maandag 14 augustus 2017

Hoe het verder ging... groot nieuws!

En toen kwam de maand juli. Wat was het stil in huis! Hadden we in het verleden nog konijntjes en was het Tukker die altijd op je wachtte, nu was er een leegte. Niets meer om voor te zorgen, niet zo mijn ding. En ook mijn tranen kwamen spontaan op bij het zien van een hond..

We gingen op vakantie. Zonder Tukker, ook al zo vreemd. Maar ondanks dat hebben we wel een fijne vakantie gehad. We reden de Romantische Strasse, en we maakten een bocht richting Thüringer Wald. Om op het laatst uit te komen bij een vriendin die op een huis paste van kennissen in Bielefeld.

De dag voordat we naar Bielefeld vertrokken regende het. En niet zo'n beetje ook. De hele dag leek het wel herfst. We hadden een mooie camping uitgezocht maar helaas hebben we daar weinig van gezien. We bleven in de bus. Klapten het bed uit en picknickten op datzelfde bed:




Op diezelfde dag was het dat Jan opperde om alvast eens te kijken of er leuke hondjes op het grote www stonden. Ik sputterde eerst nog even tegen, maar toen hij met een foto van een wel heel schattige pup aankwam, een kruising Labrador/Heidewachtel, was ik snel overstag. Ach, waarom zou ik nog langer wachten met het aanschaffen van nieuw geluk?

Die meetings die nog gepland stonden, de kleine konden we met pup heen en die grote zijn toch niet zo aan mij besteed... daar kan Jan ook zonder mij zich prima vermaken...

En zo kwam het dat we op de terugweg van onze vakantie een tussenstop in Staphorst maakten. En daar Boris meenamen:




Het grote opvoeden is dus weer begonnen. Boris is een super-actieve pup, en natuurlijk moet hij ook nog veel leren. We voeden hem op met strakke hand. We hebben met Tukker de ervaring dat je daar een fijne hond van krijgt...

Gelukkig slaapt onze nieuwe aanwinst ook nog veel. Gisteren, na een dag met alle kinderen weer eens thuis, was hij helemaal op. Zie hier het bewijs, zo lief!




Natuurlijk zijn we Tukker nog lang niet vergeten. We glimlachen nog regelmatig bij herinneringen die we ophalen. Niet voor niets ziet Boris er anders uit. Wit pootje, wit befje, wit puntje aan zijn staart, en hij wordt ook niet zo groot. Het zou niet eerlijk zijn om Boris aan Tukker te meten, dan heeft hij meteen al een achterstand.

Wij zijn blij. Er is weer een stuk meer leven in huis. Boris is een donder, maar gelukkig ook heel intelligent. Hij snapt nu, op de leeftijd van tien weken, bepaalde commando's al. Blijf, kom maar! en zijn naam, daar reageert hij al goed op. En ook een uurtje in de bench heeft hij geen moeite mee,zo fijn!

Ik hoop dat ik hier nog vaak over Boris mag vertellen. En dat ik dat met net zoveel vertedering mag doen als momenteel!!

maandag 3 juli 2017

Dag Tukker...

Schreef ik het vorige blogje nog over het slagen van Jan Junior, vandaag moet ik helaas een somber berichtje schrijven. Tukker is ons ontvallen.

Hij was op. Tukker had, zoals de trouwe lezers hier misschien nog wel weten, H.D.. In ernstige vorm. Toen hij drie jaar oud was, merkten wij op dat hij heel veel hijgde tijdens het wandelen. Nu was hij ook een erg drukke hond hoor, maar het leek toch niet bij zo'n jong dier te passen.

Denkend aan een hartkwaal gingen we met onze trouwe viervoeter richting dierenarts. Die luisterde naar zijn hart en constateerde dat daar niets mee aan de hand was. Dan maar röntgenfoto's maken. En daar kwam een uitslag uit die bij ons als een mokerslag binnenkwam. H.D. De ene heup bleek al best versleten zijn aan de kop, de andere zat er niet in zoals het zou moeten.

