maandag 6 juni 2016

Nagenieten...

Stel je voor... je ontbijt zaterdagochtend al een beetje op tijd. Het ochtendzonnetje piept net nog onder het dak van het tuinhuis heen dus je zit daar heerlijk... De vogeltjes geven zoals elke ochtend een mooi concert.






De ontbijttafel is gedekt. Met verse aardbeitjes en warme broodjes. En natuurlijk een kopje thee en een glas sinaasappelsap. Ook in het tuinhuis. Op je gemakje geniet je met je man daarvan. (Zoonlief ligt nog ff op 1 oor)

Dan is er actie. De hond moet eruit en daarna komt de heggenschaar uit de schuur. De heggen zijn aan een flinke knipbeurt toe en samen klaar je deze klus. Met wat onderbrekingen voor koffie, een lunch met komkommer en tomaat en ook soms wat koude drankjes. Dat moet ook wel want 't is wel heel warm.

Daarna even een frisse douche, zomerjurkje aan en dochter 1 van het station halen. Zij komt, samen met jongere zus, dit weekend thuis. Om op zondag Vader- en Moederdag te vieren. (Was qua planning toch handiger ;))

Even gezellig samen kletsen, en dan vertrekt dochter voor een gezellig samenzijn met vriendinnen. In jouw autootje, maar ach, da's geen probleem. Al snel is het tijd om dochter 2 op te pikken bij 't station. Je man bakt frietjes en al snel zitten jullie gezellig te eten in... natuurlijk weer dat tuinhuis.

Na het eten stel je voor om het haar van dochter 2 eens even onder handen te nemen. Zeven maanden geleden geknipt, dus geen overbodige luxe. En gelukkig is ze het daarmee eens. Een half uurtje en 5 cm korter verder is het klaar. Ze keurt het meteen goed en 's avonds genieten jullie nog even van een bijpraat-avondje in de tuin. Bij een vuurtje dat je man heeft aangestoken. Om half 1 is het hoog tijd om het bed op te zoeken.

De volgende ochtend wordt er een ontbijtje gemaakt. Met eitjes er ook nog bij dit keer. En cadeautjes. Een leuke slinger lichtjes voor langs het dak van het tuinhuis, grappige melkbusjes voor erin als decoratie en ieder een heerlijk tijdschrift.

Zoonlief helpt afruimen en dochters vertrekken nog even naar oma. Zij was 19 mei jarig en dat viel doordeweeks. Dus besloten de meisjes een nieuwe afspraak te maken, vandaar dat ze die ochtend even gingen.

Dan stap je op de fiets. Thee en koekjes mee. Na een mooie route en gezellig theedrinken onderweg kom je weer thuis. Waar het al heerlijk ruikt naar het broodje wat je voor de fietstocht hebt voorbereid en alvast te rijzen in de oven hebt gezet. Met kaas, ham en gedroogde tomaatjes als vulling.

's Middags wordt er lui gedaan. Tijdschriftje lezen, thee drinken, kleuren en een dutje doen. Zo'n lazy sunday afternoon, heerlijk! Alleen dochter 2 is nog actief, zij maakt een pastasalade voor straks, bij de barbeque.

Dan duik je samen met je dochters de keuken in en bereid je de rest voor het eten voor. Manlief zet de barbeque klaar en voor je het weet zit je met heel je kroost aan tafel te genieten.

Om acht uur gaat Pino met man en meisjes op weg richting Nijmegen. Daar moet nog wat opgehaald worden wat gekocht is via M.P. en dan kunnen de meisjes mooi (een stukje, Mirte tot Dieren) meerijden.

Jij blijft achter. Je ruimt nog de laatste dingetjes op, samen met zoon, geeft de plantjes water, verbaast je over hoe snel de rucola groeit, laat de hond uit en dan... Dan geniet je na! Stel je voor....

Mij overkwam dit allemaal dit weekend. Ik ben dankbaar, heel erg dankbaar!!

maandag 9 mei 2016

Pino is back!!

Na veel geknutsel en gesleutel en evenveel frustratie, want het wilde ook nog eens niet mee zitten, is Pino weer op de weg.

