maandag 8 februari 2016

Bijna...

Het is alweer 8 februari. Gelukkig maar! Want dat betekent dat we morgenavond op Schiphol onze dochter alweer op kunnen halen. Die drie maanden zij echt voorbij gevlogen!!

Morgenochtend om kwart over vijf vertrekt ze uit Bangkok. Om dan na een overstap in Istanbul om vijf over half elf  's avonds op Schiphol aan te komen. Waar we haar heel ongeduldig op zullen staan te wachten.

Ik kijk altijd graag het programma "Hello Goodbye". Maar nu keek ik het met een heel ander onderbuik-gevoel. Want straks... straks staan wij daar ook zo.

Mirte had een halve week geleden nog wat gemengde gevoelens over het teruggaan. Ze like-de op facebook dit gedichtje, zo mooi!

Later belt net aan,
maar ik heb de deur
niet open gedaan.
Later wacht buiten
maar even, ik ben
hier nog niet
klaar met leven.

Ik kan me het helemaal voorstellen dat ze op dat moment er nog even zo over dacht.

Inmiddels is ze weer in Bangkok. Ze vertelde me net via de what's app dat ze al online had ingecheckt. Ze is klaar voor de lange reis.

Nou wij zijn er ook helemaal klaar voor. Ondanks de foto's die langskwamen en waar je op kon zien hoe goed ze het na haar zin had,




kan de tijd me nu eventjes niet snel genoeg gaan :)

maandag 1 februari 2016

Over een muts en brak zijn...

Ik ben nog een beetje brak. Nee, ik drink bijna geen alcohol, dus daar ligt het niet aan. Ik ben nog een beetje brak van het weekend. Een heel leuk weekend, dat wel.

Maar tijdens dit weekend had ik zoals vaak weer eens last van migraine. Gelukkig zette die niet door, dankzij mijn medicijnen daarvoor. De pijn was er dus niet, maar het slome gevoel wel, jammer genoeg.

Zaterdag deden we lekker rustig aan. Een beetje boodschappen doen, nog eventjes met Tukker naar het bos, een beetje was wegwerken en dat was het eigenlijk wel. Maar gisteren was dat rustige eventjes niet in the picture...

We hadden een nieuwjaarsbijeenkomst met de busvrienden. In Tiel, bij de pankoekhoek. 1 van de vrienden had geregeld dat we daar met z'n allen konden zijn. Met een drankje en wat lekkere (pannekoek) hapjes vermaakten we ons weer prima.

Lekker bijkletsen, natuurlijk ook over de bussen. Die momenteel al dan niet geschorst voor de belasting in de stalling staan. Waar er vaak fanatiek aan gewerkt wordt. Onze bus staat momenteel op 2 wielen. Jan heeft de originele wielen eraf gehaald, de velgen zijn in een mooie grijze tint gespoten. Nu liggen de velgen in de schuur uit te harden.

Als die wielen er weer onder zitten, ga ik die bus eens in. Eventjes kijken of er nog wat gepoetst moet worden, en opgeruimd. Onze bus is niet geschorst, en je moet er toch niet aan denken dat ie niet mee kan als het per ongeluk dit jaar wat vroeger voorjaar wordt ;)

Jeannie, een busvriendin die ook nog eens goed kan breien, maakte voor Jan een prachtige VW muts. Ook Yvonne kreeg er 1. Wat waren ze er blij mee, kijk maar!




Prachtig toch?

Na een gezellige middag gingen we voldaan weer richting huis. Maar niet voordat er stiekem plannen werden gemaakt voor nog even een meeting tussendoor. Er staat er voor half april weer eentje gepland, maar of we daar zolang op kunnen wachten :o

maandag 18 januari 2016

Simpel.

Maandagochtend bijna 10 uur. Ik kom net terug van een wandeling met Tukker. Hij snurkt het weer eens uit nu ie op z'n kleed ligt. Deze keer ligt er een warme deken om het kleed heen, dat is geen overbodige luxe.

De erwtensoep staat op:




Ik vond het er echt weer voor vandaag. En toen ik terug kwam van de wandeling pakte ik de laptop er maar eens weer bij. Eventjes kijken hoe we er financieel voor staan.

Dat is momenteel wel echt iets om in de gaten te houden. Wij zijn superblij met de nieuwe baan van Jan hoor, en ook het vaste contract wat daar aan vast zit. Maar feit blijft dat we er zo'n 30 procent in inkomen op achteruit zijn gegaan. Jan verdient nu net zoveel als de w.w. uitkering die ie ontving toen hij nog bij huis was.

Dat is dus oppassen. Dus we keren alle dubbeltjes nog maar eens een keertje om voor we ze uitgeven. Bedenk me vaak dat die nieuwe kleding niet echt noodzakelijk is en zo ook met andere dingen. Ga wat vaker naar de bieb als ik een tijdschrift wil lezen, en ook met de boodschappen kijken we uit.

1 Keer in de week, op vrijdagavond naar de L.idl. Eerst kijk ik goed rond in huis wat we nog hebben en dan maak ik een weekmenu op. En elke keer als ik bij de kassa kom, valt het me mee. We eten er net zo lekker van als eerst, en daar ben ik best trots op.

Maar wat is nu belangrijk? Of een hogere baan, met de bijbehorende stress, of zoals Jan nu naar zijn werk gaat? Hij heeft het met zijn collega's heel erg naar zijn zin. Hij komt regelmatig met leuke anekdotes thuis, en ook sporten ze soms samen. Ja, het was wel wennen dat het dagdienst was, maar ook dat geeft nu rust. In de weekenden is Jan vrij, en we kunnen dus altijd aansluiten als er of in de familie, of in de vriendenkring of bij onze busvrienden iets georganiseerd is.

