Home is where the heart is...

Vandaag was een écht thuisdagje... We begonnen met...

Na toch nog eventjes eruit te zijn geweest, een paar straatjes verder voor koffie bij opa en oma... maakte ik de lunch klaar:

Tukker was nog heerlijk bij aan het komen:

Zochten Fleur en ik samen wat foto's van vroeger uit, die ze volgende week nodig heeft:

Terwijl andere oma een kopje thee mee dronk..

Ik genoot daarna nog even van een boek (n.a.v. een college bij de open dag bij Fleur):

Jan was druk met de verkopen op Marktplaats:

En in de tuin verbaasde ik me over de vlotte groei van de druif:

En genoot ik van de prachtige aanblik van de Sering:

Aten we vanmiddag om een uur of 4 een stuk appelrommeltaart bij de koffie:

En maakte de oven overuren vandaag... ook ging er nog vis in bladerdeeg in:

nog 1 keertje afbakken vlak voor het eten...

Tenslotte maakte ik nog wat leuks van de leilindetakken, want I

!

Slaapkuur...

En toen was het weer stil in huis. Na het speelgeweld van 2 honden is het nu akelig stil. Wat er aan de hand was??

Gisterenochtend renden Tukker en Pepper al spelend door huis en tuin heen. Hun spel werd steeds fanatieker en op sommige momenten greep ik in. Allebei eventjes time-out op hun kleed om vervolgens een minuut of 10 later weer vrolijk door te gaan.

Maar een paar dagen geleden zag ik het al aan Tukker. Hij lag gewoon uitgeput op z'n kleed 's avonds en op de avances van Pep ging ie niet meer in. Wat maakte dat Pepper zeer gefrustreerd liep te piepen de hele avond. Zielig, maar ook best een beetje irritant...

Tukker heeft natuurlijk niet al te beste heupen. Een zit niet helemaal zuiver in de kom, en de ander is op de kop behoorlijk afgesleten. Dat ontdekte de dierenarts al toen Tuk 3 was, en tot nu toe hebben we 'm aardig op de poten gehouden. Welliswaar met veel zwemmen, goed voer, soms pijnstillers en vooral gedoseerd wandelen, zodat ie tussendoor weer kan herstellen.De dierenarts verzekerde ons dat we met deze aanpak onze hond nog makkelijk 10 konden zien worden.

Maar ja, Tukker kent zelf totaal geen grenzen. Gek eigenlijk, je zou denken dat zo'n dier dat wel aan zou voelen, maar nee... En door het vele spelen met Pepper kon hij gisterenmiddag opeens nauwelijks meer een poot verzetten. Oei!!

We zijn in overleg met schoonfamilie gegaan. En gelukkig heeft Jan's zus aangeboden Pepper nu voorlopig in huis te nemen. Zij hebben zelf een jonge actieve hond die Pepper graag ziet komen en haar wél kan geven wat ze wil : )

plaatje van www.

Dus Pepper ging gisterenmiddag daarheen. En Tukker? Ach, laten we maar zeggen, uit het oog, uit het hart... Hij ligt de hele ochtend al héél tevreden te snurken met de poten in de lucht. Bijkomen dus...

Bye bye Black Moose...

Eerder al vertelde ik jullie over de plannen Black Moose op te knappen. We hebben de Volvo inmiddels een jaar of 4 en hij was duidelijk toe aan een opknapbeurtje. Lang erover gedacht wat we zouden doen: verkopen of opknappen...

Het feit is dat we er al heel veel geld in hadden gestopt, we kochten toendertijd helaas niet de zekerheid die we dachten. Hoewel het een auto was van een kennis, hij koopt en verkoopt Volvo's (en maakte ons toen enthousiast). Maar eenmaal eigenaar van onze B.M. bleek deze vele gebreken te vertonen.

Daar waren we niet zo blij mee, op z'n zachts gezegd. Zo'n beetje elk mechanisch onderdeel aan de auto moest ook wel vernieuwd worden, tot de motor aan toe... Dus wat doe je dan als op het laatst "alleen nog maar" de buitenkant een opknapbeurt nodig heeft...

Jan, Black Moose en ondergetekende in betere tijden...

Het was een echte discussie tussen Jan en mij. Verkopen en wat "nieuws" (natuurlijk ook weer een oldtimer, bloed kruipt waar het niet gaan kan ; ) ) of deze opknappen. Mijn redenatie was dat we nu in ieder geval wisten hoe de auto er aan toe was, gezien we al zoveel vernieuwd hadden.. Toen Jan eenmaal hulp kreeg van een 65 plusser (A) die het echt als een hobby ziet, het opknappen van auto's en ook nog eens voor niets het lassen wilde aanpakken, was de beslissing snel gemaakt.

Vol goede moed begonnen ze. Maar helaas zakte deze moed steeds verder. En toen ik tussendoor eens een kopje koffie dronk aan de keukentafel bij A, werd het me steeds duidelijker dat de moed al niet ver meer van de schoenen af zat...

Vorige week vrijdagavond kwam Jan thuis om te eten. Ik vroeg 'm hoe laat hij die avond weer afgesproken had met A in de garage. Hij keek me aan met een beetje meewarige blik en sprak de woorden:"We stoppen ermee".  Dat deed mij eventjes de mond snoeren ( en dat zegt wat : )

Het bleek dat het drama van gaten en dikke lagen plamuur, die er op sommige plaatsen op waren gesmeerd door kennis tijden het "restaureren" van B.M. , enorme afmetingen begon aan te nemen. En dat, als we dit project zouden doorzetten, lassen wat er gelast moest worden en helemaal strak laten maken en overnieuw laten spuiten (nog best kostbaar) we over een jaar of 2 weer met dezelfde ellende zouden zitten...

