Creatief of gestoord??

Wij hebben soms zo onze ideetjes. Jan senior en ik dan. Zoals laatst. Toen zagen we op M.P. een oude naaimachine staan. Zo eentje met een mooi onderstel. En ik bedacht me dat het misschien leuk zo zijn dat onderstel voor een tuintafel te gebruiken. "Ja" zei senior. "Met steigerplanken erop." Maar naar mijn idee was dat toch wel een beetje grof. "Heb je niet toevallig nog een oude deur in de schuur staan?" was mijn wedervraag.

Is niet zo'n gekke vraag bij ons hoor, want na jaren verbouwing en moeilijk dingen weg kunnen gooien zou dat zomaar kunnen. En ja hoor, de deur stond er nog. Ooit bij de buurman uit de container gered. Zo'n mooie met kraalschrootjes, wie gooit zoiets nu weg ; )

Van de deur werd het tafelblad gemaakt, maar dan wel zo, dat het nog duidelijk blijft dat het een deur was. Daar houden wij van. Zo niet Jan Junior.

"Wat is pap nu weer aan het doen?" vroeg ie toen hij 's middags uit school kwam. Na mijn uitleg bleef hij sceptisch. Ik, met mijn enthousiasme gooide er nog een schepje bovenop. "Da's toch heel erg creatief?" probeerde ik nog. Maar hij vond van niet. "Het is vooral gestoord. Wie gebruikt er nu een naaimachine en een deur als tafel??" Hmmm... en toch vind ik het best leuk geworden. En jullie??

Jan ijverig aan de knutsel.

De schanieren blijven, en zo ook het sleutelgat... ik vond het al jammer dat er geen brievenbus in zat ; )

En dit is het uiteindelijke resultaat! Zoals jullie misschien wel zien zijn wel de hoeken wat afgerond. Lijkt het zomaar iets meer op een tafel...

Ik fröbelde deze week ook nog even verder. Met als resultaat deze kransen van leilindentakken. Van eigen bomen.

Ik heb ze meteen maar te koop gezet aan de voorkant van het huis. Mijn haakjes zijn al vol : )

Nog wat detailfoto's? Komen ze!

Zo zie je maar, er is weinig geld voor nodig om het toch prima naar de zin te hebben!

Shoppen en haren knippen.

Fleur en Mirte zijn weer een paar dagen thuis. Vorige week was Fleur er eventjes, alleen op zaterdagochtend. Vrijdag daarvoor waren we bij Mirte in Utrecht, en Fleur kwam vanuit Nijmegen ook om met z'n viertjes de stad in te gaan. Mirte had geld gekregen voor haar verjaardag om te shoppen, en ze vroeg of wij dan mee gingen, leuk!

Gezellig de stad in, nadien samen gegeten en toen was het weer tijd om op weg naar huis te gaan. Fleur richting Nijmegen, en wij richting ons huis. Maar toen we ons dorp in reden, hadden we Fleur aan de telefoon. Of wij haar op konden halen bij ons stationnetje, ze kon met geen mogelijkheid in Nijmegen komen. Storing op het spoor, en de stadsbussen waren zo vol, er was geen doorkomen aan geweest. Dus koos ze voor een nachtje slapen in het ouderlijk huis. Prima idee ; )

Zaterdagochtend maakten we maar meteen even van de gelegenheid gebruik. Fleur's haar was echt aan een knipbeurt toe. Droge punten, en ook haar lagen werden weer te lang. Al met al ging er zo'n centimeter of twee van de onderkant en zo'n drie van de lagen af. Na het vegen van de vloer had ik een vol blik met haar. Nu is dat ook geen kunst, Fleur heeft zo'n beetje de dubbele hoeveelheid haar vergeleken bij de gemiddelde Nederlander...

Fleur op de leeftijd van drie jaar.

Momenteel zitten ze aan de tafel, een poging te doen om zich bezig te houden met hun studie. Er moet nog veel gebeuren als ik dat zo hoor, maar ja, het is ook wel heel erg gezellig zo met zus aan tafel. Ik zit op de bank een beetje door Blogland heen te scrollen en ik hoor ineens Fleur zeggen dat haar haar zo lekker geknipt is. "Alsof het niet gebeurt is qua lengte en toch zit het veel beter!" Kijk, dat vind ik nu een compliment. Ik ben zo'n kapster die niet perse kort hoeft te knippen.

Goed luisteren en dan exact doen wat er van me gevraagd wordt (indien mogelijk natuurlijk ; )) dat is waar ik voor sta. Ik heb in het verleden veel te vaak zelf meegemaakt dat ik weer eens veel te kort geknipt werd en het eerste wat ik me dus voor nam toen ik zelf het vak in ging was dat dat mijn klanten niet zou gebeuren. Heerlijk om dan van zo'n meisje van bijna 22 te horen dat ik met mijn bijna 50 het toch nog prima naar haar zin doe...

Weekend in beeld...

Toch nog even snoepen van de etagere... een vaste klant!

Een krans gemaakt van het snoeiafval van de lei-lindes die we voor het huis hebben staan. Met een zelf opgeschilderd vogelhuisje.