Ik zorg er, heel ouderwets misschien, ervoor dat huis en tuin (ja, de arm gaat iets beter) netjes zijn. En het eten 's avonds op tafel staat. Zodat de heren meteen kunnen aanschuiven als ze thuiskomen. En natuurlijk verwen ik de meisjes graag als ze er ook zijn. Voor Mirte nog 3 weken, ik kan eerlijk gezegd niet wachten...

Wij voelen ons hier heel prettig bij. Leven is rustig, misschien soms een heel klein beetje saai, maar ook dat vind ik fijn. Simpel en overzichtelijk, ik hou ervan!!


zondag 10 januari 2016

Wie laat wie nu uit??

Dat vraag ik me vaak af als ik met Tukker een rondje loop hier in de buurt. Vier keer per dag gebeurt dat door de weeks, en ik neem er daar twee van voor mijn rekening. 's ochtends en 's middags. Jan wandelt vaak 's avonds na het eten met hem, en Junior doet dat 's avonds laat nog een keer.

Ook ga ik nog wel eens met Tukker naar het bos, kan ie lekker rennen. Het tempo van dat rennen is zichtbaar lager geworden, maar dat wil niet zeggen dat ons oude beestje er niet meer van geniet. Hij struint het bos door, zwemt waar ie zwemmen kan en maakt vaak eventjes contact met z'n soortgenoten. Vooral de grotere soorten, en helemaal de Labradors, zijn daarbij favoriet. Grappig toch..

Maar in het weekend is het vaste prik. Tukker kijkt ons beiden verwachtingsvol aan en als het woord "bos" maar gefluisterd wordt is ie door het dolle heen. Mijn groene autootje wordt erbij gepakt, daar kan Tuk nog het makkelijkst in springen vanwege de lagere instap, en daar gaan we dan... Vanochtend richting Rozendaalse hei, een prachtig mooi losloop gebied in Velp, bij Arnhem.

Ik nam ook mijn fototoestel mee. Tuk is momenteel een beetje een hond van alledag. Hij zakt regelmatig door zijn achterpoten heen en ook struikelt ie vaak. Gezien zijn ene heup versleten is en de andere niet goed in de kom zit (dit hebben ze ons 8 jaar geleden al verteld bij de dierenarts) en momenteel de voorpoten lijden onder artrose, is het spannend.

Wanneer komt het moment dat opstaan na het vallen niet meer lukt? Of erger, wat we laatst bij ons buurhondje hebben gezien, scheuren z'n kniebanden onder de druk van zijn lijf?

We doen er alles aan. Tuk krijgt medicinale brokken waarin medicatie voor de gewrichten en pijnstilling zit, en daarnaast nog pijnstillers. Drie per dag. (Hij mag er gezien z'n gewicht vier, maar eentje over hebben voor noodgevallen is handig). We zijn heel erg streng voor hem, er wordt niet gesnoept (is ie ook niet gewend, dat scheelt een hoop) en we hebben hem altijd veel laten zwemmen om z'n spieren in conditie te houden. Dat is gelukt. Dankzij zijn gezonde gewicht en sterke spieren, loopt ie nu nog. Regelmatig krijgen we dan ook complimentjes van de dierenarts, fijn!

Het fototoestel heeft zijn werk vanochtend gedaan. En dat maakt dat ik jullie mee kan laten genieten van Tuk's, en ook ons, uitje. Kijk maar!










En nu? Nu ligt ie heerlijk op zijn kleed te snurken. Een tevreden hond. Heerlijk, wat willen we nog meer??

vrijdag 8 januari 2016

Warme wintersnack.

Wij kregen van een kennisje een hele leuke kerst-nieuwjaarsgroet. Het was een receptje van een lekker winterontbijtje met een zakje kruiden erbij. Dat moesten we eens proberen!

Dus afgelopen weekend, toen het eten van kerst en oud en nieuw alweer een beetje gezakt was, zette ik 's ochtends de pan op het gas. Ik sneed 2 appels in partjes en deed dat in de koekenpan met een dikke bodem. Zo hoefde er geen boter bij :)





De appeltjes moesten even een beetje zacht worden, en toen gingen de kruiden erbij. In het zakje zaten deze kruiden en zaadjes:




En kennisje had nog kokos bij in het zakje gedaan. Lekker ook hoor, maar dat had ik vanmiddag niet in huis...

Ook kraakte ik nog wat walnoten. Daar heb ik nog een aardig voorraadje van in huis, dankzij mijn vader. Helaas is de boom bij zijn buurman, waar hij ze altijd raapte, dit jaar omgehakt :(




Een stuk of vijf noten kraakte ik. Die gingen ook nog even erbij in de pan. Toen het appelmengseltje klaar was ging er wat yoghurt in een schaaltje, en terwijl het nog een beetje warm was ging het daarover heen.




Lekker zeg! Zo lekker, dat ik dit kunstje vanmiddag nog maar eens herhaalde. Als lunch kan dit ook best dienst doen, bedacht ik me.

Oh ja, en als je dit ook eens wilt proberen, zet dan de afzuigkap niet, ik herhaal NIET aan. Want dat is zonde van het heerlijke geurtje dat dit gerechtje verspreid door je huis! Eet smakelijk!!