Maar wat nu te doen? Jan besloot de boel uit elkaar te halen en op het Volvo forum te zetten. De enthousiaste kopers van de onderdelen lieten al heel snel van zich horen. Zo ook kennis. Inmiddels is, moet ik erbij vertellen, de relatie tussen ons wat ons betreft niet meer belangrijk (zachtjes uitgedrukt).

Kennis gooide een behoorlijk bod op tafel. Het is ons duidelijk dat meneer gewoon verder wilde gaan met dit project en er een ander voor een leuk bedrag mee op wilde schepen. Dat voelt niet goed. Eerst dacht Jan er nog over; "zijn verantwoording", zo redeneerde hij, maar al snel werd duidelijk dat we én het een ander niet aan wilden doen, en het hem ook niet meer gunnen, geld verdienen op deze manier. Dus Jan  sloeg het bod op 100 euro af ; )

Nu verkopen we B.M. in stukjes. De zaken lopen goed. Jan vindt het stiekem erg leuk om te doen, deze verkoop. En zo te zien gaat het ons genoeg opleveren om, samen met het geld dat we al uittrokken voor de opknapbeurt, toch weer wat "nieuws" te kopen. Maar daar wordt door Jan ( door schade en schande heel erg wijs geworden inmiddels) dan wél heel kritisch naar gekeken!!!

De kogel is door de kerk!!

Ja hoor, ze heeft eindelijk een beslissing genomen! En dat werd tijd ook, want ze moest zich voor 15 mei opgeven als het om een lotingsstudie ging.

Dinsdag ging Mirte richting Utrecht. Om daar een meeloopdag bij te wonen op de Universiteit. Bij Biomedische wetenschappen. En ze vond het wel wat!!

Dat zegt nogal wat, want wat wáren er al veel studies langsgekomen! Ze reisde van Leiden naar Delft, Nijmegen en ook Groningen kwamen aan de beurt. De N.S. verdiende heel goed aan ons, de afgelopen tijd... maar ja, ´t is ook nogal een beslissing...

Toen ze ´s avonds na veel vertraging thuis kwam, zelfs zoveel vertraging dat ze geld terug kan vragen van de N.S... begon ze voorzichtig te vertellen dat ze zich wel thuis had gevoeld op die Universiteit. En dat de dag zo goed geregeld was. En dat de colleges ook leuk waren. Eentje ging zelfs over het onderwerp van haar profielwerkstuk, en daar had ze nog antwoorden gevonden op wat vragen...

Ook thuis zocht ze nog wat informatie op. Over de Masters die er te volgen zijn. En die spraken haar erg aan. Steeds enthousiaster werd ze. En gisteren... gisteren schreef ze zich maar zo in! Yes! De opluchting bij haar was groot. Best wel veel twijfels waren er eerst, maar nu heeft ze het gevonden! Voor ons ook rust, moet ik zeggen...

Het is een lotingsstudie. Dat nog wel. Alleen als ze straks op haar eindlijst een 8 of hoger haalt hoeft ze niet te loten. Ze staat nu een 7.8 gemiddeld. Dus ze is zeer gemotiveerd er het beste uit te halen. Maar meer als je best kan je natuurlijk niet doen.

Nu nog 2 dingen. Eerst nog eens bekijken wat dan haar tweede keus is, in geval ze uitgeloot wordt. En als het dan toch zo mag zijn dat ze in Utrecht mag beginnen, zal ze nog een kamer nodig hebben. Het liefst een beetje luxe, in een leuk grachtenpandje ; ))

plaatje van www.

Iemand???

Kleur en fleur op de kast.

In de tuin naast ons huis staat een seringenboom. Al heel erg lang, denk ik zo. En ondanks dat we veel hebben moeten ruimen in die tuin om er een beetje structuur in te maken toen we hier kwamen wonen, deze moest blijven staan.

´k Heb nu eenmaal een zwak voor bomen. En vooral deze heeft ons altijd veel plezier gegeven. In de winter dient ie voor een ophangplek voor vogeldingetjes. ´t Is zó leuk om vanaf de eettafel de vogels heel fanatiek te zien eten eraan! Dus vaak zit ik ´s ochtends met een kopje koffie daar dan even van te genieten.

En als dan de lente komt komen de bloemen er weer in. Heerlijk, die geur die je ervan hebt. Als het net geregend heeft is het helemaal raak...

Voor een paar jaar geleden heeft de boom helaas een rigoureuze snoeibeurt moeten ondergaan. De zijmuur van het huis moest opnieuw gestuukt worden en er werden nieuwe zinken dakgoten geplaatst. Om ruimte te creëren heeft Jan een groot gedeelte van de takken weg moeten halen.

Maar het is nét onkruid. En dit jaar zitten er alweer volop bloemen aan de boom. Zoveel dat ik er zelfs al wel weer wat af kon knippen. In het kader van het item van Veronique dook ik de kelder in en viste ik daar een paar vazen tevoorschijn.

Een schilderijtje om het geheel af te maken en dit is het resultaat:

Een vrolijk plaatje en een heerlijke geur in huis! Top toch?