Hoi Mirte,

Dit is niet het eerste berichtje wat ik je stuurde via dit medium op je verjaardag. Je zou er bijna aan wennen ;)

22 jaar ben je vandaag geworden. En al klinkt het heel erg cliché, de tijd vliegt echt! Zelfs toen je zomaar drie maanden naar Azië vertrok ging het supersnel voorbij. Voor we het wisten mochten we je alweer in onze armen sluiten op Schiphol. Om je na 2 dagen ook weer net zo hard los te laten.

Want in Utrecht popelden huisgenootjes, roeivriendinnen en studievriendinnen ook weer om jou te zien. En jij kon niet wachten tot je weer in je stadje was. Met de fiets erdoor heen crossen, van de ene naar de andere bezigheid, hoe leuk is ook dat??

Je bent ook weer druk aan het werk geweest. Bij de SSL, te Leiden. Daar geef je examentraining. Biologie is je vak, logisch gezien je studie. Je geniet er volop van om te zien hoe zelfverzekerd de aankomende examenkandidaten weer richting huis vertrekken. En als je dat zoveel voldoening geeft is het ook heel goed vol te houden. Want als je het leuk vindt wat je doet...

Dat was onze regel ook bij het zoeken naar je studie. Dat je het leuk moet vinden. Dan ben je er vanzelf ook goed in want je doet dingen met je hart, zo belangrijk!!

Vandaag kom je ook niet thuis. Je viert je verjaardag met je huisgenootjes. Leuk! Wel hebben we al een datum gepland dat je niet hoeft te werken. Dan kom je je verjaardag hier thuis vieren. En op die zondag komen de oma's en opa ook gezellig mee eten. Ik verheug me er al op!

Meisje, heel veel plezier vandaag, geniet ervan! En natuurlijk bel ik je zo nog even!

P.s.... Nog even een fotootje van 20 jaar geleden, kijk hoe schattig!!

Nogmaals, de tijd vliegt... dus geniet er vooral van!!

Ze is weer thuis!

Dat stond er boven de foto die Fleur op Facebook plaatste vorige week dinsdag. Deze foto, ik vond 'm als moeder natuurlijk super aandoenlijk!

Fleur heeft haar zusje gemist, en da's ook heel begrijpelijk. Want ondanks dat ze nu al een aantal jaren in verschillende steden wonen, blijven ze heel erg close. Fijn!

Maar natuurlijk waren we allemaal blij dat Mirte weer in ons kikkerlandje is. Jan, Jan Junior, ondergetekende, maar ook drie van Mirte's vriendinnen waren erbij op Schiphol. Best speciaal de vriendinnen ook, als je nagaat dat ze hun best moesten doen achteraf om de laatste trein naar Utrecht nog te halen...

Mirte bleef 2 dagen bij ons. Woensdag sliep ze een gat in de dag, dat wel. De reis die ze de vorige dag maakte was er dan ook eentje van een uurtje of 19... dat doe je ook niet elke dag.

Woensdagavond kwamen de grootouders gezellig even langs. Mirte toonde toen prachtige foto's en ze vertelde ook het een en ander. Maar natuurlijk nog lang niet alles, voorlopig is ze nog niet uitvertelt denk ik zomaar.

Donderdag tussen de middag gingen de meisjes weer hun eigen weg. Fleur had een lunchafspraak met een vriendin en nadien vertrok zij naar Nijmegen, Mirte zette ik na de lunch op de trein richting Utrecht. Waar ze inmiddels al weer helemaal ingeburgerd is.

Een avondje uit, eten met huisgenootjes en ook moesten haar roeikindjes roeien in Groningen dit weekend. Ook in Nederland is voor deze globetrotter genoeg te beleven.

En ik? Ik ben blij. Blij dat ze heelhuids en met een schat aan ervaringen weer thuis is. Wat wil een moeder nog meer??

Bijna...

Het is alweer 8 februari. Gelukkig maar! Want dat betekent dat we morgenavond op Schiphol onze dochter alweer op kunnen halen. Die drie maanden zij echt voorbij gevlogen!!

Morgenochtend om kwart over vijf vertrekt ze uit Bangkok. Om dan na een overstap in Istanbul om vijf over half elf  's avonds op Schiphol aan te komen. Waar we haar heel ongeduldig op zullen staan te wachten.

Ik kijk altijd graag het programma "Hello Goodbye". Maar nu keek ik het met een heel ander onderbuik-gevoel. Want straks... straks staan wij daar ook zo.

Mirte had een halve week geleden nog wat gemengde gevoelens over het teruggaan. Ze like-de op facebook dit gedichtje, zo mooi!

Later belt net aan,
maar ik heb de deur
niet open gedaan.
Later wacht buiten
maar even, ik ben
hier nog niet
klaar met leven.

Ik kan me het helemaal voorstellen dat ze op dat moment er nog even zo over dacht.

Inmiddels is ze weer in Bangkok. Ze vertelde me net via de what's app dat ze al online had ingecheckt. Ze is klaar voor de lange reis.