Tot donderdagavond heeft Jan door gesleuteld. En op vrijdagochtend om een uur of zeven stond ik Pino schoon te maken. Maar het resultaat (tot zover) mag er wezen:






Om acht uur stond Jan met Pino alweer bij de garage voor herkeuring en afmelding, en om kwart over negen konden we 'm gekeurd en al ophalen. Gelukkig is de keuring geldig voor twee jaar. Hij is ouder dan 30 jaar, vandaar.

Ondertussen hadden Jan en ik alles wat we mee wilden nemen voor een weekend naar Zwartemeer alvast bij elkaar gepakt. Toen was het nog een kwestie van inpakken en goed nadenken wat we nu weer vergeten waren (er is altijd wel iets,bleek nu achteraf ook weer eens) en de reis kon beginnen.


Pino bij ons voor de deur. Fleur vond het beeld van mijn hakken voor de bus op straat hilarisch. Ik eigenlijk ook wel :0

Wat een goed gevoel toen we om een uur of elf wegreden! Nog even via de L.IDL om wat broodjes voor tussen de middag te halen de reis kon echt beginnen. Jan had de navigatie op "toeristische route" gezet en dat was een heel goed plan. We genoten van de omgeving.

Toen we aankwamen waren er al wat vrienden van onze club gearriveerd. Zij hadden ervoor gezorgd dat er op de best al volle camping toch nog een plekje of vijf vrij waren. En zo kwam het dat we gezellig als vanouds bij elkaar konden staan:






Toen we eenmaal geïnstalleerd waren kon het grote genieten beginnen.






Een heerlijk plekje aan een meer. Ook op het strand aan de andere kant van het meer stonden nog busjes. De opkomst was heel goed, en dat was begrijpelijk. Gezelligheid en prima weer, wat wil je nog meer?


We dronken koffie, en soms ook wat anders, we barbecueden, deden een nieuw dobbelspel en 's ochtends aten we eieren met spek, da's traditie. En natuurlijk liepen we het terrein over, op zoek naar leuke spullen, ideeën en oude bekenden. Maar ook nieuwe bekenden kwam Jan tegen. Met die mensen had ie al een leuk contact via FB maar ze nog nooit ontmoet. Zo kwam het dat er een voor mij totaal onbekende dame bij onze bus stond en aan mij vroeg of Jan er ook was :)


Natuurlijk kreeg Tukker ook alle aandacht. Hij werd door veel mensen geknuffeld, speelde met Diesel, een andere bruine labrador, en ging heerlijk wandelen en zwemmen. Ook pikte ie het botje van Diesel af, hij weigerde 'm eerst terug te geven...


Let op Tukker's snoet, om je te bescheuren!


Bekaf was ie soms, maar wel heel erg voldaan.


En toen... toen was het zomaar zondagmiddag. En vertrokken we weer richting huis. Wel op ons gemakje hoor, de dag was nog lang niet om. We lunchten in Ommen aan het water:






En voor de thee zochten we een mooi plekje op in het bos. Het was een super geslaagd weekend.


Natuurlijk is Pino nog niet helemaal klaar, dat kon Jan echt niet redden. Maar de druk is eraf, Jan maakt een lijstje en het voornemen is er elke dag eventjes aan te werken. Het moet wel leuk blijven allemaal, 't is tenslotte een hobby. Maar wel een hele leuke hobby hoor, het hebben van zo'n campertje!!

zondag 1 mei 2016

De belofte.

Ik ben net eventjes met het fototoestel door de tuin gelopen. Da's altijd genieten in de lente, het belooft wat.

Ook dit jaar belooft het weer appels.  De boom staat al een beetje in de bloei, deze foto maakte ik daarvan:


Ik vind de kleur van de bloesem echt prachtig...


Maar als je dan even door loopt naar achter, staat daar nog een perenboom. Volop in de bloei. 't Is een Juttepeer:






Ook hebben we een framboos in de tuin. En een druif. En aardbeienplantjes. Die overigens op totaal de verkeerde plek zijn geplant vorig jaar zomer, niet genoeg zon. Maar ze kunnen eruit en in potten. Om die dan weer in de zon te zetten...

