Fleur in bloemetjesjurk....

Tsja, bloemetje op woensdag.... ik kan natuurlijk mijn verregende en verwaaide Hortensia laten zien die bij ons achter in de tuin staat. Hij is wit. Best mooi hoor maar ik hou nu eenmaal van bloemetjes met een verhaaltje...

En dit gaat over Fleur, onze oudste. De naam bedachten we toen ik zo´n maand of 5 zwanger was, nu zo´n 20 jaar geleden. Of eigenlijk, de naam schoot ons weer te binnen. Via via kenden we mensen die een geadopteerde dochter hadden. Een klein Koreaans meisje. Fleur genaamd. En toen we deze naam weer tegen kwamen in het namenboekje herinnerden we het ons weer.

Soms kun je twijfelen aan dingen, maar dit keer hadden we zoiets van :"Ja, dat is 'm!". Zo gaat de baby heten als het een meisje wordt. Het past tenslotte ook heel goed bij een blond en wat langer meisje. Nou dat kwam maar goed uit.

Bij de geboorte was Fleur klein, 46 cm. Nu is ze bijna 1.80, dus dat is helemaal goed gekomen. En ze is blij met haar naam! Het past haar, soms letterlijk. Want ze houdt ook van bloemetjeskleding. Zoals het jurkje wat ze vorige week aan had naar school.

Ze had een nieuwe lerares en die moest nog even de namen leren kennen. "Goh, dat is handig, zei ze nog, jouw naam kan ik wel onthouden met dat stofje!"

Gisteren had Fleur haar weer. Ze kon even niet meer op Fleur's naam komen. En toen Fleur haar op weg hielp zei ze:"Tsja, da's ook niet gek dat ik het even niet meer weet, je hebt vandaag ook geen bloemetjesjurk aan!". Ik ben bang dat Fleur er voorlopig even op dinsdag aan vast zit. Nou ja, bloemetjes zat in haar kast....

Wil je nog meer bloemetjes zien vandaag, vrolijkt misschien een beetje op, kijk dan even bij haar...

Update en de uitslag van de give-away!

6 September alweer.Wat vliegt de tijd. Het lijkt alweer een beetje herfst, maar ik mag toch hopen dat het weekend nog een paar mooie dagen in petto heeft voor ons. Zondag a.s. vieren we onze verjaardagen met een barbecue. We hebben weliswaar wel een prachtige partytent tot onze beschikking, maar toch....

Er moet dus een hoop geregeld worden deze week. Het vlees is al besteld en de barbecue ook. En statafels kunnen we ophalen bij de buurtjes. Nu nog en terrasverwarmer, lijkt me ook wel handig. Een van de komende dagen ga ik maar eens wat bakken voor bij de koffie. 't Zal wel iets met appels worden, logisch als je naar onze volle boom kijkt in de tuin.....

En dan maak ik er nog een aantal salades bij. 'k Zat zo te denken aan een pastasalade, en huzarensalade, en fruitsalade en een spitskoolsalade met fruit. Moet 'm maar worden deze keer. En sauzen... d'r is niets lekkerder dan een zelfgemaakte knoflooksaus. Die maak ik van hangop met mayo en knoflook natuurlijk. Even een dagje van tevoren is het lekkerst. Kan ie even intrekken.

Dus jullie lezen het al, ik hoef me niet te vervelen deze week. Gelukkig maar  ; )

En dan de uitslag.... Bij ons op de salontafel staat voor de sier een theepotje. Fleur kreeg 'm van een vriendin, voor als ze op kamers gaat. Maar hij is blijven staan in de kamer en zij vind het ook wel prima. (gaat straks natuurlijk wél mee) Dus daar gingen de lootjes in.....

En ik trok er zelf één. 'k Was de enige die in de buurt was....

En kijk nou.....

nee ik ben het niet zelf, het is Trudie van Truutske.... Gefelciteerd!! Geef je even je adres door aan mij? Mijn e-mailadres is seealadybird@gmail.com. Dan komt het setje zo snel mogelijk naar je toe!

Eye-opener...

Eergisteren was Fleur bezig met het maken van een opdracht voor haar studie. Het kwam erop neer dat ze een vragenlijst moest invullen waarin ze aangaf hoe ze tegen zichzelf aan kijkt. Met waardes van 1 tot 5. Je kent dat wel, zulke testjes kom je ook wel eens in een damesblad tegen.

Nu was de bedoeling dat ze deze lijst ook naar een paar vriendinnen op moest sturen. Zo gezegd zo gedaan. En die stuurden ze dan ingevuld terug. Met hoe zij tegen Fleur aan keken. Het grappige is dan dat er soms heel afwijkende antwoorden in staan. Dus de conclusie kan dan zijn dat de anderen heel verschillend tegen je aan kijken. Dat was best een eye opener....

plaatje van www.

We hadden het er laatst ook al over. Er is een programma van Hanneke Groenteman waarin 3 verschillende kunstenaars een portret maken van een bekende Nederlander. En hoe verrassend is het dan te zien dat deze totaal afwijken. Natuurlijk ook door de stijl van zo'n kunstenaar, maar ook door de manier van kijken ( naar de buitenkant in dit geval) naar iemand.

Dacht je toch net dat je daar misschien invloed op had. Je een image aanmeten en daar de buitenwereld mee tegemoet treden. Nou niet dus. Misschien zijn er wel mensen die zich beïnvloed laten worden door zoiets maar ik denk dat het gros hier wel door heen kan kijken. Hoop ik althans.