Nou wij zijn er ook helemaal klaar voor. Ondanks de foto's die langskwamen en waar je op kon zien hoe goed ze het na haar zin had,

kan de tijd me nu eventjes niet snel genoeg gaan :)

Over een muts en brak zijn...

Ik ben nog een beetje brak. Nee, ik drink bijna geen alcohol, dus daar ligt het niet aan. Ik ben nog een beetje brak van het weekend. Een heel leuk weekend, dat wel.

Maar tijdens dit weekend had ik zoals vaak weer eens last van migraine. Gelukkig zette die niet door, dankzij mijn medicijnen daarvoor. De pijn was er dus niet, maar het slome gevoel wel, jammer genoeg.

Zaterdag deden we lekker rustig aan. Een beetje boodschappen doen, nog eventjes met Tukker naar het bos, een beetje was wegwerken en dat was het eigenlijk wel. Maar gisteren was dat rustige eventjes niet in the picture...

We hadden een nieuwjaarsbijeenkomst met de busvrienden. In Tiel, bij de pankoekhoek. 1 van de vrienden had geregeld dat we daar met z'n allen konden zijn. Met een drankje en wat lekkere (pannekoek) hapjes vermaakten we ons weer prima.

Lekker bijkletsen, natuurlijk ook over de bussen. Die momenteel al dan niet geschorst voor de belasting in de stalling staan. Waar er vaak fanatiek aan gewerkt wordt. Onze bus staat momenteel op 2 wielen. Jan heeft de originele wielen eraf gehaald, de velgen zijn in een mooie grijze tint gespoten. Nu liggen de velgen in de schuur uit te harden.

Als die wielen er weer onder zitten, ga ik die bus eens in. Eventjes kijken of er nog wat gepoetst moet worden, en opgeruimd. Onze bus is niet geschorst, en je moet er toch niet aan denken dat ie niet mee kan als het per ongeluk dit jaar wat vroeger voorjaar wordt ;)

Jeannie, een busvriendin die ook nog eens goed kan breien, maakte voor Jan een prachtige VW muts. Ook Yvonne kreeg er 1. Wat waren ze er blij mee, kijk maar!

Prachtig toch?

Na een gezellige middag gingen we voldaan weer richting huis. Maar niet voordat er stiekem plannen werden gemaakt voor nog even een meeting tussendoor. Er staat er voor half april weer eentje gepland, maar of we daar zolang op kunnen wachten :o

Simpel.

Maandagochtend bijna 10 uur. Ik kom net terug van een wandeling met Tukker. Hij snurkt het weer eens uit nu ie op z'n kleed ligt. Deze keer ligt er een warme deken om het kleed heen, dat is geen overbodige luxe.

De erwtensoep staat op:

Ik vond het er echt weer voor vandaag. En toen ik terug kwam van de wandeling pakte ik de laptop er maar eens weer bij. Eventjes kijken hoe we er financieel voor staan.

Dat is momenteel wel echt iets om in de gaten te houden. Wij zijn superblij met de nieuwe baan van Jan hoor, en ook het vaste contract wat daar aan vast zit. Maar feit blijft dat we er zo'n 30 procent in inkomen op achteruit zijn gegaan. Jan verdient nu net zoveel als de w.w. uitkering die ie ontving toen hij nog bij huis was.

Dat is dus oppassen. Dus we keren alle dubbeltjes nog maar eens een keertje om voor we ze uitgeven. Bedenk me vaak dat die nieuwe kleding niet echt noodzakelijk is en zo ook met andere dingen. Ga wat vaker naar de bieb als ik een tijdschrift wil lezen, en ook met de boodschappen kijken we uit.

1 Keer in de week, op vrijdagavond naar de L.idl. Eerst kijk ik goed rond in huis wat we nog hebben en dan maak ik een weekmenu op. En elke keer als ik bij de kassa kom, valt het me mee. We eten er net zo lekker van als eerst, en daar ben ik best trots op.

Maar wat is nu belangrijk? Of een hogere baan, met de bijbehorende stress, of zoals Jan nu naar zijn werk gaat? Hij heeft het met zijn collega's heel erg naar zijn zin. Hij komt regelmatig met leuke anekdotes thuis, en ook sporten ze soms samen. Ja, het was wel wennen dat het dagdienst was, maar ook dat geeft nu rust. In de weekenden is Jan vrij, en we kunnen dus altijd aansluiten als er of in de familie, of in de vriendenkring of bij onze busvrienden iets georganiseerd is.

Ik zorg er, heel ouderwets misschien, ervoor dat huis en tuin (ja, de arm gaat iets beter) netjes zijn. En het eten 's avonds op tafel staat. Zodat de heren meteen kunnen aanschuiven als ze thuiskomen. En natuurlijk verwen ik de meisjes graag als ze er ook zijn. Voor Mirte nog 3 weken, ik kan eerlijk gezegd niet wachten...

Wij voelen ons hier heel prettig bij. Leven is rustig, misschien soms een heel klein beetje saai, maar ook dat vind ik fijn. Simpel en overzichtelijk, ik hou ervan!!