Medeblogster.

Dacht ik toch maarzo dat ik de enige blogster in de familie was. Niets bleek vandaag minder waar.

Ik was vandaag, zoals ik gisteren al schreef, naar Ria Stam. Daar schilderde ik weer een nieuw stukje servies bij elkaar. Vier schaaltjes werden beschilderd met een ouderwets randje. Daarin de kleuren zalmroze en donkerrood. En met een Frans Lelietje erin verwerkt. Volgens mij zijn ze prima geslaagd. Ik laat ze zeker even zien als ze gebakken zijn en ik ze in huis krijg.

Om een uur of zes smste ik Fleur. Dat ik over een niet al te lange tijd thuis was. Zij was toen al patat aan het bakken en nam meteen gebruik van de mogelijkheid mij te vragen wat voor lekkers ik bij de patat wilde. Ik bracht mijn vriendin naar huis en toog richting eigen thuis.

Daar binnen gekomen vertelde Fleur heel enthousiast waar ze vandaag mee bezig was geweest. Ze had haar eigen blog opgezet en meteen maar 3 stukjes geschreven! Typisch Fleur, als je het dan toch doet, dan meteen maar voor de volle honderd procent!

Even Fleur's fotootje gepikt...

Haar blog heet `Loving the view", en als je HIER klikt, kom je bij haar plekje op het internet. Ik vind het hartstikke leuk dat ze in mijn voetsporen treedt, en ik weet nu al zeker dat ik elke dag even ga buurten. Jullie ook?

Terug de schoolbanken in.

Nou ja, de schoolbanken... de collegezaal werd het vandaag. We hadden ouderdag bij Mirte´s studie. Mirte studeert Biomedische wetenschappen op de universiteit in Utrecht.

plaatje van www.

Om 9 uur vanochtend werden we verwacht. Dat betekende dat we om kwart over 7 in de auto moesten zitten. Best een beetje lastig, Junior had in zijn leventje nog niet meegemaakt dat hij 's ochtends als laatste de deur achter zich dicht moest doen.

Zoals ik eerder al vertelde, ik zorg er ´s ochtends altijd voor achter de hand te zijn voor Junior, voor het geval dat. Nu had ik geregeld dat opa en oma die taak op zich namen. Dat gaf veel rust.

We waren mooi op tijd bij de universiteit. Een kopje koffie gehaald, en we kwamen al snel in gesprek met een ander ouderstel. Zij vertelden dat het hun middelste was, die op deze opleiding zat. Een meisje van 18. Hun oudere dochter, 20 studeerde al een paar jaar. Hun jongste was een jongen. Voor hem hadden ze veel moeten regelen vandaag. Hij heeft autisme, vertelde ze (!). Je zou bijna denken dat dit alles toeval is ; )

De dag was leuk, en leerzaam. De studenten hadden een project gehad de laatste tijd, over kanker. Daar werd een symposium over gegeven, waarin per groepje in Jip en Janneketaal (volgens Mirte) werd verteld wat er zoal behandeld was.

Daarna was er een rondleiding, en er werd nog een indrukwekkende presentatie in 3 D gegeven. Het anatomisch museum en de snijzaal sloeg ik even over, ik ben niet zo van die dingen...

Om half zes waren we weer thuis. Ik had gisteren soep gemaakt en dat lieten we ons, met wat lekker belegde broodjes lekker smaken. Inmiddels is Fleur ook weer voor het weekend thuis gearriveerd en het nest is dus weer vol.

Morgen ga ik maar zo weer een dagje uit. Net als vorig jaar ga ik samen met mijn vriendin en haar familie servies schilderen. Bij Ria Stam, zij heeft hier in het dorp een atelier en prachtige tuinen die ook te bezichtigen zijn. De moeite waard. Maar morgen daar meer over. Voor nu nog een hele fijne avond!

Leuke bezigheid!

Onze kinderen zijn 20, 18 en 16 jaar. De tijd van er ´s morgens druk mee zijn en naar school brengen is al lang en breed voorbij, zou je denken. Tóch?

Nou, niets was vanochtend minder waar. Jan had vannacht nachtdienst en om half 8 was ie thuis. Junior was nog niet zo lang de deur uit. We zitten nog even lekker achter een kopje thee/koffie als de telefoon gaat. "Oh, da's vast Junior", zeg ik nog tegen Jan. En ja.

