dinsdag 21 juli 2015

Een maand later... leuk toeval!

Gatver zeg, ik maak er ook echt een potje van tegenwoordig. Schrijf als ik echt vind dat ik er niet onderuit kan, zoals op Fleur's verjaardag, en verder verwaarloos ik de boel ernstig. Nee, ik ga hier niet nog een keer mijn excuses maken, ik blijf aan de gang...

Maar soms gebeuren er van die dingen, dan zeg ik achteraf: "Da's nu echt een blogje waard." En dat maakte dat vanochtend, terwijl ik al achter de laptop zat, na het bekijken van mijn face-book en pinterest-account, ik toch nog maar weer eens een schrijfsel het www ingooi.

Een tijdje geleden begon het verhaal. Ik had de familie van een vroegere schoolvriendin van Mirte geknipt, en zat daar aan een wel verdient  kopje koffie. En toen... toen kwam de -nooit verwachtte- vraag:"Heb jij misschien nog belangstelling voor een bus-tent?"

Een bustent, even voor de duidelijkheid, is een tent die je vast kunt maken aan je busje. Zoiets:


Plaatje ff van www afgehaald.

Jan en ik hadden het al wel eens overwogen om zo'n ding te kopen, maar we vroegen ons af of het iets voor ons zou zijn. Tenslotte is het met zo'n campertje als wij hebben vooral een uitdaging om zo simpel mogelijk op vakantie te gaan. Naar een plekje toe rijden, luifeltje uitklappen, stoeltjes en tafeltje eronder zetten en koffie inschenken. Ja, juist, die dus. En niet, zoals we vroeger altijd moesten, toen we nog met de sleurhut op vakantie gingen, eerst een aantal uurtjes met een voortent bezig zijn :o

Maar goed, het kan natuurlijk altijd een paar daagjes regenen op de plek van de bestemming, en het is eigenlijk ook wel handig als je je spullen niet allemaal in moet pakken als je een boodschap gaat doen, wat is dan nog simpel...

Ik vroeg Jan dus laatst wat zo'n tent moest kosten, en daar zei hij op dat ie dacht zo'n euro of 200. Alleen maar om dus eerst uit te proberen... weet je wat? Laat ook maar...

Maar toen werd me zomaar zo'n ding aangeboden! Voor noppes! Mevrouw was blij met weer wat extra ruimte in hun schuur, zij gebruikten 'm toch niet meer. Na wat gezoek in de schuur naar de juiste stokken erbij reed ik opgetogen in mijn groene autootje richting huis.

Jan was gelukkig ook enthousiast. En zo gebeurde het dat hij afgelopen zondag eens een poging deed om het ding op te zetten in de tuin. Ja, een poging helaas, er klopte niets van de stokken. Maar goed, ik moest gisteren weer naar hetzelfde adres toe, en dus stuurde ik even een apje die kant op. "Hoi Carla, mag Jan vanavond even meekomen, want het klopt toch niet welke stokken bij de tent zitten. Kan ie ff zelf kijken, lijkt me handiger."

En toen... toen realiseerde ik me dat de mevrouw geen Carla heet, maar Erna. Ik ben ook zo'n kneus als het om namen gaat... Dus stuurde ik er een berichtje achteraan. "Sorry, verkeerde naam." Met nog een smiley erachter met van die grote ogen, om duidelijk te maken dat ik het zelf ook wel erg vond, deze vergissing...

Maar nu komt het leuke toeval in dit alles. Die Carla, aan wie ik het verkeerde berichtje stuurde, handelt in caravans. En daar zitten wel eens voortenten bij. Al dan niet met goede of verkeerde stokken. Dus kreeg ik een berichtje terug:

"Berichtje niet voor mij bedoelt? We hebben nog stokken genoeg hoor. Aluminium en staal en verschillende diameters."

Haha, hoe krijg ik het toch weer voor elkaar... ineens had ik een back-up voor als de ruil bij de eerste mevrouw niet lukte...

