijn hand dreigde dik te worden. Dus moest ik zo snel mogelijk de kraan erop zetten. Een kapster met een gekneusde hand, da's geen combinatie.

Toen ik thuis kwam heb ik onmiddellijk gekoeld. En dat hielp. Mijn hand doet het weer prima. Mijn knie vertoont een kleine schaafwond, mijn broek is nog heel, Mijn jas helaas niet. Nou ja, daar moet ik nog even mee richting kennis, die is coupeuse. Hopelijk kan zij  iets op het beschadigingetje zetten.

Het leed is bijna weer geleden. Alleen barst ik nog van de spierpijn. Ik heb me natuurlijk schrap gehouden toen ik in de gaten had dat ik het wegdek van heel dichtbij ging zien. Nou ja, dan nog maar een paar dagen rustig aan doen :)

dinsdag 17 februari 2015

Foto 12: Mise-en-place.

Ja,daar doe ik dus als het even kan elke dag aan. De mise-en-place. Ik bereid heel graag het avondeten al vroeg voor. Dat heeft z'n oorsprong uit de tijd dat de kinderen nog klein waren. En vooral met een jongetje als Jan Junior was dat fijn.

Als Junior uit school kwam, moest ie uitleven. En alles wat hij deed was niet even doordacht. Dus het was handig als ik mijn handen vrij had. En mijn ogen kon richten op de plek waar hij nietsvermoedend aan het spelen was.

Dus maakte, en maak ik nog steeds (het is nu gewoon prettig, vind ik), voor in de dag het eten voor zover klaar. Zo ook vandaag. Boerenkool staat er op het menu. De boerenkool zelf koop ik gesneden in de supermarkt. Maar ik vind het lekker om 'm nog een minuutje of 20 voor te koken. Dus dat gebeurt als eerste.

Dan schil ik de aardappels en daar gaat dan de voorgekookte boerenkool weer bovenop. Een rookworst daar weer op en ik hoef straks alleen nog maar de hele boel te koken tot de aardappels gaar zijn. Een rundersaucijsje erbij, die moeten nog wel even gebakken worden. En dan maak ik van dat braadvocht de jus.





Even stampen en als Jan dan thuis komt van zijn werk, staat de stamppot op tafel. Hoe ouderwetsch is dat ; )

P.s. Zo'n grote pan vol, met veel vlees, da's veel te veel voor ons drietjes. Maar dat geeft wel de mogelijkheid om ervoor te zorgen dat, als de meisjes in het weekend de vriezer in duiken, er nog iets lekkers uit komt!

zaterdag 14 februari 2015

Foto 11: Afgesproken!

(Even pauze van 2 dagen gehad vanwege een ouderwetse migraine-aanval)

Toen we vorig jaar zomer het tuinhuis plaatsten waren we het helemaal eens... een prachtig plekje voor Pino in de wintermaanden en in de zomer kunnen we er heerlijk vertoeven.

Die zomer hebben we al een beetje gehad. En inderdaad, het is een top-plekje om te luieren, eten of gezellig een kopje koffie te drinken. Of een boek lezen in de hang-stoel, ook niet gek!

Wel sprak ik met Jan af dat hij het tuinhuis niet als garageplek zou gaan gebruiken. (En dan bedoelden we als klusruimte). Ik zag de rommel en de auto al staan in ons mooie bouwsel. Nee, dat zag ik niet zitten. En Jan gelukkig ook niet, dus dat was snel afgesproken. Dacht ik.

Vandaag maakte ik nog maar weer eens een foto van het tuinhuis. Meegenieten? Nou, kijk!




Is er nog iemand die denkt dat ik degene ben met de broek aan hier thuis ;)