"Mam, m'n trein rijdt niet". "Ik hoorde het net van een mevrouw en op het bord staat ook dat ie niet rijdt". "Ik kom eraan", roep ik. "blijf waar je bent!"

Tóch deze sticker maar eens bestellen ; ))

Dan realiseer ik me dat ik om 9 uur een afspraak heb. Hier in het dorp. Ga ik dat dan nog redden? Ik probeer te bellen, maar de telefoon wordt niet opgenomen. Jan biedt aan Junior naar school te brengen. Maar dat vind ik onverantwoord gezien zijn bleke gezicht en gegaap. Tenslotte is ie na zo'n eerste nachtdienst zwaar aan slaap toe.

Ik besluit mijn telefoonnummerboekje mee te nemen de auto in en onderweg, nee niet als ik rijd... het nog eens te proberen. Ik pik Junior op bij het station en begin te rijden. Hopelijk redt hij het nog op tijd te komen. De regels bij hem op school zijn zeer streng. Ook niet altijd even rechtvaardig, maar ja. Eén van die regels is dat ook als je door overmacht te laat komt, je alsnog na moet blijven : (

Dus probeer ik toch nog op tijd bij het station in Arnhem te zijn. daar staat Jan's fiets en hij wil persé naar school fietsen. Anders redt ie vanmiddag de trein niet.

Onderweg luisteren we naar het Gelders nieuws. Daar vertellen ze, tot mijn schrik, dat er een ontploffing was in Nijmegen. Oei. Ramen dicht en radio aan is het advies. Ik vraag Jan z'n zus te bellen. Of ze al op de hoogte is. En realiseer me ook waarom dus de trein niet reed. Eindstation van dat ding is Nijmegen, vandaar.

Zus vroeg zich al af wat dat geluid buiten was. Ze is nu in ieder geval op de hoogte, een zorgje minder. Junior komt wat laat op het station aan. Ik adviseer 'm nog om even op de groeps whats-app z'n klasgenoten vast te zeggen dat ie nét een paar minuutjes te laat is. En waardoor. Misschien is juf in een milde stemming vandaag... Ik probeer nog eens te bellen naar m'n afspraak, maar nee, geen gehoor...

Eenmaal weer thuis, ik vergat m'n tas mee te nemen, licht ik Mirte in. Ook ga ik even boven zeggen tegen Jan wat er gaande is in Nijmegen. Het bedrijf waar hij werkt is daar ook gevestigd en hij zit in het onderhoud. Kán nog zijn dat ie gebeld wordt of ie komen kan, dan is het handig vast te weten, vandaar.

Nét op tijd kom ik bij m'n afspraak. Poeh. Vlak voor ik naar huis ga wordt me nog een kopje koffie aangeboden. "Nee, doe ik niet", is m'n antwoord. Ik beloofde weer op tijd thuis te zijn voor Mirte. Zij heeft vanmiddag haar eerste belangrijke tentamen. Dan is het fijn om elkaar van tevoren nog even te zien/spreken.

Straks brand ik een kaarsje voor haar. Wie zei er ook alweer dat je met kinderen van deze leeftijd niet veel meer om handen hebt? Oké, ik ben misschien wel wat erg betrokken,  dat is dan m'n eigen keuze. Feit is dat ik me vanochtend in ieder geval niet hoefde te vervelen. En dat toch alles... pff... weer op z'n pootjes terecht is gekomen. En nu? Relax!

Huis - tuin en keukenbloggen..

Waarom lees ik toch zo vaak hier in blogland dat medeschrijfsters bang zijn dat hun verhaal te gewoon is? Niet hoogdravend genoeg en weinig interessant voor de lezer... Nou, niets is vaak minder waar...

Ik vind het heerlijk te lezen - soms ook tussen de regels door - dat de anderen ook maar gewoon mensen zijn. Ik zie er herkenning in en dat geeft me rust. "Ha, zij heeft dat ook, en oh, doet zij het op die manier, goed idee!" Ook is het vaak erg mooi te lezen wat mensen beweegt tot maken van bepaalde beslissingen, dingen te doen zoals zij die doen.

Het geeft een saamhorigheidsgevoel. Zoveel (vooral) dames die overdag achter de computer of laptop kruipen om hun dagelijkse dingen die ze doen of die ze bezighoudt te delen. En dan dat je de eer hebt om dat mee te lezen. Prachtig!