Maar die lukte gelukkig wel hoor. Jan is met zoonlief de schuur in gedoken en na wat gezoek gingen we blij naar huis met de goede stokken. Eind goed, al goed!!

maandag 22 juni 2015

Oh sorry Fleur!

Oh sorry hoor Fleur, dat ik nog steeds niets geschreven had vandaag. Ik kan, zoals ik je vanochtend vertelde toen je nog thuis was, een beetje moeilijk op gang komen.

Drukke week gehad vorige week. Echt een beetje hectisch, en da's, zoals jij weet, helemaal niets voor mij. Ik doe het het beste bij structuur en regelmaat. Niet bij elke dag van allerlei andere verplichtingen te hebben en dan tussendoor nog even een etentje in elkaar flansen voor gisteren. Toen kwamen de oma's en opa gezellig met ons eten.

Maar goed, genoeg uitgelegd. Jij bent jarig vandaag. 23 jaar jong ben je geworden. Pfff waar blijft de tijd toch in vredesnaam?? (vroeg ik me vanochtend op fb ook al af ;))

Die tijd, die gaat pas echt snel als je kinderen hebt. Die kinderen groeien supersnel. Zo zijn ze klein en heel teer, zoals jij met je geboorte, zo groeien ze op tot heel gezellig kletsende peuters (tja, ik kan het niet laten vandaag maar even van jou uit te gaan), dan komt de schoolperiode eraan. Eerst nog in ons dorp, en dan naar de "stad". Om vervolgens die stad in te ruilen voor een nog veel grotere stad. Waar jij  inmiddels alweer heel wat jaartjes met veel plezier studeert en woont.

Dat wonen, dat doe je met 10 personen in een groot studentenhuis. Wat een gezellige boel daar! Een woonkamer waar regelmatig met z'n allen wordt gegeten, maar ook kijken jullie er t.v. en worden er themafeesten georganiseerd.

't Is een typisch studentenhuis. Compleet met rommel en soms wat achterstallig schoonmaakwerk. Bij het koken moet er nog wel eens eerst een pan worden afgewassen, die vaat is sowieso niet het belangrijkst in jullie leven. Dat maakt de spreuk (ik dacht op het toilet):"Een opgeruimd huis is een verspild leven" wel duidelijk. Jullie hebben groot gelijk! Geniet maar fijn!!

Met je studie loopt het goed. Je zit nu in je master-jaar en da's heel erg druk. Maar je slaat je er goed doorheen, ik ben supertrots op jou!

De stage doe je met kinderen met ernstige beperkingen. Dat is echt jouw ding. Zo, dat je ook je vakantie aan deze kinderen (met hun familie's) besteed. Bij deze organisatie. "Zo leuk!" roep je regelmatig, en aan je stralende blik op zo'n moment zie ik dat je dat uit de grond van je hart meent.

Mooi ben jij. Zowel van de buitenkant (ja, ik weet 't, ik ben bevoorrecht...) als van binnen.




Fleur, nogmaals van harte, en ik hoop dat we nog heel veel jaren zo van je mogen genieten!

maandag 15 juni 2015

Achterom en vooruit kijken.

Maandagochtend tien voor negen. Jan is om kwart voor zeven naar zijn werk gegaan, Junior ging om acht uur de deur uit. Nou ja, ietsje later dan. De trein gaat om twaalf over, en het is zo'n 5 minuutjes fietsen naar het station. En als je dan zorgt dat je ongeveer om vijf over weg gaat, dat heb je grote kans om de trein te halen. Gaat ook meestal goed, moet ik eerlijk zeggen ;)

De week ligt voor me. Maar voor die week begint vond ik toch echt dat ik eerst de toetsen van mijn laptop hun werk maar eens even moest laten doen.

We hadden het goed, de laatste tijd. Natuurlijk eerst het feest voor ons vijfentwintig jarig huwelijk. Dat was heel geslaagd. Bijna iedereen die we uitgenodigd hadden was er, het weer was goed en het eten en drinken ook.




