maandag 2 januari 2017

Goeiemorgen!

Goeiemorgen allemaal, en een heel gelukkig nieuwjaar! So... de eerste zin staat op mijn scherm, ben benieuwd wat er verder nog achteraan gaat komen. Ik vond dat ik maar eens moest gaan schrijven maar ik heb geen idee waarover.

Niet dat er hier thuis niet genoeg gebeurt is hoor, 't is hier nooit saai. December was goed voor ons. Allereerst Fleur, die heeft een nieuwe baan! Als senior-trainster, helemaal te gek! Dat wilde ze ook heel graag, en het is haar gelukt. Binnenkort begint ze. In de regio waar wij wonen, dus met een beetje geluk komt ze nog wat vaker binnenwippen. Voor een lekkere maaltijd, of voor nu nog eventjes om mijn autootje te lenen. Ze heeft er eigenlijk zelf een nodig voor deze baan, maar de zoektocht daarnaar is nog niet geslaagd. Vader en dochter houden vol ;)

En natuurlijk gaat het met de andere kinderen ook prima. Junior zit helemaal op z'n plek op z'n stage en ook Mirte gaat goed. Zij had laatst een sollicitatiegesprek voor een honors-program en hopelijk krijgt ze die plek. Daar hoort ze over een aantal weken, spannend!

Jan en ik hebben genoten van de maand december. Jan nam wat daagjes vrij, hij had er nog wat over, en we deden samen inkopen voor de kerst. Heel gezellig! Ook wandelden we oudjaarsdag met Tukker over de hei, beter dan hier in de wijk met al dat vuurwerk. Tukker was nooit bang, maar helaas is dat de laatste twee jaar anders. Nou ja, daar valt rekening mee te houden. Wij bleven oudejaarsavond bij hem thuis, en dat was ook nodig. Hij zat letterlijk te bibberen om twaalf uur, zo zielig.


foto van Jan Pascha.
Hier wandelde hij over dezelfde hei als op oudejaarsdag, alleen dit is een aantal weekjes geleden...


Maar nu is het weer stil hier in en om huis. Iedereen is weer vertrokken richting werk en studie en Tukker snurkt het uit op z'n kleed. Leuk hoor, december, maar stiekem vind ik het ook prima als alles weer normaal is. Lekker rustig, ik hou ervan.

Vandaag heb ik nog een dagje zonder speciale verplichtingen, morgen is dat weer anders. Dus ik geniet er nog maar even van. Een beetje opruimen, de boerenkool die Theo toch nog bracht diepvriesklaar maken, een paar wasjes draaien en genieten van een boek en wat haakwerk. Heerlijk!

dinsdag 6 december 2016

Theo's moestuin.

Wij wonen in een oud huis. Niet perfect allemaal, er is nog het een en ander aan werk te doen, maar wij zijn er wel gelukkig mee. Het huis stamt uit 1914. En in die tijd waren de tuinen best groot. Zo ook hier.

Als je bij ons langs het huis op loopt kom je in de tuin. En heel wat metertjes daarna bij het tuinhuis. Naast het tuinhuis zit een deur en als je daar doorheen loopt kom je bij bejaardenhuisjes uit.

In het eerste huisje woont Theo. Theo is een oude bekende hier in het dorp. Hij was jaren kelner bij verschillende gelegenheden en altijd in voor grapjes. Maar het is ook een man met een gouden hart.

Tegenover Theo's huisje zijn moestuinen. Van de gemeente, men kan ze huren voor een habbekrats. Theo had er ook zo eentje.

Moestuinieren, het leek mij ook wel wat. Maar na verschillende verwoede pogingen kom ik ook hierbij tot de conclusie dat die groene vingers van mijn moeder beslist niet erfelijk zijn. Ik doe echt mijn best wel hoor, maar de porties die voortkomen uit mijn tuintje (gewoon in de achtertuin, ik heb er wel plaats voor) die waren niet zo heel erg groot, zachtjes uitgedrukt.

Maar gelukkig was daar Theo. Theo woont in z'n eentje en heeft dus vaak een overschot aan groenten. Regelmatig, als ik 's ochtends tijdens de wandeling met Tukker langs zijn huisje kwam dan riep Theo: "Goeiemorgen schoonheid! (jaa, het blijft een charmeur op z'n 81ste). Wil je vandaag boontjes eten? (Of bietjes of sla of... nou ja, vul maar in). En natuurlijk zei ik daar altijd "Ja!" op. "Graag zelfs!" Met als gevolg dat er later op de dag weer wat lekkers op de tafel in het tuinhuis lag.