Ik trap er ook in hoor. Loop ik me overdag suf te piekeren wat er nu weer uit die laptop moet komen. Ik kom er niet op, en dat lees je ook soms wel in het begin van mijn schrijfsels. Ik laat vaak mijn hart maar spreken en sta er vaak zelf van versteld waar ik het verhaal weer vandaan haalde.

Plaatje van www.

Vaak is het ook een kwestie van oren en ogen open houden. Er is genoeg speciaals om ons (ja ook bij jou!) heen wat de moeite waard is te delen. Nu moet je het nog zien. Ik moet ook wel zeggen dat dit één van de redenen was om te gaan bloggen, zo'n 2 jaar geleden. Het zien van de lieveheersbeestjes. Dat houdt mij op de been. En kijk eens hoe een prachtig document ik in die 2 jaar al bij elkaar gerammeld heb!

Ik lees met heel veel plezier nog eens terug in de tijd. De tijd waarin alle drie kinderen nog dagelijks in zicht waren. Nu woont Fleur op kamers en Mirte misschien wel bijna (volgende week weer een hospiteeravond..). Maar gelukkig kom ik ook nog nu dagelijks de meest simpele dingen tegen, die me dan toch net weer dat zetje geven om de laptop onderuit het kastje te halen.

Ik moet wel zeggen dat de reacties van jullie de kers op de taart zijn. Natuurlijk is het leuk, en soms ook ontnuchterend te lezen wat jullie van mijn schrijfsels vinden. Dus ik zou zo zeggen: Schrijf en reageer! En voor de stille lezers: ik hoop dat je het allemaal leuk vindt te lezen. Want natuurlijk, daar doe ik het zéker ook voor, zo ijdel ben ik ook nog wel : o

Tim.

Komt zij ook nog eens aan. Waar dit berichtje over gaat? Natuurlijk over Tim. En hoe hij, na jarenlang gepest te zijn, er geen heil meer in zag. En dus voor hem de beste oplossing zocht.

De advertentie die zoveel commotie met zich mee bracht.

Poeh. Heftig zeg. Vooral, omdat het mij als moeder ook niet vreemd is. Ik maakte het ook mee dat een kind van ons niet lekker in het vel zat op school. Nee, noem het niet echt pesten. Maar het was buitensluiten en ook dat is erg. Ik schreef er toen dit gedicht over. Klik.

Je bent zó machteloos als moeder! Je ziet het gebeuren en je kunt niets. Lange gesprekken hadden we 's middags als kind uit school kwam met tranen in de ogen. Of  's nachts, als het slapen weer niet ging omdat er gepiekerd werd wat er toch in hemelsnaam mis was met diegene. Ook voor zichzelf was het het kind werkelijk een raadsel.

Ik heb voorgesteld om te gaan praten. Met ouders, die toevallig ook nog bekend waren. Maar kind was als de dood dat dat tegengesteld effect ging geven. Dus deed ik dat niet. Je probeert het zelfvertrouwen op te krikken. Maar hoe moeilijk is dát als het kind zelf niet meer geloofd in zichzelf? En ook dagelijks seinen krijgt dat het waardeloos zou zijn?

Volgens mij was het vooral groepsdruk. Op het moment dat kind alleen was met één  uit de groep werd er aardig gedaan, en zelfs heel betrokken. Om daarna, als er anderen in de buurt waren weer onverschillig en bot te doen. De ene keer hoorde kind wel erbij als er een feestje was, de andere keer werd het compleet genegeerd. Zogenaamd "vergeten". Bah.

Gelukkig is de situatie nu anders. Kind heeft veel leuke mensen om zich heen die het waarderen voor wie het is. En wordt serieus genomen. Het kind is voor het eerst sinds tijden écht gelukkig! Zo fijn!

Door dit alles kun je je voorstellen dat ik als moeder erg mee leef met de ouders van Tim. Langzaam je kind de vernieling in zien helpen is héél erg wreed.

Voor ouders die nu nog in de situatie zitten dat hun kind gepest of genegeerd wordt: Houd vol! Blijf in gesprek en vertrouw! Dat is voor je kind zó belangrijk, misschien zelfs van levensbelang!!

(P.S. Kind las dit stuk ook en heeft toestemming gegeven het te publiceren.).