Het feest begon om zes uur 's middags en om half drie 's nachts rolden Jan en ik tevreden ons bed in. Om de volgende ochtend nog gezellig te ontbijten en na te praten met onze kinderen en onze bus-gasten. Die gasten hadden overnacht op het veldje achter onze tuin:




Jan heeft, zoals jullie al weten, een vaste aanstelling, Fleur slaagde voor haar tentamen vorige week, en Junior kreeg een fel begeerde stageplaats voor begin volgend jaar. Hij gaat stage lopen bij een bedrijf dat web-site's maakt. Jan komt op de afdeling waar ze deze web-site's klantvriendelijk maken en goed vindbaar op het grote www. Helemaal zijn plek! Morgenochtend fietsen we samen even naar Zutphen. Daar moet Jan zijn contract tekenen en al fietsend bepalen we dan ook de route voor de dagen dat ie volgend schooljaar zo sportief is.

En Mirte? Die heeft haar eindscriptie voor haar Bachelor klaar. Volgend studie jaar gaat ze eerst werken en dan reizen. Om daarna er weer fris tegenaan te kunnen voor haar Master!

Geeft rust, dit alles. En nu ik nog. Ik heb zo mijn plannen. Dat kastje per dag hè, waar ik hier mee begon en ook afrondde, dat heeft een tweede ronde nodig. En aangezien we over een maandje of 2 met vakantie gaan, vond ik het een goed moment om daar maar weer eens aan te beginnen.

Alleen... er is iets lastigs aan. De meisjes wonen niet meer thuis en dus kan ik hen er nu wat moeilijker bij betrekken. Ook Jan en Jan zijn niet super-gemotiveerd. Het is echt mijn ding, vooral ik heb last van de overbodige spullen hier in huis. Maar daar heb ik iets op gevonden!

Ik ruim op. Het hele huis krijgt een flinke uitmest-beurt. En ik regel vier dozen. Voor Jan, voor Fleur, voor Mirte en voor Junior. In die dozen gaan de spullen waar ik niet van weet wat ermee moet. Weg of houden? De dozen komen op de slaapkamers te staan. Nu hoop ik dat iedereen even regelmatig in de dozen kijkt en dan de nutteloze spullen weggooit. Ik denk niet dat het nodig is om een limiet te stellen, maar ik ben daar niet te beroerd voor ;)

Nou, ik geloof dat ik dan zo maar eens aan de slag ga. Eerst maar eens in de keuken, heb ik me bedacht. Een kastje per dag om de dag mee te beginnen en dan aan de slag in het huishouden. Want dat stopt natuurlijk niet bij zulke plannen, zou best handig zijn overigens...

zondag 7 juni 2015

25 jaar geleden.

25 jaar geleden was het onze huwelijksdag. Na 9 jaar verkering besloten we dat het tijd was voor een officiële verbintenis. En daar heb ik tot op de dag van vandaag geen spijt van gehad!




25 jaar geleden was het weer een stuk minder dan vandaag. Tsja, je kunt van alles regelen voor zo'n grote dag, maar dat niet. Gelukkig was het net een poosje droog toen we in een prachtige zwarte kever cabriolet naar het gemeentehuis reden.

25 jaar geleden waren al onze vrienden en familie present in het gemeentehuis. Zij zagen hoe wij aan elkaar het ja-woord gaven. Mijn beste vriendin en mijn moeder getuigden voor mij. Voor Jan waren dat zijn oom Piet en zijn opa, die ook Jan heette.

Ja, heette, helaas is opa niet meer. En oom Piet ook niet. En zo nog meer mensen die op de foto's in ons album staan. Zo is het nu eenmaal in het leven. Maar er kwamen ook mensen bij. Zo ook onze 3 prachtige kinderen.

Na 2 jaar was daar Fleur, en 20 maanden later kwam haar zusje Mirte. Zo'n 2 en een half jaar later werd ons gezin compleet met broertje Jan Junior. Wat een geluk!

Natuurlijk had ons huwelijk wel eens een dipje. Maar gelukkig waren er meer pieken dan dalen. Wederzijds respect en begrip, en niet te vergeten een flinke dosis humor hield ons huwelijk staande. Als een rots, zo kan ik je gelukkig vertellen.