"Moeten we hem dan nu in laten slapen?" vroeg ik bibberend. Maar nee, dat hoefde niet. Zijn levensstijl wat aanpassen, oppassen met gewicht, veel zwemmen voor sterke spieren, medicatie en aangepast voer zouden hem nog wel een jaar of acht moeten laten worden.

Dus dat deden we. Zo'n twee keer in de week ging Tuk helemaal los in het water, extraatjes waren taboe en we kochten ons scheel aan goed voer en medicatie. Later kwamen daar nog wekelijkse massages bij, gegeven door buuf Els, die een opleiding deed tot hondenmasseur. Als ik de tafel aan de kant schoof en Els kwam binnen, ging meneer al op z'n zij liggen wachten. Ook al waren die massages lang niet altijd pijnloos, hij vertrouwde ons voor de volle honderd procent.

Tukker haalde de acht jaar. En leefde verder. Zaterdag, we waren inmiddels bijna vijf jaar verder  in de reservetijd, ging het mis.

Zwemmen ging al niet meer, Tuk's hart was te zwak. En lopen werd ook steeds minder leuk. Als hij zich snel omdraaide zakte hij door z'n achterpoten en ook steeds vaker hinkte hij onder het wandelen.

Ik paste me aan. Het voer werd in kleine beetjes gegeven, zijn maag was wat beschadigd door de vele medicatie, en ook de wandelingen werden korter. De pijnstiller, die hij anders altijd na de wandeling door z'n brokken kreeg, gaf ik hem nu een half uur voor het uitje. Logisch eigenlijk ook, zo redeneerde ik. Maar stiekem wist ik natuurlijk wel beter. Tuk gaat het niet lang meer maken. En moesten we nu nog op vakantie met zo'n zwakke hond? Waar bepalen wij de grens? Of zou hij dat doen? Ik maakte me erge zorgen.


Deze foto werd een paar uur voor Tuk's einde gemaakt. Jan had een knuffeltje voor hem gekocht, hij dacht altijd dat die z.s.m. kapot moesten :)

Afgelopen zaterdag. Ik zat wat te fröbelen aan tafel toen ik opgeschrikt werd door gestommel achter mij. Ik keek verschrikt en zag dat Tuk als het ware van zijn kleed af tijgerde. En zijn plas liet lopen. In paniek riep ik Jan, die buiten bezig was. Die kwam toegesneld.

"We moeten nu bellen naar de dierenarts." zei ik kordater dan ik me voelde tegen Jan. En dat deden we. Een afspraak werd gemaakt voor drie kwartier later. Daarna kwam Els, die ik even gebeld had, even langs. Zij gaf Tukker nog wat kalmerende olie en na haar afscheid vertrok ze verslagen weer.

Bij de dierenarts ging het vlot. Tuk werd niet meer onderzocht. De dierenarts kent hem zo goed dat ook voor hen duidelijk was dat dit eraan zat te komen. Tuk is heel rustig, tussen Jan en mij in, ingeslapen. Een mooi en heel waardig einde voor onze grote vriend.

Hoe snel lopen de dingen? Zo ben je blij met het slagen van zoonlief en zo komt er een grijze sluier over je leven. Met daarbij wel de troost dat Tukker een super mooi leven heeft gehad, ondanks zijn gezondheid.

En met die troost houden wij ons staande. Nu zit ik hier achter het toetsenbord, normaler wijze zou ik aan het wandelen zijn. Het is kaal en stil in huis. Maar een ding is zeker...

Er komt, nu nog lang niet hoor, in de herfst of zo, een opvolger voor Tukker. Want een huis zonder hond, da's voor ons nu eenmaal geen thuis :)

donderdag 29 juni 2017

Jan's succes chapter 2





"Mam, trouwens", zei Junior van de week... "Sander vroeg wanneer je weer eens een blogje schreef". "Weet hij dan dat ik een blog heb?" vroeg ik verbaasd. "Ja, dat heb ik hem verteld." kreeg ik toen terug.

