Brief aan Fleur.

Hee Fleur,

Wat kan er in een dag een hoop veranderen... Gisterenochtend was je thuis. Zoals altijd op dinsdag was je vrij. Wij wilden even naar Doetinchem, maar jij vond het niet erg alleen te zijn, je moest tenslotte hard aan het leren. Want vanochtend heb je een tentamen Statistiek.

Dat uitje naar Doetinchem werd voor ons een beetje lastig. Jan Jr. bleek ziek. De dag daarvoor ook al, maar hij leek opgeknapt. Maar toen ie ´s ochtends uit bed kwam had hij toch weer koorts. "Geen probleem hoor mam, ik ben toch bij hem" zei je . Maar we besloten toch maar naar Zutphen te gaan, is maar 10 minuutjes rijden.

`s Middags had je kerstviering op je stageschool, bij de kleuters. Achteraf vertelde je dat het één grote heksenketel was, maar wèl leuk.... Wij waren er om kwart over 2  alweer, Mirte was toen ook weer thuis, dus eigenlijk is Jan niet alleen geweest...

`s Avonds na de viering was er nog een afspraak voor jou. Je was uitgenodigd om te hospiteren. Je reed met een andere stagiaire mee erheen en werd heel leuk ontvangen door de andere 5 meiden die daar woonden. `t Voelde meteen helemaal goed, vertelde je achteraf. Dikke pret, en ze waren zelfs al aan het regelen dat je daar wel bijles kon geven in de stad.

Nadien met de trein naar huis en om 23.00 zou je horen of je de kamer had. Groot was de teleurstelling toen de telefoon stil bleef. Hè, getsie, dacht ik nog, jammer... Je ging naar boven, het was hoog tijd. Je moest immers voor vanochtend weer fris zijn..

Mirte was nog aan het leren beneden. En om half 12 ging jouw telefoon. Mirte was er nét te laat bij. Het bleek het nummer van de meisjes van de kamer te zijn. Je kwam snel de trap af toen Mirte het aangaf en belde terug.

Oei... spannend hoor.... Ik las je gezicht tijdens het gesprek. En de zon brak door! "Ik heb `m!"Riep je uit! "Ik heb gewoon een kamer!!" "Ik vond het al zo gek dat ze niets lieten horen, maar het was gewoon een beetje uitgelopen!".

plaatje van www.

1 Januari kan je de sleutel ophalen. Wát een begin van het nieuwe jaar is dát! Meid, ik gun het je zo! Gezellig met 5 andere meiden in een onvervalst studentenhuis. En gisterenavond was het meteen al zó gezellig. De lokatie is ook prachtig. Vlakbij je stageschool en ook naar de PABO en de Universiteit is het heel erg goed te doen. En ook nog eens een keer dicht in de buurt van 2 klasgenoten die daar ook op kamers zitten en waar je het heel goed mee kunt vinden. TOP!

Ja, ik was het die altijd zei dat je met je 20ste zéker op kamers moet gaan wonen. Klinkt misschien bot in andermans oren, maar ik zei dat puur omdat ik het zelf ook als heel leuk heb ervaren. Lekker op jezelf maar wel met anderen in een huis. Prima begin van een zelfstandig leven. En daar ben je helemaal aan toe.

Eerst gaan we je natuurlijk helpen de boel op orde te brengen. En dan... Heel veel geluk en plezier op je nieuwe plek!!!

Jaaaaaa!!!!

Gisterenavond zag ik het al. Het begon te sneeuwen. En ik kan m´n ogen dan niet van buiten afhouden. Net een klein kind, nou ja.... Als je bij ons door het voorraam kijkt zie je in het schijnsel van de lantaarn precies hoe het sneeuwt. En ook óf het sneeuwt. Hoe vaak ik het daar al niet uit de lucht gekeken heb...

Toen we naar bed gingen lag er al iets wits op de grond. En ik nam me voor deze ochtend de fotocamera erbij te pakken als het wit was. Dat deed ik en dit waren de plaatjes die ik vanochtend om 6.15 schoot:

Je kijkt links bij de deur....

en rechts....

Mooi hè? En stel hè , dat het met kerst nou niet wit is.... dan hebben we altijd de foto's nog!!

Konijn met de kerst....

Wat ga ik eens met dat laatste vrije uurtje doen vanmiddag..... blogje schrijven of toch maar....

