Op de valreep dan nog maar...

Het kan toch niet waar zijn dat ik in al die tijd dat ik hier in blogland ben voor de eerste keer een hele maand oversla? Een hele maand niet schrijven op deze plek, alsof er hier thuis niets gebeurde...

In deze maand was het best rustig voor mij. Niet dat ik dat altijd even leuk vond hoor, maar mijn nek-hernia zorgde er wel voor dat ik nog nooit zoveel op de bank heb vertoefd.Zowel overdag als 's nachts.

Overdag doe ik natuurlijk ook nog wel wat in het huishouden. De wat lichtere dingen kunnen best. Denk aan opruimen, koken, wassen, schoonmaken, opruimen. Oh die laatste had ik al genoemd.. Nou ja, dat doe ik ook eigenlijk wel twee keer zoveel dan de rest. Het blijft een strijd die ik hopelijk eens een keer ga winnen.

Maar tussen deze dingen door zit ik op de bank. Daar lees ik veel, ik kreeg zelfs een presentje van de bibliotheek dit jaar, omdat ik bij de top 100 van meest lenende lezers hoorde, haha.. Het was een koffiekopje, waar als je eruit drinkt, voor de anderen in de kamer "sssttt... ik lees!" te lezen staat.

En ik heb het kleuren ontdekt. Met de kerst kreeg ik een prachtige doos vol potloden. Niet de minste, zo bleek achteraf. Jan was wat laat met het kopen van het cadeau, dus Fleur ging er voor hem op uit. Zij belde vanuit de boekhandel toch haar vader nog maar even vertelde ze achteraf, of hij wel wist wat de prijs was van deze dingen. Jan had haar al gewaarschuwd dat het wel "ietsje duurder" was. Maar ik ben er dan ook heel erg blij mee! Ik kocht zelfs een kleurkalender voor het volgend jaar, heerlijk relaxed vind ik m'n nieuwe hobby!

En 's nachts, 's nachts kon ik de bank ook niet verlaten. Het was de enige plek waar ik goed kon slapen.

Gelukkig is dat nu verleden tijd. De pijn nam af, de pijnstillers werden afgebouwd en met een fikse waarschuwing van de fysiotherapeut dat ik de eerste drie maanden nog heeeel erg uit moet kijken, ging ik blij richting huis.

Ik heb tijdens de feestdagen nog even uitgetest, maar inderdaad, rustig aan doen is toch handig. De pijn kwam lichtjes terug, dus vanaf toen was Jan weer de pineut. Vanavond heeft ie de stofzuiger nog even bediend...

Dat deed hij voor dat hij richting schoonzus ging. Voor het carbid schieten. Vanochtend kregen we daar een uitnodiging voor. Nee, ik ben niet mee. Ben al niet zo van dat schieten, en ook de drukte erom heen is niet zowat voor mij. En daarbij komt dat Tukker voor het eerst bang is voor het vuurwerk. Hij ziet erg slecht, staar aan beide ogen en we denken dat dat maakt dat hij bang is. Maar ik blijf met liefde bij hem hoor!

Junior is ook thuis. Hij wenst al zijn gamevrienden over de hele wereld om de hele avond gelukkig nieuwjaar. Dat deden wij net naar Mirte toe ook, zij is momenteel al drie kwartier in 2016... gek idee toch! Mirte is in Vietnam momenteel, en om zes uur was het daar al zover.

Mirte geniet van haar reis. De ene na de andere mooie foto komt langs,met als een van de toppers deze:

Gemaakt op een wensbalonnen festival in Thailand. Mirte zie je in het zwart.

Fleur is nu in Rotterdam. Daar viert ze oud en nieuw, met als hoogtepunt het grote vuurwerk. Lekker genieten allemaal, top toch?

Rest mij alleen nu nog jullie een heel fijn uiteinde en een super 2016 te wensen. Ik heb eigenlijk maar 1 voornemen voor volgend jaar: meer schrijven. En jullie zullen getuige zijn van mijn doorzettingsvermogen :o

Hoe het gaat?

