Buitenbeentje?

Soms krijg je een reactie op je blogje en dat zet je dan aan het denken. Zo vroeg Immie mij gisteren of Jan Junior zich geen buitenbeentje voelde daar zijn zussen zo goed kunnen leren en zo zelfstandig zijn.

Eerst reageerde ik door te zeggen dat ik daar absoluut niet het idee van heb. Dat ie altijd betrokken wordt door z'n zussen en dat wij ook heel open zijn over zijn beperking. Hij zelf maakt er ook geen probleem van trouwens. De grootste lol hadden wij samen toen dit vertelde: De juf op zijn school had wel eens een nieuw ideetje of opdracht voor de klas. Als de klas het er dan niet mee eens was riepen ze vrolijk of zij niet wist dat ze autistisch waren, ze hielden toch niet van veranderingen (!!!).

Maar toch dacht ik er nog heel eventjes over na. Eigenlijk had ik het hem nooit rechtstreeks gevraagd of ie zich iets minder of anders voelde dan z'n zussen. Dus vanmiddag nam ik de kans waar...

We waren een appeltaart aan het bakken voor morgen, Jan en ik. Mirte gaat morgen haar diploma ophalen en dat vond ik een prima reden voor taart. Jan ook (gelukkig een reden...). Tijdens het rommelen in de keuken stelde ik 'm de vraag. Ik legde uit dat iemand op de blog dat mij gevraagd had en ik zo zelf ook wel nieuwsgierig was geworden.

"Voel jij je wel eens een buitenbeentje Jan, omdat de meisjes wat makkelijker leren enzo?" vroeg ik. "Nee, hoezo dan??" Was zijn antwoord, zeer verbaasd. Daar had ie nog niet bij stilgestaan merkte ik wel. "Mooi", gaf ik aan, "wat dat is ook niet de bedoeling hoor". Jan vond dit maar raar, deze vraag.

We hadden het nog eventjes over dit onderwerp daarna, maar ik merkte aan Jan dat ie vooral heel zelfverzekerd is, en totaal niet bezig is met hoe hij t.o.v. zijn zussen presteert. Stiekem vindt ie schoolprestaties ook niet zo belangrijk. Sterker nog, toen de meisjes op de middelbare school al veel achter de boeken zaten, gaf hij, heel subtiel aan dat hij dat niet zo ging doen als hij ook zover was ; )

Mirte was inmiddels ook in de keuken."Ik snap het wel, dat iemand dat zo'n vraag stelt" zei ze. En eigenlijk begrijp ik Immies vraag ook heel goed. Maar toch denk ik dat het er heel erg aan ligt hoe je als gezin met zoiets om gaat. En de openheid hier in huis maakt dat alles wel bespreekbaar is. Gelukkig maar voor Jan, tóch?

Trouwens, die appeltaart... die is prachtig geworden! Kijk maar:

Of ie ook lekker is? dat zullen we morgen pas weten : (

Fleur en kleur in m´n plukweitje...

Een eigen plukweitje heb ik hier momenteel. Schreef ik er vorige week woensdag al over, momenteel is ie nog weer mooier geworden.

Ik kreeg al een verzoekje van een fotootje van het geheel. Vorige week zaten er nog niet zoveel bloemen in die uitgekomen waren, nu wel. Dus ik durf het fotootje wel aan:

Zie je die lege stoel ernaast? Daar zat Fleur lekker te lezen, maar nee, ze wilde dit keer niet meedoen met het item : (

Ik plukte ook nog eventjes wat bloemetjes eraf voor de foto en zette ze op een kannetje:

Leuk toch? En ook zo voordelig, wat wil een mens nog meer?? Voor meer stukjes in dit item kun je kijken bij Veronique. Klik en je krijgt een hele lijst voor je!!

Geen reacties...

Ik schreef een stukje over autisme en vakantie en ik kreeg geen reacties daarop. Vreemd vond ik. Meestal is er wel iemand die meeschrijft/denkt, en nu niemand. Meteen begon ik te twijfelen of het misschien wat negatief overkwam t.o.v. Junior. Jan Sr. laten lezen en die vond van niet.

Vandaag probeerde Fleur te reageren. Het was niet te zien op mijn dashbord. Ik heb hem op modereren staan en dat heb ik nu maar eventjes uitgezet. Even getest en nu doet ie het wel.

Dus had je gereageerd, dan ben ik toch nog wel benieuwd wat je geschreven hebt! Nog een keertje, please ; )

En dan heb je autisme én vakantie...

Oeps. De vakantie is begonnen voor Junior. Dat betekent als het aan hém ligt: Uitslapen tot een uurtje of twaalf. Of één, 't is maar wanneer je wakker wordt. Dan de kleding aan die op je stoel nog ligt van gisteren en misschien nog eventjes naar beneden. Met een beetje geluk heeft je moeder een boterham voor je op het aanrecht liggen en als er dan ook nog een beker drinken en je medicatie bij in de buurt zijn, krijg je dat ook nog binnen...