In de voortuin hebben we een pruimenboompje staan. De bloei daarvan is al geweest. Ondanks dat het nog maar een kleintje is zat ie bomvol met bloemetjes. Belofte weer dus.

Ik kan niet wachten. Maar eerst moet ik nog zaaien in de moestuin. Ik zie daar een beetje tegenop. Nog een beetje last van de nek-hernia die ik afgelopen winter had en nu een tennisarm aan mijn rechterarm. Waarschijnlijk door overbelasting. Links kon ik eerst niets hebben. Zucht...

Maar de plannen zitten in mijn hoofd. En als ik alles nu eens met mini-stapjes doe... Elke ochtend een half uurtje en elke middag... dan moet het goed komen lijkt mij!!

Oh ja, ik maakte ook nog een foto van ons tuinhuis:






Daar staat ook alles alweer klaar voor als het echt warm wordt. Nog even het een en ander schoonmaken en het serviesgoed door de afwasmachine halen en dan... dan is het weer volop genieten thuis :)

vrijdag 29 april 2016

Vraagje van Marleen...

Op het vorige blogje kreeg ik een reactie van Marleen. Hoe het met Pino is. Ik had het woordje "beantwoorden" al aangeklikt en de eerste woorden al geschreven toen ik me realiseerde dat op deze vraag geen kort antwoord te geven is. Dan maar in een blogje.


Even voor de duidelijkheid, dit is Pino.

Met Pino gaat het naar omstandigheden goed. Na een winter onder dak gestaan te hebben mocht hij weer naar buiten. Toen kwam de opmerking van Jan:" Het raampje boven het keukentje lekt, daar moet een nieuw rubber in."

Goed. Raampje eruit dus. Om dat raampje eruit te krijgen moest ook het keukentje eruit. Toen kwam Jan weer aan met het volgende:"Het keukentje is rot". Dus moest het keukentje vervangen worden. Bij het bouwen van dat nieuwe keukentje kregen we, heel lief, hulp van busvrienden uit Noord-Holland. En uit Zeeland. Zomaar spontaan kwamen die op een mooie zaterdag in maart ons helpen. Gezellig was dat! Soep gemaakt met balletjes en we aten 's avonds ook nog friet met pulled pork. Lekker trouwens, het recept komt nog wel een keer hier langs. Om half negen 's avonds vertrokken de vrienden weer.

Ik dwaal af. Het keukentje was uit Pino, en toen bleek dat er op de bodem waar het keukentje zat een gat te zitten. Jan ging met Pino naar een las-expert en die vond nog een gat. Dat veel erger was.

De busvrienden uit zeeland boden aan Jan aan om langs te komen met Pino. En in 1 weekendje waren de gaten netjes gelast. Wij waren heel blij en dankbaar.

Toen moest Jan weer verder met het interieur. Maar eerst moest Pino even afgespoeld worden, het stof van het slijpen zat er nog op. Toen Jan terug reed van de wasstraat, begaf de versnellingsbak het. Bah. Jan had gelukkig nog een versnellingsbak liggen dus die ging eronder. Nog even getwijfeld of dat slim was want dat ding kraakte een beetje. Geen punt volgens een andere busvriend. (Wij zitten met een hele groep bus-maniakken op de what's app, vandaar.)

Versnellingsbak eronder. In 1 dag gedaan. Toch knap. Maar toen Jan op weg was voor een proefritje ging de telefoon. Jan. Hij werd zo naar huis gesleept. De bus kon nu helemaal niet meer voor of achteruit... (geen verwijt naar busvriend hoor, 't was Jan's eigen keus.)

Gelukkig kwam Jan via een bus-forum een man in de buurt tegen wiens zoon versnellingsbakken reviseert. En die zorgde ervoor dat de bak in 1 week klaar was om onder de bus gezet te worden. Een vriend uit een dorpje nabij, ook met een T3, sleepte Pino naar de garage en in 1 avond zetten Jan en vriend de bak terug onder de bus. Deze foto maakte vriend onderweg naar de garage:






De versnellingsbak doet het inmiddels weer prima. Jan is nu weer verder aan het klussen aan het interieur. Want dat interieur had hij er compleet uitgesloopt toen er gelast moest worden... Nieuwe wanden, nieuwe keuken, nieuwe bedrading, nieuw plakplasticje achter de keuken, het wordt allemaal prachtig.