De rest van de feestgangers (we vierden gisteren al een feestje) ligt nog op 1 oor. De kids en Jan boven, en achterin de tuin staan nog 2 bussen geparkeerd. Met mensen die speciaal voor ons helemaal uit Zeeland en Noord-Holland kwamen.

Straks, om een uur of 10, dan ontbijten we gezellig met z'n allen. En kletsen we nog even na. Best lekker, zo nog een dagje weekend erachteraan.

Ik denk niet dat we er vandaag nog een groot feest achteraan bouwen. Dat is gisteren al heel goed gelukt! Maar het is wel een feest! Want om 25 jaar getrouwd te zijn met de juiste man, da's toch een unicum.

Jan, als je dit per ongeluk ook leest vandaag... ik hou van je. En ik hoop dat er minstens nog 25 van zulke jaren bij komen. Daar teken ik graag voor!!

vrijdag 5 juni 2015

21 graden.

21 graden. Dat zie ik staan als ik op het schermpje van onze thermostaat kijk. Niets mis mee.

Vanochtend vroeg, zo tegen zessen (da's de tijd dat ik elke dag opsta) heb ik de deuren en de ramen van ons huis wagenwijd open gegooid. Lekker frisse lucht erin, 't was gewoon een beetje koud. En zo tegen een uurtje of 9 deed ik ze dicht. Rolgordijnen naar beneden en zo houd je het in dit huis lekker koel. Het werkt zeker ook mee dat de plafonds hier hoog zijn...

Eigenlijk heb ik vandaag heel veel te doen. Want aankomen weekend vieren wij het heugelijke feit dat we 25 jaar getrouwd zijn. Zondag is de dag, zaterdag gaan we dat vieren.

Met een barbecue in eigen tuin. Het tuinhuis leent zich prima voor zo'n feestje. Ja, feestje, we hebben niet zo heel erg veel mensen uitgenodigd. Ik hou meer van een wat intiemer feestje. Je spreekt iedereen wat sneller en het blijft allemaal wat overzichtelijker.

Vorige week pakten we de tuin al aan. Buxus knippen, onkruid weg en ook de beukenhaag kreeg weer eens een snoeibeurt. Gisterenavond maaide ik het gras nog een keertje.

Gisteren reed ik een paar keer af en aan met mijn groene autootje voor de boodschappen. So... die zijn dus ook binnen. Alleen het bier moet vanavond nog even. Maar dat doet Jan met Pino samen. Best makkelijk soms, zo'n bus. Morgen halen we de schalen met vlees op. Zo tegen vijven, om zes uur begint het feestje. Maar zo kan het allemaal zo lang mogelijk bij de slager in de koeling staan.

Morgen ga ik de salades maken. De recepten zijn al uitgeschreven, maar zoiets moet nu eenmaal op het laatste moment. En morgen zetten we de party-tent nog voor het tuinhuis op. Zo creëren we een ruimte van 7 bij 8 meter, plek genoeg voor gezelligheid!

En vandaag? Ach ja, vandaag nog een paar laatste dingetjes regelen. Meer "Wat voor versiering gebruiken we, ligt er nog iets in de kelder daarvoor?" en "Wat trek ik eigenlijk aan?" 'k Heb nog geen idee, daarmee ben ik ook echt een last-minute mens... En natuurlijk nog eventjes de laatste dingetjes in het huishouden. Even nog een keertje de stofzuiger erdoor en een doekje door de toiletten, je kent dat misschien wel.

Voor het feest komen er ook nog 2 stellen van de bus-club. Mensen waar we graag mee om gaan, die we toch wat meer beschouwen als vrienden. En vrienden, die horen er zeker bij!! Een van deze mensen tekende Pino voor ons. Die tekening gebruikten we weer voor ons uitnodigingskaartje, kijk maar:




Goed. weer genoeg gerammeld op de laptop. Ik ga eens eventjes wat doen, niet teveel hoor. Zeker tussendoor ook nog lekker relaxen met een boek erbij, want daar is het echt weer voor vandaag!!