Want voor mij is iemand vooral interessant zonder die poespas. Lekker aantrekken wat je zelf leuk vind en je vooral niet als "meer" voor doen. En eerlijk zijn in wat je vind en denkt. Want de mooiste mensen in mijn omgeving zijn toch diegenen die naturel zijn, als je begrijpt wat ik bedoel.

Wij hebben hier thuis Dolfijntjes, van die kaartjes waar je er een van kan trekken als je dat leuk vind. Vorige week trok ik: "Ontdoe je van je masker, zodat iedereen je mooie gezicht kan zien". Hoe waar is dat.... en hoe nodig ook. "Wees jezelf, er zijn al zoveel anderen", is er ook zo een. En die anderen, die denken en kijken toch op hun eigen manier! Gelukkig wel....

Inhaalslag.

De hele week niet al te veel verplichtingen buitenshuis gehad... en tóch moest het vandaag ineens allemaal gebeuren. Was bijwerken, boodschappen doen, soppen... d´r kwam voor mijn gevoel geen eind aan...

Waar dat zo door kwam? Laten we het mooie weer maar de schuld geven. En het feit dat ik écht zo'n moeder (en vrouw) ben die het iedereen zo graag naar de zin maakt. Anders krijg ik last van een schuldgevoel. En als ik érgens een hekel aan heb....

Woensdag gingen we zoals je in het vorige logje kon lezen met Tukker wandelen. En toen we daar zo liepen kreeg Jan het lumineuze idee om de volgende dag te gaan fietsen. 't Wordt zulk mooi weer, zei ie nog en je weet maar nooit hoe lang dat duurt. Ik flink sputteren. Ja maar ik moet nog dit en dat...

En inderdaad, 't was stralend weer donderdag. Ineens krijg ik dan toch last van wroeging. Ach ja, denk ik dan, wat máákt het ook uit.... Snel een bak kant en klare bami gehaald (Mirte moest weer vroeg werken, dus er moest toch iets te eten zijn om vier uur..) en de fiets gepakt:

We besloten richting "De Hommel" te fietsen. Dat is een theeschenkerij hier in de buurt. Bij een prachtige boerderij hebben ze daar in de tuin een leuke gelegenheid gemaakt om eens lekker te lunchen:

Heerlijk gesetteld in de tuin bestelden we daar onze broodjes. Jan met gegrilde kip en ik met eiersalade. (oh oh, de lijn...):

Ze smaakten heel erg lekker. En met een volle maag gingen we de fiets weer op. We besloten even bij een knooppunt te kijken en stelden zo onze route samen. Nog zo'n flink uur hebben we gefietst. Met leuk uitzicht, heel landelijk vooral:

Om een uur of drie waren we weer thuis. Daar stond me nog een mooie chrysant op te wachten die ik kreeg van mijn ouders voor het oppassen van hun hondje vorige week. Ik was hem net op een mooi plekje aan het zetten toen ze het hek door kwamen. Na een kopje koffie gingen ze met een voorraadje appels van onze boom richting huis. En toen was het snel tijd om te eten. Nog een afspraak 's avonds, vandaar.

En vandaag, tsja vandaag deed ik dus een inhaalslag. Gelukkig had ik wel de energie daarvoor. Die had ik deze week al opgedaan.....

Heerlijk zwemmen...

Hee, mensen, ik was weer een keertje aan de beurt. Ik ben Tukker, je weet wel, die grote onbenullige hond van deze familie...

Gisteren had ik een topdag. Toen ´s ochtends de koffie op was, keek ik hen eens aan. Van m´n baasje naar m´n vrouwtje en terug. Je moet weten, ik heb een soort wandelradar.... Ik vóel gewoon als er weer zo´n heerlijke wandeling in het verschiet ligt.

En tóen gebeurde het. Ik hoorde het woord "bos", ik wist het zeker. En dan ben ik ook niet meer te houden. Ik begin te huppelen en te zeuren en dat stopt pas als ik achterin de auto lig. Moet ik vaak nog wel even wachten tot de rest klaar is, maar dat heb ik er graag voor over....

Deze keer hoefden we niet zo ver. Eerbeek was de eindbestemming. Daar staat een restaurant, "de Korenmolen" heet dat. Daar zet baasje dan de auto neer en de klep gaat los. Ik weet dan niet hoe snel ik het bruggetje ernaast over moet komen, want vanaf daar mag ik eigenlijk pas écht los....

En los, dat ga ik dan. Heerlijk door het beekje heen banjeren. Ik drink zelfs van dat water, want het is heel erg helder. En stokken zoeken, vind ik ook het einde. Soms wel een stuk of drie tegelijk. Of héle grote...

Best lastig vast te houden, daar heb ik dan ook een hele klus aan. En dan vraag ik tussendoor aan de mensen of ze er één voor mij willen weggooien. Om er dan als een dolle achteraan te gaan.

Zo'n beetje drie kwartier wandelen we. De rest van de dag slaap ik dan weer bij. Op m'n roze kleedje, maakt me niets uit hoor. Ik ben weer helemaal voldaan en heb het er best voor over dan weer een paar dagen rustig aan te moeten doen. Mijn poten en heupen willen niet meer zo goed, maar op deze manier geniet ik er nog volop van!!