Ik las nog eventjes de reacties na die ik naar aanleiding van het vorige blogje kreeg. Daar stond ook een vraag van Franca in: En hoe gaat het nu?

Nou Franca, wonder boven wonder beter! Ik ben de pijnstillers aan het afbouwen en dat lijkt toch ook goed te gaan. Vanwege die tabletten mag ik niet achter het stuur, en alleen dat is voor mij al een reden om er snel af te zijn.

Eerst slikte ik zes tramadol per dag. Drie keer twee. En daarbij nog een amytriptiline. En ook nog acht paracetamol. Poeh, ik moet telkens aan mijn vader denken als ik met het tafeldekken mijn bord alvast versier met het "kippenvoer". Zo noemt mijn vader al die tabletjes die hij dagelijks slikt. Nu is mijn vader wel bijna tachtig en hij is nog volop middenin het leven, maar als ik het enigszins kan voorkomen ook zo'n verzameling rommel per dag te moeten slikken, dan doe ik dat ook.

Plaatje van www.

Zo slik ik homeopathische tabletten tegen te hoge cholesterol.  En daar doe ik het goed op. Zo goed dat de waardes mooi gezakt zijn en ik nu in het vervolg een keertje per jaar bloed moet laten prikken en alleen als het niet goed is moet terugkomen in de praktijk van onze huisarts.

Ahum ik dwaal weer eens af. Okee, ik heb dus verteld hoe ik over tabletten slikken denk. Tsja, dit was nu eenmaal nodig even, maar ik heb maar eens geprobeerd om in plaats van twee een tramadol per keer te slikken. En dat ging goed, ik merkte geen verschil.

Dus dacht ik gisteren, kom, ik sla de lading van tussen de middag eens over. Geen probleem, ik heb niet meer pijn dan met twee. Dus vandaag nog maar een keertje.

Oei, ik voel nu wel iets meer pijn. Vanochtend aardappeltjes geschild, pulled pork klaargemaakt in een loeizware gietijzeren pan, en ik heb nog maar eens een paar appels in de moes geslagen ;) Is ook wel een beetje veel bij elkaar, maar ach.. even rustig aan doen vanmiddag en dan gaat het vast weer goed.

Al met al ben ik er flink op vooruit gegaan. Ik heb steeds vaker het "Hee, ik voel geen pijn!" moment. Nu is het de kunst om niet te hard van stapel te lopen. Er ligt veel blad in de tuin, de hond laat spontaan zijn zomervacht los en ik wil eigenlijk wel weer in mijn groene autootje naar de winkel. Ik blijf het lastig vinden dat ik Jan hiermee op moet zadelen. Hij werkt al veertig uur in de week.

Maar mijn fysio therapeut is heel stellig."Als jij nu te hard van stapel loopt, dan is de winst binnen de kortste keren weer weg. Nou, daar wil ik graag naar luisteren. Ook vertelde hij dat dit herstel zo'n drie tot zes maanden gaat duren. Fijn...

So... dit was dus hoe het gaat. Ik pas me aan en doe klusjes die ik wel kan. Zoals Mirte's dozen en tassen met allemaal spullen uit haar kamer (Daar woont drie maanden een ander meisje) uitzoeken. Zodat het voor Mirte wat overzichtelijker is als alles weer in die zeven vierkante meter moet passen.

Ach, daar heb ik nog tot en met acht februari de tijd voor. Dus stukje bij stukje ga ik dat realiseren. En precies op deze manier pak ik ook de dingen in huis aan. Stukje bij stukje, het hoeft ook niet allemaal in een dag, toch?

P.s. Met Mirte gaat het goed in Azië. We hebben vorige week een skype ontmoeting gehad, leuk hoor. Het blijft toch een gek idee dat je met elkaar praat alsof ze aan de andere kant van de tafel zit. Ook appen we en Mirte heeft ons al echt mee laten genieten met leuke foto's. Maar daarover een ander keertje meer. Stukje bij stukje ;))

Mirte naar het einde van de wereld.

En dan is het zomaar weer november. Donderdag 12 november, om precies te zijn. En 't was niet saai intussen.