Zo ook vorige week nog. Na een aantal keren boerenkool te hebben ingemaakt waren nu de laatste groenten die uit Theo's moestuintje aan de beurt. Prei. Ik waste het goed en sneed het in stukjes. En dan ging het rauw in zakjes de vriezer in.

Ja, je las het goed. De laatste. En niet alleen voor dit jaar helaas. Theo stopt ermee. Het wordt hem allemaal wat te zwaar, heel begrijpelijk op zijn leeftijd.

Gelukkig kan ik Theo altijd blij maken met een baksel, een schaaltje appelmoes uit eigen boom of een pannetje erwtensoep. En dat doe ik dan ook regelmatig. Ach, we leggen het niet op de weegschaal hoor, anders gaat het spontane eraf. Het is sowieso altijd leuk een verrast gezicht te zien. Je krijgt zelf ook energie van iemand blij maken.

Vandaag maakte ik van die laatste prei een soepje. Met wat wortel, ui, knoflook en ook nog een aardappeltje erdoor. Aanvullen met groentebouillon, even de staafmixer erdoor, een paar blokjes cervelaat erdoor en klaar! En voor Junior maakte ik tomatensoep. Daar smult hij toch het liefst van. Zie hier het resultaat:


Lekker smullen vanavond!

zaterdag 3 december 2016

Speculaastaartje met peer en salted caramel.

Oh, klinkt lekker toch? Ik hoop dat het taartje ook zo lekker smaakt. Want ik maak er vandaag niet alleen eentje voor onszelf, ook ga ik er iemand anders blij mee maken. Hoe dat zit? Nou, zo:

Zoals jullie hier al wel eens gelezen hebben, ik ben er ook zo eentje die altijd op haar gewicht moet letten. Nee, ik heb geen ernstig overgewicht, maar dat wil ik ook niet krijgen.

Een tijd geleden moest ik naar de dokter voor mijn jaarlijkse controle. Bloeddruk, cholesterol en ook mijn longen worden in de gaten gehouden. Mijn bloeddruk bleek na een 24-uur meting toch in orde te zijn. Mijn cholesterol ook, ondanks dat die toch iets hoger was dan de vorige keer. Maar helaas waren mijn longen flink achteruit gegaan. Ik heb nu eenmaal astma, maar ik had niet in de gaten dat ik zo weinig lucht had. Gelukkig is dat na aanpassing van medicatie nu veel beter.

Maar ik werd ook op de weegschaal gezet. Nu heb ik al een haat-liefdeverhouding met dat ding en die dag was het haat. Weer wat kilootjes zwaarder. Mijn B.M.I. was 28. Ach, zei de praktijkondersteunster, als die maar onder de 30 blijft. Waaaat? Neee! Ik besloot meteen door te zetten met minderen. Met als resultaat dat ik nu een kilo of 3 kwijt ben in een week of drie. Gaat goed dus.

Maar natuurlijk ben ik nog steeds niet vies van iets lekkers. Elk weekend een lekker bakseltje, dat gaat er wel in. Een grote springvorm vol, en dat eten we dan met drie, en soms met twee man op (Junior is ook met gebak nogal kieskeurig.)

Dus verzon ik een oplossing. Ik kocht twee kleine bakvormpjes en verdeelde de ingrediënten. Bakte de taartjes dan en gaf er eentje weg. Leuk joh! Altijd verraste gezichten en zelf heb je dan ook niet zo'n grote hoeveelheid over!

Voorbeeldje van 2 van die taartjes? deze!


Taartje met kweeperen.

Appeltaartjes.

En vandaag maak ik een speculaastaartje met peer en salted caramel. Waar die tweede heen gaat? Dat weet ik nog niet zeker. Eerst maar eens kijken of de baksels lukken. Als dat zo is zal ik ze hier nog wel laten zien. Fijne dag vandaag allemaal!!

Nog eventjes een up-date... Het is nu bijna vier uur in de middag en de taartjes zijn klaar. Dit is het resultaat:




Net heb ik bij een kopje koffie al een heel klein stukje geproefd. Da's het voordeel van de "kok", of niet soms? Hij smaakte, al zeg ik het zelf, heel lekker!

dinsdag 29 november 2016

Een heel speciaal bericht...

Dit is een heel speciaal bericht. Om meerdere redenen. Nee, niet omdat ik al tijden niet meer geschreven heb. Ik had me eigenlijk voorgenomen daar maar even geen aandacht meer aan te besteden. Als ik de laatste berichten van mezelf teruglees, dan word ik zelf al niet goed van alle excuses..

