Zoeken...

Nee, de trouwring is nog niet terecht. Ik heb net wél een uitgebreide stofzuigsessie gehouden met open oren. Ik dacht, als ik ook maar enigszins gerammel hoor in dat ding sla ik alarm... maar nee. Het verliep allemaal een stuk geruislozer als ik zou willen...

Het kwijt zijn van zo´n ding zet wél aan tot acties die ik anders nog even op z´n beloop had gelaten. Nu heb ik werkelijk alles van de kant af gehad in de slaapkamer, op de overloop, in het achterhuis en op de badkamer. Oei, dan kom je er wel achter dat dat geen overbodige luxe is zeg.

Nu ben ik nog van plan de kledingkast even uit en in te pakken. Het stapeltje kleding heeft ook nog even op 2 kratten met schone was gestaan. Deze was heeft Jan vorige week in de kasten gelegd, zelf was ik nog niet zo fit, vandaar. Aangezien het weer tijd wordt om de wat warmere kleding van boven te halen doe ik dat dan maar binnen afzienbare tijd. Ik ben natuurlijk best nieuwsgierig of de ring ergens in de kast verborgen zit.

Zo zie je maar, niets is zonder reden... Natuurlijk baal ik er goed van dat ik de ring nog steeds kwijt ben, maar ik ben er niet de hele dag mee bezig. ´t Is meer van jammer dan, hij komt vast weer terecht. En anders heb ik over een paar jaar mooi een idee wat ik kan vragen voor ons 25 jarig huwelijk : )

Wat is het toch krom hè, ziek zijn en huishouden. Vanaf zondag was ik niet lekker dus vanaf toen is er alleen het hoognodige gedaan. En dat kostte al zat moeite. Gisteren was ik wat aan de beterende hand. Dan heb je zoeits van nu moet het ff gebeuren... Dus de boodschappen binnen gehaald. Moet je niet denken dat ik daarna nog eventjes door het huis kon met de poetsdoek...

Vandaag dus even de stofzuiger door de hut gehaald, en wat dacht je? Moe... Nou ja, volgende week is er weer een week. 't Is niet anders...

Beetje raar dagje vandaag. Mirte heeft afroeiwedstrijden bij de roeivereniging in Utrecht. Dat betekende dat ze om half zeven de trein moest hebben vanochtend. Nu zou ze misschien wel in Utrecht hebben kunnen blijven slapen, maar vanavond heeft ze nog een feest bij de vereniging. Dus dan blijft ze ook al daar.

Vanochtend om half zes stond ik dus naast m'n bed. Even ontbeten met Mirte en haar naar het station gebracht. Ik laat haar zó vroeg op zaterdag toch echt niet op de fiets gaan. Pikkedonker en geen mens op straat. Nee. Maar ik ben zelf toch maar eventjes nog weer onder de wol gekropen. Dit tijdstip was zelfs mij nog iets te gortig.

Nu ga ik me eventjes storten op een nieuw boek. Deze:

Net bij de bieb gehaald. Het is een toptitel. Dat is een nieuw boek dat voor 1 week te leen is en daar betaal je dan een euro voor. Het is een boek van Joanne Harris. Het heet "De zoetheid van perziken".  Ik las het boek "Chocolat" van haar ook. Heel mooi. Dus ik ben er nu eventjes niet hoor. Tot later!!

Geen trouwring meer om...

Ik heb al 2 dagen geen trouwring meer om. En dat terwijl ik sinds onze huwelijksdag, 7 juni 1990, nog nooit zonder heb gelopen.

Overdag dan hè, 's avonds, voor ik het bed in stap, doe ik 'm af. Ik vind het niet fijn, sieraden aan en om tijdens het slapen. Vandaar. Zo ook eergisteren.

Vaak leg ik de kleding voor de volgende dag al klaar. Jan slaapt graag wat langer 's ochtends en ik vind het vervelend als ie wakker wordt van mij. Dus probeer ik altijd zo zachtjes mogelijk te doen.

Ik ben nog steeds aan het klungelen. Sinds het weekend al. Flink verkouden en daardoor slecht slapen. Ook erg warm 's nachts. Dus besloot ik me gisterenochtend meteen even lekker te douchen.

Ik nam het stapeltje kleding mee dat al klaar lag. En op de trap kwam ik erachter dat mijn sieraden er bovenop lagen. Zelf gedaan hoor, daar niet van, ik vergeet de laatste tijd makkelijk zulke dingetjes. Zal wel aan m'n leeftijd liggen...

Ik keek verschrikt naar hetgeen ik in mijn hand had en kwam tot de ontdekking dat mijn trouwring niet meer bij de spullen lag. Dacht nog dat ik die waarschijnlijk zó weer kon pakken op de slaapkamer (zal wel ergens op de vloer liggen...). Maar niets was minder waar.

Sindsdien loop ik met mijn neus naar beneden door het huis heen. Natuurlijk weet ik dat het lastig is, zo'n klein ding zoeken in zo'n "groot" huis, maar ja, het laat me toch niet los. Het heeft natuurlijk waarde, zo'n ding. Ben er best aan gehecht. Een trouwring heeft natuurlijk al symbolische waarde en dan zitten er ook nog 3 steentjes in. Voor elk kind eentje. Gekregen van Jan toen we 10 jaar getrouwd waren.