Mirte is inmiddels vertrokken. Eerst hielden we nog een high tea, als afscheid. Oma's en opa werden ook uitgenodigd en ik sloofde me een beetje uit. Met dit resultaat:

Het was echt gezellig. Dit was vorige week zaterdag, en op maandag gingen Jan en ik met Pino richting Schiphol. Waar we Mirte aantroffen samen met haar vriendinnen. Na haar gedag gezegd te hebben moesten we nog even in Utrecht aan. Haar kamer is voor drie maanden verhuurd, en dus moesten de persoonlijke spullen mee naar huis. De bus zat goed vol, en op het fietsenrek ging haar fiets nog.

Inmiddels staat de slaapkamer van Mirte vol met dozen. En Mirte is, na 2 dagen Istanbul, inmiddels in Bangkok beland. Daar heeft ze even gerust in het hostel, en nu is ze weer klaar voor het grote avontuur... Ik vind het allemaal nogal wat... Stoer...

Hier werd de bult appels aangepakt. Appelmoes maakte ik, en appel compote. En vanochtend maakte ik uit het kookboek dat ik van Astrid kreeg, met als extra speculaaskruiden door het deeg, een onvervalste appeltaart. Mmmm het huis ruikt heerlijk op het moment. Nogmaals dankjewel Astrid, 't is een leuk en leerzaam boek!

Helaas is mijn nek en arm nog steeds niet wat het wezen moet. Ik kan dan ook niet anders dan rustig aan doen, ik merk 't gelijk als ik teveel heb gedaan. Lastig hoor! Is het eind volgende week nog niet beter, dan moet ik naar de neuroloog. Ik hoop maar op het beste...

Overvloed.

Zoals de lezers van het eerste uur wel weten, wij hebben een appelboom in de tuin. Een oud ras, Bram's Seedley heet het. Dat zijn appels die vergelijkbaar zijn met de Goudrenet. Een echte keukenappel dus.

Appeltaart, appel crumble, appelmoes en appelcake, van alles is er al van gemaakt. Ook dit jaar weer. We hebben ze onder het afdak staan.

Een kruiwagen vol. Jan plukte ze zondag. Dat moest ook wel, want ze vielen anders spontaan naar beneden. En da's zonde, want met die plekken houd je ze niet lang goed.

Eerst stonden er ook nog 2 kratjes bij, maar die zijn inmiddels al verdeelt. Aan mensen die er ook weer appelmoes en appeltaart van maakten. Leuk! Zelfs op Jan's werk worden ze uitgedeeld. Een collega van Jan bood aan een appeltaart voor daar bij de koffie te maken. Leuk toch?

En dan heb ik het nog maar niet gehad over de draadmand die in het tuinhuis staat. Daar zitten de val appels in. Dus als ik dan weer eens wat appels wil verwerken, ga ik ze daar eerst pakken.

Overvloed dus. Fijn hoor, daar niet van, maar wat moet je er toch allemaal mee? Jan gaf nog aan dat het misschien een idee zou zijn de potjes appelmoes voor een eurootje te verkopen. Maar weet je wel hoeveel werk je hebt met zo'n potje te vullen? Nee, dat zie ik niet zo zitten. Ik heb nog genoeg andere dingen waar ik mijn energie in kwijt kan.

Misschien zet ik ze wel "te geef" aan de weg. Heb ik vaker gedaan. Maar ik geniet er nu zelf ook echt van. De aanblik van het overvloedige en de geur van de appels... heerlijk! Het brengt mij onmiddellijk weer terug in de bongerd van mijn oom en tante. Daar plukten wij met de hele familie de appels eens per jaar. Om een zaterdag erop te gaan sorteren. Ik was nog te klein voor het plukken, dus mocht ik de val appels rapen. En natuurlijk aan het eind van de dag bij mijn grote neef op de tractor, alle kisten vol heerlijkheid verzamelen.