Tussendoor zijn we nog naar een meeting geweest. Nee, niet met Pino, met de Golf waar Jan dagelijks mee naar zijn werk rijdt. Volgende week hebben we weer een meeting. Jan is dus hard aan de slag, tussen het gewone werk door, de bus klaar te krijgen. Helaas moet Jan dagelijks overwerken deze week. Maar aankomend weekend heeft ie nog de tijd.

Maar.. maandag moet Pino voor de keuring. Oh help, wat zou het een afknapper zijn als er nou nog veel aan zou moeten gebeuren. Jan heeft zo het idee van niet. En voor onze bankrekening zou dat ook niet erg zijn... Helpen jullie duimen? alsjeblieft???

Maandagavond update: 't lijkt alles mee te vallen. Vier niet al te moeilijke punten die Jan nog moet fixen, terwijl ik dit typ is ie al goed op weg. Twee zijn er al afgevinkt, nog twee te gaan dus. En onderdelen heeft ie nauwelijks hoeven kopen, enkel een lampje voor een mistlamp :)

dinsdag 26 april 2016

Nee.

Nee, ik ga  me niet alweer verontschuldigen voor het feit dat ik een tijd afwezig ben geweest. Jullie zien me aankomen.

Het was nu eenmaal zo dat de laptop even niet op deze pagina stond, en daar was niet een aanwijsbare reden voor. Alles gaat prima hier. Met Jan, met de kinderen, zelfs met Tukker en ook met mij gaat het goed.

Aan wie ik wel mijn verontschuldigingen aan wil bieden is mijn vader. De beste man werd 80 op 20 maart j.l. En vanaf dat ik dit blog heb, heb ik hem toegesproken op zijn verjaardag. Uitgerekend deze mijlpaal sla ik over. Foei Trudy!

Maar er zat nog een staartje aan zijn verjaardag. Op de dag zelf hebben we een feestje gevierd met familie, vrienden en buurtjes. Heel gezellig, compleet met warm en koud buffet. De jarige zelf vond het ook erg geslaagd.

Natuurlijk hoorden daar ook cadeautjes bij. Ervaringscadeautjes deze keer. Met mijn zus en mijn ouders gingen we op 5 april richting de dierentuin. Om na die tijd nog een lekkere pannenkoek te verslinden bij opa's favoriete pannenkoekrestaurant. Heel geslaagd allemaal. En ook uniek om nog eens echt met het gezin weg te gaan. Pappa, mamma, grote zus en ik. Zo voelde het zomaar weer eventjes!

Gisteren gingen Fleur, Mirte en Jan met opa en oma op pad. Opa had ook aangegeven nog eens naar het Airborne museum te willen. Klik hier, dan lees je meer over dit museum. Dus dat verzoek werd ingewilligd. Op naar Oosterbeek!

En daar hebben ze het prima naar de zin gehad. Eerst het museum uitgebreid bekeken. Oma en opa vulden aan met hun (ervarings) verhalen, en ook Junior weet altijd veel te vertellen over dit onderwerp. Daarna was er nog koffie, thee en gebak in het restaurant ernaast. Vanuit daar kreeg ik deze foto binnen:


V.l.n.r. Fleur, opa, Mirte, oma en Jan Junior.

Voor mij een superfoto! Met zowel mijn ouders erop, 80 jaar allebei en in goede gezondheid, en nog eens onze drie kinderen.

Nadien kwamen mijn ouders nog mee naar ons huis. Ik had twee pannen soep klaargemaakt, een preisoep en een tomatensoep. Ook was er nog Quiche en ik bakte een bloembrood met Italiaanse kruiden. De soep ging er goed in met dit koude weer.

Na het eten gingen Fleur en Mirte weer richting hun eigen stek. Mirte had vanochtend een toelatingsgesprek voor haar Master. Om 10 uur vanochtend. Ze is aangenomen! En Fleur moest vandaag weer met frisse moed aan haar scriptie verder.

Mijn ouders bleven nog even voor de koffie. Om daarna moe maar ik geloof zeker heel voldaan richting huis te gaan. 't Was een geslaagde dag!!