Heerlijk zwemmen...

Hee, mensen, ik was weer een keertje aan de beurt. Ik ben Tukker, je weet wel, die grote onbenullige hond van deze familie...

Gisteren had ik een topdag. Toen ´s ochtends de koffie op was, keek ik hen eens aan. Van m´n baasje naar m´n vrouwtje en terug. Je moet weten, ik heb een soort wandelradar.... Ik vóel gewoon als er weer zo´n heerlijke wandeling in het verschiet ligt.

En tóen gebeurde het. Ik hoorde het woord "bos", ik wist het zeker. En dan ben ik ook niet meer te houden. Ik begin te huppelen en te zeuren en dat stopt pas als ik achterin de auto lig. Moet ik vaak nog wel even wachten tot de rest klaar is, maar dat heb ik er graag voor over....

Deze keer hoefden we niet zo ver. Eerbeek was de eindbestemming. Daar staat een restaurant, "de Korenmolen" heet dat. Daar zet baasje dan de auto neer en de klep gaat los. Ik weet dan niet hoe snel ik het bruggetje ernaast over moet komen, want vanaf daar mag ik eigenlijk pas écht los....

En los, dat ga ik dan. Heerlijk door het beekje heen banjeren. Ik drink zelfs van dat water, want het is heel erg helder. En stokken zoeken, vind ik ook het einde. Soms wel een stuk of drie tegelijk. Of héle grote...

Best lastig vast te houden, daar heb ik dan ook een hele klus aan. En dan vraag ik tussendoor aan de mensen of ze er één voor mij willen weggooien. Om er dan als een dolle achteraan te gaan.

Zo'n beetje drie kwartier wandelen we. De rest van de dag slaap ik dan weer bij. Op m'n roze kleedje, maakt me niets uit hoor. Ik ben weer helemaal voldaan en heb het er best voor over dan weer een paar dagen rustig aan te moeten doen. Mijn poten en heupen willen niet meer zo goed, maar op deze manier geniet ik er nog volop van!!

Tijd voor z'n modderbadje..

Tukker is een kruising Labrador/Duitse Staande. Een échte jachthond dus. En als je 'm ergens een plezier mee doet is het water. Het liefst groot en diep, maar als het niet anders kan neemt ie ook genoegen met minder.

Vorige week gingen we met z'n drieën, Fleur, Tukker en ik lekker even naar het bos. Ik had het niet verwacht na al die droogte maar tot Tukkers plezier stonden er nog flinke plassen langs de kant.

't Is nét of ie het ruikt. Zijn pas versneld  iets en voor je 't weet hoor je "plons".

En de aanblik van een genietende Tukker, dat vinden we héérlijk. Dat ie daar een beetje vies van wordt en een aromaatje van natte hond om zich heen krijgt... whah... Hoe erg is dat, zo denken wij dan maar. Helemaal als ie met dit weer lekker buiten op kan drogen...

Sommige andere hondenbezitters denken daar puur anders over. Ze weten niet hoe ze moeten roepen om hun hond maar niet Tukkers voorbeeld te laten volgen. Soms lukt dat, soms ook niet. Stiekem geniet ik dan van het plezier dat de andere hond heeft als ie eindelijk eens een duik kan nemen. Heerlijk toch!

Een tijd geleden waren we in een losloopgebied waar geen water stond op dat moment, dachten we... Maar tot Tuk's grote plezier stond er nog ergens een mooi laagje modder. En dat kan je dan niet weerstaan, tóch? Dus toen ie er heerlijk op z'n rug in lag te rollen kwamen er twee nette dames aan lopen. Een beetje meewarig keken ze van de hond naar ons. Het medelijden was van hun gezichten af te lezen.

En toen kón Jan het niet laten... Hij keek van de badende Tukker naar de dames en sprak de voor mij legendarische woorden: "Ach ja, 't was weer tijd voor z'n modderbadje en waar kan dat goedkoper dan hier...." Ik geniet er nog van als ik denk aan de gezichten van die dames!

Hele fijne Pasen, geniet ervan. En als je even niet weet wat te doen, beste hondenbezitters, misschien kan dit stukje dienen ter inspiratie?!