Maar nu... nu heb ik nu nog een vraagje aan jullie... Ik vraag me af hoe ik de appels zou kunnen gebruiken bij de warme maaltijd. In een ovenschotel of stoofpot misschien? Heb je recepten voor mij? En zou je die willen delen??

En dan nog een vraag, het ligt natuurlijk voor de hand.... Woon je in de buurt van Zutphen en wil je wat mee van mijn appels? Schrijf een mailtje. En als je me al persoonlijk kent (er lezen ook de nodige bekenden mee) kom langs! Dan zijn er twee mensen blij. Ik omdat de appels niet verpieteren en jij omdat het gewoon hele lekkere appels zijn! Alvast eet smakelijk!!

Nog eventjes over de zomervakantie...

Ik schreef al eerder dat we samen met onze busvrienden naar Engeland waren geweest. Maar wat ik nog niet had laten zien waren de foto's van onze vakantie in de twee weken die vooraf gingen aan het busfest.

Wij vertrokken dus al een paar weekjes eerder. Als we dan toch die overtocht zouden maken, dan maar meteen voor vakantie ook.

Op een zaterdag, 's morgens redelijk vroeg, vertrokken we. Richting Duinkerken, en daar overnachtten we op een camping. Er was die avond zelfs tijd voor een strandwandeling, zie hier het bewijs:

De volgende dag vertrokken we naar de boot. Dat was toen nog maar zo'n twintig minuutjes rijden. De boot op, de bus op slot en op naar het dek. Bij het vertrek was het weer nog goed, maar helaas... toen we aankwamen in Engeland regende het.

Eerst gingen we van Dover naar Canterbury. We kozen daar een camping uit, maar toen we aankwamen, was er niemand om ons te verwelkomen. Na eerst een poosje gewacht te hebben kwam er een andere campinggast op ons af. Die vertelde ons dat we gewoon mochten staan waar we wilden, morgenochtend komt de boer langs het geld innen, zo vertelde hij ons.

En ja hoor, de volgende dag kwam er een boer op leeftijd met een heuptasje om ons geld halen. Hoe gemoedelijk! Die dag reden we weer verder. Na nog een paar overnachtingen op campings kwamen we aan bij het zuidelijkste puntje van Engeland, Lizard Point. Kijk, zo mooi was het daar:

Tuk is gek op water, maar ik moet er niet aan denken dat ie hier een duik zou nemen...

Daarna reden we door naar Lands End. Ook mooi, maar wel veel commerciëler...

Wat een prachtige panorama's allemaal! De reis verder, richting het noorden, alvast op de route naar 't busfest, was ook prachtig. Je kwam ogen tekort gewoon!

Hier stond Pino... en dit:

Was het uitzicht!

Echt de moeite waard hoor, Cornwall. We overnachtten nog eens een paar keertjes op wat eenvoudige campings onderweg, en op het laatst gingen we door naar de Cotswolds. Daar hadden we drie dagen dezelfde plek op de camping.Dus vanuit daar konden we leuk uitstapjes maken. Het weer was inmiddels ook wat stabieler, wel fijn hoor!

We bekeken leuke plaatsjes met charity shops,  echt aan ons besteed. Jan haalde er een busje weg en wat boeken over... ja, Volkswagens! En ik ging voor een bakboekje, en wat mooie schalen en schoteltjes in bloemvorm.

Ook wandelden we er met Tukker, en we verkenden er de omgeving. Een sprookje hoor, zoals hier, in Broadway (ja, echt!)

Ik ben verkocht. Engeland is echt mijn land, als het om vakantie gaat. De mensen zijn er heel aardig, beleefd en behulpzaam, en het landschap is fantastisch!

En toen... toen was het donderdag. De dag waarop we onze busvrienden zouden ontmoeten in Engeland, om samen naar het weekend busfest te gaan. Ook daar hadden we nog een paar mooie dagen, en helemaal voldaan reden we zondag weer richting ferry. Om de nacht nog een keertje in Duinkerken te overnachten. Op de maandag was het een kwestie van naar huis rijden. Waar Junior ons met open armen (bij wijze van spreke dan..) ontving. Ook met hem was het prima gegaan!!