Even voor de duidelijkheid: Sander is al sinds 2 stages Jan's begeleider op de werkplek. In de derde solliciteerde Jan bij dit bedrijf en dit jaar werd hij opnieuw gevraagd. Tot onze grote opluchting trouwens, Jan is niet zo'n ster in solliciteren.

In de derde had hij een stageplek nodig. Dat moest hij zelfstandig regelen. Maar Jan is nogal van achdatkomtallemaalwel en zo kwam het dat zijn mentor en ik de afspraak hadden dat zij hem daarin zou begeleiden. Zo gezegd zo gedaan. Dacht ik. Maar op een donderdagmiddag kwam Jan thuis en vertelde hij ons dat ie voor vrijdag vier brieven moest hebben verstuurd. 

Ik gaf aan dat ik hem daar best mee wou helpen. Maar dat ie eerst even zelf moest kijken hoever hij zou komen. Om half tien die avond ging ik toch maar eens poolshoogte nemen. Tot mijn frustratie bleek hij nog helemaal geen woord op "papier" te hebben staan. 

Wel had hij al een bedrijf gevonden. In Zutphen. Best4u heet het. En Jan was zeer gecharmeerd van de website van dat bedrijf. Daar wilde hij wel stagelopen. 

Dus gingen we aan de slag. We vulden een sollicitatieformulier in, Jan maakte er een creatieve c.v. bij en met een druk op de knop was het een en ander geregeld. Maar omdat Jan zich niet aan de afspraak tussen ons had gehouden en ik ook nog een stukje avond over wou hebben heb ik hem vriendelijk maar dringend gevraagd die andere drie sollicitaties zelf te regelen. 

Daarna ging het als een speer. De volgende dag kreeg Jan al een telefoontje van Best4u en een aantal dagen later mocht hij op gesprek in Zutphen. En toen nog een keer. Steeds kwam hij enthousiast thuis en hij was dan ook in z'n nopjes toen hij de plek toegewezen kreeg. Wel gingen we nog even de fietsroute richting Zutphen verkennen samen. 

Eenmaal op de fiets raakten we gezellig aan de klets. Over zijn school, en op een gegeven moment ook over de stage. En ik vroeg hem op de man af: "Trouwens, heb je van die andere drie plekken ooit nog eens wat gehoord?" Hij keek me schuldbewust aan. "Ehm nee, eigenlijk niet mam. Ik heb die brieven nooit geschreven. Stom he. Als dit 'm niet geworden was had ik nu niets..." Grrrrr....

Jan ging stage lopen. Al snel had hij het erg naar z'n zin. Het laatste stuk van leerjaar 3 moest ie weer naar school, dat vond ie minder. Maar ach. Hij ging over en het laatste jaar stond voor de deur. En ook weer de opdracht een stage te regelen. "Oh help, daar gaan we weer" dacht ik. Meerdere malen hield ik Jan voor dat hij nu echt eens moest gaan oriënteren en braaf gaf hij mij daar groot gelijk in. 

Op een middag, toen Jan uit school kwam, vond ik toch echt dat we, dan desnoods maar weer samen, op jacht moesten gaan naar een stageplek. Ik zette me schrap toen Junior binnenkwam. "Jan, we moeten toch echt vanmiddag achter de computer" zei ik ferm. Ik kreeg een brede grijns terug. En er werd een schermpje onder mijn neus gedrukt.  Met daarop een berichtje van Sander. "Hee Jan, als je wilt ben je hier dit jaar ook welkom hoor!" 

En zo kwam het dat Jan weer vrolijk richting Zutphen ging. Na een dag zei hij dat het net was of hij nooit weg geweest was. 

Sander nam hem, net als met de eerste stage, weer onder zijn hoede. "Sander is best wel streng, hoor." vertelde Jan meerdere keren thuis. Nu moet je weten dat Jan school niet bijster interessant vond. Dus als hij het enigszins kon redden maakte hij zich er zo makkelijk mogelijk af. Maar dan had hij aan Sander een verkeerde. Stiekem was ik heel blij dat Sander hem zo aanpakte. Het scheelde mij heel veel zeuren (Jan's tekst) en ik wist toch dat dingen uiteindelijk gedaan werden zoals verwacht. 