Nee, het is een speciaal bericht omdat het bericht nummer 1000 is! Jaren geleden begon ik met bloggen. En al snel werd dat heel erg leuk. Leuk omdat ik het schrijven heel fijn vind, maar ook leuk door alle (meestal wel positieve) reacties. Ik zag de cijfers groeien als ik bij de statistieken op mijn dashboard keek. Ik zou liegen als ik zei dat dat niets deed met mijn ego :)

Maar het is om nog een reden een heel speciaal bericht. En dat heeft te maken met deze dame:




Zoals de meeste lezers hier inmiddels wel weten, dit is Fleur. En in haar handen heeft zij het bewijs dat ze is afgestudeerd als orthopedagoog!

Gisterenochtend om 10 uur was de diploma-uitreiking in Nijmegen. Wij waren daarbij natuurlijk met heel het gezin aanwezig. Jan nam vrij van z'n werk, Mirte van haar master-stage en Junior ook van z'n stage. Uniek om iedereen zo bij elkaar te hebben, echt genieten was dat!

Omdat het een onmogelijke tijd was om het nadien in de stad te vieren, besloot Fleur ons te trakteren op een lekkere lunch gewoon in haar kamer. En dat had ze heel goed verzorgd!

Om een uur of drie togen we weer huiswaarts. Best een beetje abrupt en gek om zo midden op de middag er een eind aan te breien, maar ook wel weer heel lekker. Fleur gaf aan nog even heerlijk richting bieb te gaan. Zij werkt tegenwoordig al en wilde nog even genieten van haar vrije uurtjes. Mirte hebben we op het station afgezet, zij ging weer richting Utrecht. En wij drietjes reden naar huis.

In de auto werd er nog weer eens even gesproken over deze laptop, die al tijden stuk was. Jan had 'm geprobeerd te maken maar helaas was dat succes van korte duur. Toch nog maar eens een poging gewaagd toen we thuis waren en zie hier het resultaat! Ik heb weer mijn eigen laptop ter beschikking en hoef niet meer te wachten op het moment dat Junior thuis is en ik zijn laptop kan gebruiken. Met als gevolg dat daar niet veel van komt. Meestal heb ik 's avonds andere bezigheden of ben ik domweg te moe om nog achter het toetsenbord te kruipen. Maar ik miste het wel!!

Junior is vandaag nog een dagje vrij. Dit zijn ook de eerste dagen sinds september. Ze konden 'm slecht missen op stage, da's toch een goed teken hoop ik ;)

En ik? Ik begin mijn dag maar eens hier, in mijn toch nog steeds geliefde wereldje. Ik hoop dat de laptop het net zo goed blijft doen als nu, dan volgen er weer snel wat schrijfsels. Fijne dag allemaal!!

dinsdag 6 september 2016

Jan op de fiets.

Zoals de vaste lezers misschien al wel weten, Jan heeft sinds anderhalf jaar ander werk. In een plaats iets meer dan 25 kilometer verderop. Jan reed daar in het begin nog met de camper heen, maar toen duidelijk werd dat dit werk een blijvertje werd, inmiddels een vast (!) contract, kwam er een Golf om Jan dagelijks naar het werk te rijden.

Veel van Jan's collega's gaan naar het werk met de fiets. Weliswaar vaak wel een elektrische, maar toch... Jan's bloed begon ook te kriebelen. Hij kwam met het voorstel om ook maar te gaan fietsen. Op z'n moutainbike.



Ik schrok hier in de eerste instantie een beetje van. Ja, oké, Jan's conditie is wel beter dan die van mij, maar het is nu eenmaal geen doorgewinterde sportman. Zo eens per week traint hij bij de volleybal, en in het weekend wordt er een wedstrijd gespeeld. Dit in een team met vooral leeftijdgenoten. Ik was toch een beetje bang dat dit plan net iets te hoog gegrepen was.

Ik stelde voor om een gedeelte met de auto te doen en dan op de fiets te stappen. We hadden nog zo'n rek in de schuur staan, dus waarom niet?

Vorige week ging hij dat maar eens proberen. Eerst een kilometer of 18 met de auto, dan de fiets van het rek af en het laatste stuk fietsen, Dat ging prima. Zo prima dat hij 25 minuten te vroeg op z'n werk was. Best wel even lekker, zo zei hij, even een kopje thee en omkleden en dan rustig aan aan de slag. Niets mis mee.

Maar vanochtend ging hij toch maar na zo'n 12 kilometer de fiets op. Zo bouwt hij het langzaam op. Helemaal niet gek. Goed voor z'n conditie en wat ook een fijne bijkomstigheid is: het scheelt brandstofkosten. Twee vliegen in een klap ;) Stoer toch?!