Tukker

Ik heb jullie tussen de regels wel eens verteld over Tukker. Hij is een kruissing Labrador/duitse staande, en hij komt uit Twente, vandaar z´n naam.

Voor Tukker hadden we een kruissing Friese Stabij, Max. 13 jaar is Max geworden. Toen hij stierf was hij helemaal "op". Hij had een hartkwaal en hij was voor zo'n grote hond natuurlijk al best op leeftijd. Je zag hem aftakelen. Eigenlijk hoopte ik er op dat ie een keer 's ochtends dood op z'n kleed zou liggen. Rustig ingeslapen. Maar dat gebeurde niet. Dus we hebben de beslissing moeten nemen hem in te laten slapen. 't Was eigenlijk geen keus meer, maar het was toch erg moeilijk.

Nog geen week nadat Max overleden was begon het erg te knagen bij mij. Ik vond het vreselijk zo'n huis zonder hond, er ontbrak gewoon iets. Ik wist ook niet beter of er was een hond in huis. Van kinds af aan al. Dus de computer ging aan en we gingen voorzichtig eens oriënteren.We zochten bij een kruissing van rassen die we leuk vonden. We dachten dat dat een goed plan was, ze zijn misschien wat sterker zo was onze redenatie..

Toen suitten we op een advertentie. In Langeveen, Twente. Een nest puppies, 1 jochie en 4 meiden. Op een boerderij. Moeder een bruine Labrador, vader een Duitse Staande langhaar.Vanaf de eerst keer dat we zijn gaan kijken waren we verkocht. Dat ene mannetje, dat werd 'm. En we noemden hem Tukker. 'k Vond het nog best een beetje spannend dat aan de boer te vertellen, als ie de humor daar nou maar van in kon zien..

Vanaf dag 1 was het een succes! Tukker werd een deel van ons gezin, ging vanaf dat ie 10 maanden was mee op vakantie, zelfs naar Frankrijk. Ook Oostenrijk heeft ie gezien, het maakt hem niets uit, als ie maar mee kan. Zo gauw we gaan inpakken wil hij de auto in.

Wat wél zo was, Tukker groeide heel erg hard. En hij was altijd superenthousiast. Ik had werkelijk spierpijn als ik de avond daarvoor weer naar socialisatiecursus was geweest met hem. En hij hijgde ook vaak heel erg hard en lang als ie weer eens als een dolle door het bos had gerend, op zoek naar z'n stok. Wij maakten ons wat zorgen, dachten hij zal toch óók geen hartkwaal hebben?

Dus, op naar de dierenarts. Daar hebben ze hem onderzocht, maar in de eerste instantie konden ze niets ontdekken. Ook als ze zijn gewrichten testten gaf ie geen kik. Niets aan de hand, was de conclusie.

Maar wij bleven met het onderbuikgevoel zitten dat er iets niet klopte. Dus op verzoek van ons werden er op 3 jarige leeftijd röntgefoto's gemaakt. En daarop werd het helaas duidelijk. Hij had één versleten kop van een heup en de andere zat wat "slordig" in de kom. H.D. en dus atrose was de diagnose.

Tukker is nu 6. Het ging tot dit weekend prima met hem. Met een voedingssuplement door z'n voer, veel zwemmen en een beetje rekening met hem houden lukte dat. Alleen.. gisteren zijn we weer lekker met hem wezen wandelen. Toen hij de auto uit sprong viel me op dat ie een beetje mank liep. En toen hij later zijn kleed af kwam ging het eerst even helemaal niet meer.. heel stijf en echt op gang moest ie komen.

Deze foto is gisteren in het bos van hem genomen. Zichtbaar hoe hij geniet, als ie maar z'n stokken heeft!

Vandaag naar de dierenarts. Daar werden we weer even met de neus op de feiten gedrukt. De atrose is toegenomen. Vooral in z'n tenen. Dus preventief pijnstillers slikken voor een wandeling en over op ander voer.Nogal kostbaar voer, maar ja dat is nu wel het minst belangrijke.. Tukker is vanaf nu duidelijk een hond die wat minder kan en dat is toch bést even wennen.

De vakantie dit jaar is alweer geboekt. Het word Duitsland.Maar 4 Uurtjes rijden, gelukkig maar. Ik denk dat dat voor Tukker lang genoeg is..