Nou ja ik kies toch maar voor het laatste. Als ik het de meisjes vraag hebben ze geen tijd. En dat klopt nog ook momenteel. De één druk met het profielwerkstuk en de ander een lastig tentamen woensdag. En somebody´s got to do it....

De hokken van de konijnen moeten schoon. Dat had ik al wel gezien maar eigenlijk is het niet mijn klusje. Maar ja... als ik bij ze kom zien de konijntjes er zo uit:

Muis.

Dwarrel.

Beetje in de winterstand lijkt het wel. Allereerst haal ik Muis uit z´n hok en zet ´m in het boodschappenkratje dat Jan ooit eens ombouwde voor de konijnen. Handig joh! En Muis wordt er helemaal nieuwsgierig van:

Even uitscheppen en dan kranten erin. En kijk nou, heeft ie nog wat interresants te lezen : )

En dan het zaagsel en stro erop. Muis mag weer terug en is helemaal vrolijk:

Nog even naar Dwarrel. Hij heeft een speciaal bakje als toilet in het hok en dat hoeft vandaag alleen even. ´t Is maar goed dat deze heren niet weten wat er over hun foto heen gebeurt...

So.... is Dwarrel ook weer blij:

écht hoor... maar weet je hoe moeilijk het is een konijntje te fotograferen....

Je kan het als konijn slechter hebben met de kerst en mijn vrije tijd is weer goed besteed!

Uitslag give-away!

Wat ben ik toch ook een warhoofd. Al een paar dagen bedenk ik me op een gegeven moment dat ik nog een winnaar moet trekken voor de give-away. En gisteren beloofde ik het zelfs aan jullie!

En dan loop ik vandaag tijdens mijn opruimactie toch weer te bedenken waarover ik het weer eens zal hebben op m'n blog vandaag. Schrijf ik het stukje op m'n andere blog, klik ik nog even hierheen om te kijken of er nog reacties op het verhaal van gisteren zijn en moet ik het nog lezen bij mezelf... Of zou het dan toch de leeftijd zijn??

Nou ja, maakt het ook uit... Jan bood zich vrijwillig aan het lootje te trekken (jaaa écht!) en daar gingen we dan....

Vraag ik aan Jan hoe ik het eens mooi ga beschrijven heeft ie daar geen tijd voor... zit de Libelle te lezen en hij heeft het over een gebreid vogelhuisje.. moet ik me nu toch zorgen gaan maken??

Nou, dan laat ik de foto's het werk maar doen:

And the winner is....... 

NICOLE! Van De Nostalgische Nonnevot. Als je me even een mailtje stuur op seealadybird@gmail.com met je adres komen de spulletjes zo snel mogelijk naar je toe. Veel plezier ermee!!

Vliegende laptop...

Vanochtend was ik helemaal in m'n element mijn kastjesproject van vandaag aan het volbrengen, toen ik plotseling een dreun hoorde boven. En nog één.. en nog één....

Net toen ik me afvroeg wat er boven aan de hand zou zijn kwam Mirte stampend de trap af. Helemaal boos maar vooral gefrustreerd. "Ik gooi dat ding nog eens het raam uit!" riep ze."Die stomme laptop ook!!"

plaatje van www.

Ze is al dagen met haar profielwerkstuk bezig. En het begint aardig vorm te krijgen hoor, alleen nog wat aanvulling en wat plaatjes met tekst en... en daar ging het even mis. Bij die plaatjes moest tekst en op de één of andere manier kwamen tekst en plaatje helemaal door elkaar te staan.

Er was ook een andere, wat minder mooie oplossing te bedenken, maar daar wou ze op dat moment nog niets van weten. "Eerst maar eens een kop thee?" was mijn vraag. Dat accepteerde ze gelukkig vlot. En na een gezellig praatje kwam de zon weer door op haar gezicht.

"Weet je waarom een mens zo stampt als ie boos is", vroeg ik. Nee, dat kon ze niet verklaren. Nou, dan aarden ze weer. Door het stampen stuur je de energie die zich teveel bovenin je lichaam heeft verzameld (heethoofd..) naar beneden. En dan ga je je beter voelen.

Gelukkig voelde ze zich alweer een stuk relaxter. De kop thee en even lachen om haar vader, die nog vroeg of ze ging waarschuwen als ze ging gooien, kon ie vangen, deden goed. Nu is ze weer volop aan de slag. Wél beneden. Dan valt de laptop niet zo ver als....

(Bedenk me net tot m'n schande dat ik de uitslag van de give away nog moet bekend maken. Morgen, ik beloof het...)