Dan weer snel naar je slaapkamer waar de computer al aan het opstarten was. Daar had je wel voor gezorgd, je hebt zo je prioriteiten... Je duikt er meteen achter en gaat aan het gamen, ontwerpen en socialisen. Misschien krijg je honger tussendoor. Zo niet, dan gaat de dag vanzelf wel weer over in de nacht... en als je moe bent kan je nog nét je kleding weer op dezelfde stoel als vanochtend leggen voor je je bed induikt tot weer een uurtje of twaalf...

gelukkig hoef ik dit nog nét niet te doen als het tijd is om te eten...

Geen goed idee dus, vind ik als moeder van Jan. Dus voel ik me toch erg genoodzaakt daar flink structuur in aan te brengen. En dit ook samen met Jan te bespreken. Vakantie is leuk, maar een kind als hij heeft nu eenmaal een dagindeling nodig. Met vaste tijden en afspraken.

10 Uur opstaan en ontbijten. Douchen, computertijd, koffie, lunchen en klusjes doen. Voor dat laatste stelde ik een lijst op. Hij mag zelf kiezen. Zat keuze al, tot nu toe:

Gras maaien, koken, appeltaart bakken, kamer schoonmaken en stofzuigen, mee boodschappen doen, helpen in de tuin, Tukker uitlaten enz. Vandaag koos ie voor koken. We maakten vanmiddag samen een lasagne klaar en het was heerlijk! Complimentjes ten over tijdens het avondeten.

We hadden het nog even over de lijst, vanavond tijdens het eten. "Er staan nu eenmaal dingen op die je niet dagelijks kan doen", zei ik. "Maar zoiets als koken, dat mag wel bijvoorbeeld 2 keer per week. Vooral als je het zo lekker doet."

Nu is Jan meer een bakker dan een kok. Op school had ie al kookles en toen vertrouwde hij mij al toe dat hij dat toch leuker vond. En als het dan appeltaart is wat gemaakt wordt wil hij dat wel vaker. "Eén keer in de week appeltaart dan maar?" was zijn conclusie... Nou Jan, of dát zo'n goed idee is : o

Skeeleren...

Vanochtend lag dit briefje op de eettafel:

Ja, ik weet het. Mijn handschrift verdient niet de schoonheidsprijs... maar goed. Het gaat even om de inhoud van het briefje.

Ik heb al járen skeelers. Er was een tijd dat ik ze wat regelmatig gebruikte, maar inmiddels hadden de dingen alweer een beste tijd werkeloos in de schuur gelegen. De laatste keer dat ik ze in de handen heb gehad was tijdens het opruimen van de schuur. 

"Toch nog maar niet wegdoen", ging er toen door mijn hoofd. Ook die van de meisjes bewaarde ik nog maar even. Alleen die van Jan (Sr.) gingen naar de kringloop. Hij is gewoon geen schaats-skeelertyp. Altijd last van zijn voeten, en dan is er geen lol meer aan...

En daar lagen ze me aan te kijken. Elke keer dacht ik: "Ja, dat moet ik ook nog eens proberen." Tot deze week.

Mirte had van Anna gehoord dat zij voor haar conditie skeelerde. En daar ook veel plezier aan had. Dus ze opperde het idee om het met mij uit te proberen. Vanochtend waagden we ons er maar eens aan...


Eerst maar even met het groene autootje naar het buitengebied. Misschien handiger om daar te beginnen. Wat rustiger op de weg en Mirte las op internet dat de beginnende skeeler, en dat zijn we inmiddels wel weer, het makkelijkst kan remmen door de berm in te rijden, dus...

Autootje aan de kant, deuren open en skeelers aan. De beschermers gingen natuurlijk ook om, wel zo veilig. Maar toen ik eventjes nog wat pakken wou uit het autootje kreeg ik een behoorlijke schok... letterlijk! Ik was helemaal verbaasd. "Wat was dát?" riep ik uit. Gelukkig was het raadsel snel opgelost. Mirte had per ongeluk de deur tegen het schrikdraad aan geparkeerd en de auto had zich leuk opgeladen. Ik inmiddels ook, dat kón niet meer fout gaan : )

En dat ging het ook in principe niet hoor. Ware het niet dat de skeelers aan de prullenbak toe zijn. De sluitingen werken slecht tot bijna niet meer en het materiaal is zó stug geworden dat het pijn deed om ermee te skeeleren.

Maar verder hadden we het leuk. Zo'n 3 kilometer hielden we (of eigenlijk ik...) nét vol. maar goed, je moet zoiets natuurlijk ook langzaam opbouwen ; ) Morgen ga ik eerst maar eens op skeelerjacht. Of heeft één van jullie nog een vergeten paar in de schuur staan, die nog wél iets beter zijn, dan hoor ik het graag!!

Trouwens... dat Mirte het skeeleren vanochtend zo goed af ging, komt waarschijnlijk doordat ze al vroeg op de wieltjes stond, getuige deze foto:

2 jaar was ze hier. Ik weet dat precies vanwege de dikke buik van mij en Junior is nu  bijna 16...