Na zijn stage werd hem de vraag gesteld of hij nog wou blijven. En dat wou Jan wel. Hij moest toch maar twee dagen per week naar school en de andere drie dagen was hij in Zutphen te vinden. Ook de eindopdracht voor school werd hier gemaakt. Landingspagina's voor de website van een nieuw bedrijf dat voortkomt uit Best4u, Traffic Today genaamd. Jan ging aan de slag en rondde ze goed af. 

De eindpresentaties werden vorige week en deze week gedaan op school en Jan is uiteindelijk geslaagd! Hij mag zich vanaf nu mediavormgever interactief noemen. En ook heeft hij al een plek waar hij zijn kunsten kan laten zien. Je raad het al... Best4u in Zutphen! 

Wij zijn blij! Natuurlijk omdat Jan met succes zijn opleiding heeft afgerond maar zeker ook met de kans die hij heeft gekregen. 

Dus Sander, als je dit leest... Je wil niet weten hoe dankbaar wij zijn! Dank dank dank voor alles wat je voor Jan, en indirect ook voor ons, hebt betekend de afgelopen jaren. Super hoor!!

P.s. Dit is chapter 2, zoals je in de titel ziet. Chapter 1 vind je hier:http://seealadybird.blogspot.nl/2011/03/jans-succes.html




maandag 2 januari 2017

Goeiemorgen!

Goeiemorgen allemaal, en een heel gelukkig nieuwjaar! So... de eerste zin staat op mijn scherm, ben benieuwd wat er verder nog achteraan gaat komen. Ik vond dat ik maar eens moest gaan schrijven maar ik heb geen idee waarover.

Niet dat er hier thuis niet genoeg gebeurt is hoor, 't is hier nooit saai. December was goed voor ons. Allereerst Fleur, die heeft een nieuwe baan! Als senior-trainster, helemaal te gek! Dat wilde ze ook heel graag, en het is haar gelukt. Binnenkort begint ze. In de regio waar wij wonen, dus met een beetje geluk komt ze nog wat vaker binnenwippen. Voor een lekkere maaltijd, of voor nu nog eventjes om mijn autootje te lenen. Ze heeft er eigenlijk zelf een nodig voor deze baan, maar de zoektocht daarnaar is nog niet geslaagd. Vader en dochter houden vol ;)

En natuurlijk gaat het met de andere kinderen ook prima. Junior zit helemaal op z'n plek op z'n stage en ook Mirte gaat goed. Zij had laatst een sollicitatiegesprek voor een honors-program en hopelijk krijgt ze die plek. Daar hoort ze over een aantal weken, spannend!

Jan en ik hebben genoten van de maand december. Jan nam wat daagjes vrij, hij had er nog wat over, en we deden samen inkopen voor de kerst. Heel gezellig! Ook wandelden we oudjaarsdag met Tukker over de hei, beter dan hier in de wijk met al dat vuurwerk. Tukker was nooit bang, maar helaas is dat de laatste twee jaar anders. Nou ja, daar valt rekening mee te houden. Wij bleven oudejaarsavond bij hem thuis, en dat was ook nodig. Hij zat letterlijk te bibberen om twaalf uur, zo zielig.


foto van Jan Pascha.
Hier wandelde hij over dezelfde hei als op oudejaarsdag, alleen dit is een aantal weekjes geleden...


Maar nu is het weer stil hier in en om huis. Iedereen is weer vertrokken richting werk en studie en Tukker snurkt het uit op z'n kleed. Leuk hoor, december, maar stiekem vind ik het ook prima als alles weer normaal is. Lekker rustig, ik hou ervan.

Vandaag heb ik nog een dagje zonder speciale verplichtingen, morgen is dat weer anders. Dus ik geniet er nog maar even van. Een beetje opruimen, de boerenkool die Theo toch nog bracht diepvriesklaar maken, een paar wasjes draaien en genieten van een boek en wat haakwerk. Heerlijk!