Misschien moet ik er eens zoiets bij pakken...

Wat voelt dat kaal, zo'n rechter ringvinger met niets erom. Niet leuk. Ik heb er sowieso al moeite mee als ik iets kwijt ben, kan ik vaak niet uitstaan. Maar ach, ik denk dan maar aan een uitspraak die Jan's oma altijd had als er iets weg was: "Niet zoeken, het komt vanzelf weer terecht!" Wordt hopelijk vervolgd...

Herkenbaar?

Tien over half twaalf. En eigenlijk hè, zou ik het liefst zo het bed in duiken. Ik ben moe en als ik probeer te volgen wat er allemaal op t.v. te zien is, vallen m'n ogen dicht.

Dus waarom zou ik niet gewoon gaan? Nou, ik moet zo nog even de hond uitlaten. Dat wordt geen lange wandeling hoor, nee. Eventjes snel naar een groenstrook in de buurt. Zo gedaan. Maar ik vind het eigenlijk best vervelend, zo laat nog op straat. En het is nog koud ook!

Ook moet ik nog eventjes opruimen en de vaatwasser nog aanzetten. Om vervolgens snel m'n tanden te poetsen en snel m'n bed in te duiken.

Manlief heeft nachtdienst. Normaliter laat hij de hond even uit. Nu dus niet en ik lig hier dus "heerlijk" uit te stellen. Bah.

plaatje van www.

Had ik nog net wéér even een reden om uit te stellen. Want ik sloeg nog even de laptop open om nog snel  mijn medebloggers te bezoeken. Om vervolgens nog eventjes nieuwsgierig naar mijn dashboard te gaan. Altijd leuk te zien hoeveel mensen er hier op bezoek waren en waar ze vandaan kwamen. En oh kijk nu... er is nog weer iemand die iets geschreven heeft!

En nu... nu ben ik misschien wel de aanstichter bij jou. Nog net weer eventjes uitstellen. Eerst nog  een blogje lezen en ach, het is ook bijna tijd voor het late nieuws. Zal ik dat dan ook nog maar eventjes kijken? Herkenbaar??

Hartige taart met champignons, spekjes en aardappeltjes.

Gisteren aten we, zoals jullie misschien wel hebben gezien, gebakken aardappeltjes. Maar, zoals wel vaker de laatste tijd, ik had wat te veel. Het waren zakjes met krieltjes en ééntje is te weinig voor 4 personen, twee net te veel. Dus ik hield wat over. Daar wist ik vandaag wel weer raad mee:

Ik maakte een hartige taart. Met een pan bospaddenstoelensoep en een pan tomatensoep was dat een goed maal. Zo zag onze tafel eruit vlak voor het eten:

Het ging er goed in. Alleen ik zelf had nog niet zo'n trek als ik anders wel heb... maar ach. Ik stelde voor dat Jan, die vannacht nachtdienst heeft, het laatste puntje taart mee nam. "Da's wel goed" sprak hij. "Maar dan wel op deze manier". En vervolgens verdween het hele stuk zó z'n mond in...

Misschien leuk om het recept met jullie te delen. Komt ie:

.Men neme een quichevorm. Even inboteren.
.Dan bekleed ik het met bladerdeeg. Beetje puzzelen en dan passen er precies 5 plakjes in.
.Daarna sneed ik een half bakje champignons in plakjes. Een pakje spekreepjes erbij en de plakjes aardappel van gisteren. Zo'n half pakje krieltjes in plakjes gesneden. Het geheel bak je eventjes op en laat je afkoelen.
.Dan maak je een mengsel klaar van 75 milliliter melk, een half pakje boursin cuisine en 4 eieren. Even flink met de mixer erdoor, het geheel mag een beetje schuimig zijn.
.De spekjes, aardappeltjes en champignons gaan op het bladerdeeg, eimengsel erbovenop en dan wat geraspte kaas.
.45 Minuutjes op 200 graden en je quiche is klaar! Zo kwam ie bij ons uit de oven:

Eet smakelijk!!

Niks.

Oh wat is dit heerlijk zeg, een dagje niks doen. Hoe dat zo komt?

Ik sliep vannacht bijna niet. Last van mijn keel en mijn oren. Het leek een beginnende ontsteking. Om half acht had ik het wel gezien. Ben het bed uit gegaan, heb mezelf een grote kop thee gezet met honing en nadat ik even bij was gekomen nam ik een douche. Door deze acties kwam de boel los en ging het al ietsje beter.

Ik haalde Fleur op bij haar vriendin, en sliep daarna weer een poosje op de bank. Om vervolgens mezelf te verliezen in een heerlijk boek. Villa Rosa van Nicky Pellegrino. Over een meisje die leert koken van een oude Italiaanse dame. Op het platte land van Italië. Geweldig.

Gek is dat toch dat als je niet lekker bent het ineens toegestaan is van jezelf om een dagje niets te doen! En het helpt ook nog. Mijn keel en oren voelen al een stuk minder pijnlijk aan en ik krijg zomaar zin om het eten eens voor te gaan bereiden.

Een visje met gebakken aardappeltjes en een lekkere salade. Je krijgt volop inspiratie van zo'n boek...