De moestuin bemest met koemestkorrels en omgespit. Klaar voor verdere actie : )

Jan maakte een mooi randje langs de frambozen.

En tussendoor hadden we gelukkig nog tijd genoeg om te genieten. Zie je de stok in de lucht? Tukker ook ; ) Mooie actiefoto toch?

Lente in... Gelderland!

Vanochtend, toen ik wakker werd door het vrolijke gefluit in onze tuin en stiekem langs het gordijn naar buiten keek zag ik... lente! En als ik dat zie dan wil ik naar buiten. Ook Jan en Tukker waren het daar roerend mee eens.

Na het ontbijt maakte ik een thermoskan met heet water klaar, nam ik oploskoffie, thee en wat muesli-repen mee en stopte Jan de bench in Pino, onze Volkswagen-camper. Tukker had het ook snel door. "Dit wordt leuk!", straalt er dan van hem af. Het was ook niet veel later dat we op weg waren naar de Rozendaalse heide, vlakbij Velp, zo'n 15 kilometer van onze woonplaats af.

Wij waren niet de enigen die op het idee waren gekomen. Voor Tukker helemaal goed. Hij speelt graag met de honden die hij tegenkomt. Maar ook struinen in z'n eentje vindt ie prima. 't Is echt een genot om te zien hoe hij zich, met zijn bijna 10 jaar, nog zo vermaakt!

Na de wandeling pakten we de stoeltjes er even bij en schonk ik de koffie en thee in. Zo stonden we daar, op de parkeerplaats:

Zo lekker,  even in het zonnetje, je waant je meteen op vakantie! Ook Tukker genoot weer, kijk maar:

Bang als ie is dat hij niet meer mee mag, ligt hij het liefst in de bench : )

Op de terugweg kwamen we langs bezoekerscentrum Veluwezoom, in Rheden. Daar zetten we de bus nog even op de parkeerplaats en togen we richting schaapskooi. Ook daar was het al echt lente:

Lief toch?

Bij het bezoekerscentrum zit ook een brasserie. Daar aten we een broodje gezond en een glas heerlijk versgeperste jus 'd orange. Echt een aanrader...  En zo werd een gewone doordeweekse dag er een met een gouden randje!

Goedemorgen Mirte!

Want een goedemorgen, dat is het zeker! Vandaag is het 2 maart, en dat betekent dat jij jarig bent. 20 jaar mogen we alweer tellen, waar blijft de tijd?

Ik weet het nog als de dag van gisteren. Na een lange dag in het ziekenhuis doorgebracht te hebben kwam jij om half tien 's avonds ter wereld. Wat was je prachtig! Na een blond meisje ter wereld te hebben gebracht, zo'n 20 maanden daarvoor, was het deze keer een donker tintje. Met ook heel donkere haartjes. En heel veel pit!

Want je wist, en weet nog steeds wat je wou/wil. En als je je dat dan zo bedacht hebt, dan ga je er ook helemaal voor. Dat begon al vroeg. Ik weet nog heel goed dat je leerde fietsen. Nee, niet wij leerden je dat aan, dat deed je "selluf". Een klein rood fietsje had je, en daar ging je hoor. Een paar slagen gingen de trappers rond, en als je dan je evenwicht kwijt was liet je je gewoon vallen. Gelukkig was je oefenterrein een grasveldje. Totdat... "Pappa, mamma, kijk!!" En tot onze grote verbazing fietste je zo een eind weg!

Zo ook op school. Je legt de lat hoog. Maar ook dat deed je al vroeg. Met de cito, in groep 6 op de lagere school haalde je de volle aantal punten. Later bleek dat dat ook je doel was. Ik prees mezelf gelukkig dat ik dat niet in de gaten had. Stond ik er toch een stuk relaxter in dan als ik dat wel geweten had ; ) Nu studeer je. Biomedische wetenschappen. Je vindt het razend interessant en bent ook echt van plan met je kennis straks wat te gaan betekenen voor de mensen. Mooi streven.

Het gaat je heel goed momenteel. De cijfers zijn mooi en ook is het je gelukt werk te vinden. Je gaat examentraining geven aan VWO leerlingen in het vak biologie. Helemaal op jouw lijf geschreven. Het is een organisatie waarbij je dat doet, die een heel positieve benadering heeft naar de leerlingen toe. En dat is wat jou enorm aanspreekt.

Het is ook handig dat je bij gaat verdienen, want er zijn reisplannen. Dat is iets wat jouw vader en mij absoluut niet verbaast. Wij hebben altijd al tegen elkaar gezegd dat Mirte eens, met de rugzak op de rug ons gaat vertellen dat ze ervan door gaat. De wijde wereld in. En gelijk heb je!

Nu maak je al kleine uitstapjes, zoals hier, naar Londen met vriendinnen. (Mirte is het meisje met de roze shawl).

Meisje meis, ik wens je alle geluk toe. En en hele fijne dag vandaag, die we samen gaan vieren. Dat je dromen mogen uitkomen, en vooral, dat je blijft wie je bent. Een leuke betrouwbare meid die stevig in het leven staat. Met veel mensen om haar heen die van haar houden, hoe kan het ook anders... Gefeliciteerd Mirte!!