Gladjes...

Nee, hier in Gelderland heb ik vanochtend nog niet gemerkt dat het glad is, maar als ik zo de weerman op de radio mag geloven, is dat nog maar een kwestie van tijd.

Slippartijen, schaatsende mensen op de weg, van alles komt er langs op t.v. Vanochtend heb ik dan ook maar snel de riem bij Tukker om geknoopt, om een valpartij later op de ochtend te voorkomen, je weet maar nooit.

En nu ben ik binnen bezig. Poetsen, moet soms ook weer eens goed gebeuren. Ondertussen app ik met Mirte. Zij zit momenteel in Vietnam, alweer een beetje zuidelijk in dat land. 't Noorden was koud, zo schreef ze laatst al. Zo koud dat ze een jas gekocht heeft.(16 graden, hihi). Ze had alleen een vest bij zich, optimist dat ze is.

Het noorden van Vietnam was wel de moeite waard, getuige deze foto!

Nu zat ze in de trein, zo schreef ze. Op weg naar een klein, niet zo toeristisch plaatsje aan zee. Aanbevolen door andere mensen die ze ontmoette in het vorige hostel.

Ik vertelde haar van de gladheid hier. Vond ze heel moeilijk voor te stellen, zei ze. Daar is het momenteel 26 graden, de airco stond aan in de trein. We kwamen tot de conclusie dat mijn verwarming waarschijnlijk dezelfde temperatuur produceert momenteel als de airco in de trein. Zo'n graad of 20, grappig toch?

Ik gaf nog aan dat ik vanavond een afspraak heb in een dorp hier verderop. En dat ik nog twijfel of ik kan gaan, gezien de voorspelling. "Nou, dan neem je toch lekker ijsvrij!" opperde ze...

Blijft gek, om je kind gewoon via zo'n telefoon te spreken terwijl ze zo ver weg zit. Maar ook heel erg leuk!!

Een goed begin!

Zoals jullie misschien wel weten, wij hebben een Volkswagenbusje. Een T3 uit 1981. Groot, een beetje lomp, maar wel een schattig ding om te zien. 't Eerste woord dat ik eruit kon brengen toen ik hem voor de eerste keer zag was:"Ahhhhh"...

We hebben 'm Pino genoemd. Door de redenen die ik in de vorige alinea omschreef. In Amerika heet Pino Big Bird, en is ie knalgeel. Net als ons busje.

Jan ging op een forum, op het grote www. Hij ontmoette daar vele mede liefhebbers, en die liefhebbers hadden ook de gewoonte elkaar te ontmoeten. Tijdens heel gezellige weekendjes. Dan wordt er ook vaak een rit georganiseerd, en tuffen we met allerlei kleurtjes T3's vrolijk achter elkaar aan in het Nederlandse landschap. Daar krijg je leuke reacties door. Mensen die met open mond staan te kijken, kinderen die achterste voren in hun fietszitje zitten, zo leuk! Wij zwaaien er dan vrolijk op los, ik voel me soms net Sinterklaas ;)

Maar er is nog een leuke bijkomstigheid, je leert er mensen door kennen. En die mensen vormen na een tijdje een vriendenclub. Die ontstond toen we vorig jaar naar Engeland vertrokken voor een mega-grote busmeeting. Busfest heet dat daar. En gezellig dat dat was!

We zitten ook met deze mensen in een groeps-whatsapp. Daar worden serieuze Volkswagendingen besproken, maar ook hebben we de grootste lol daar. En soms laten we zien aan de anderen wat ons bezig houdt in het dagelijks leven. Net Blogland ;)

Op nieuwjaarsdag kwamen er een paar foto's voorbij van mensen die op het strand liepen. "Goed plan!" reageerde ik. Onmiddellijk kreeg Jan een privé-berichtje binnen van een vriend die aan de kust woont, in Noord-Holland.

En zo kwam het, dat wij eergisteren Pino weer uit zijn winterhok haalden, Tukker erin laadden en richting Tuitjenhorn reden. Daar werden we hartelijk ontvangen door onze vrienden en na een kop koffie ging het richting Petten. Heerlijk uitwaaien:

Zelfs het zonnetje piepte er nog even door! Na de wandeling gingen we nog even mee terug en werden we getrakteerd op lekker warme soep met broodjes. Helemaal bijgetankt ging daarna de reis weer richting Gelderland.

Onderweg zag ik op facebook een reactie van vriend. "Was heel gezellig, moeten we vaker doen!" Dat was mijn idee ook al, we hebben momenteel door heel Nederland mensen wonen waar we bijzonder goed mee overweg kunnen. En de heren (en soms ook dames) hebben altijd een onderwerp van gesprek: Hun geliefde busjes!

Toen kwam er een reactie uit een ander deel van het land:" De volgende keer, zakken jullie dan af naar Zeeland?" Nou, met genoegen hoor, lieve vriendin! Gaan we echt snel realiseren!!

Op de valreep dan nog maar...

Het kan toch niet waar zijn dat ik in al die tijd dat ik hier in blogland ben voor de eerste keer een hele maand oversla? Een hele maand niet schrijven op deze plek, alsof er hier thuis niets gebeurde...

In deze maand was het best rustig voor mij. Niet dat ik dat altijd even leuk vond hoor, maar mijn nek-hernia zorgde er wel voor dat ik nog nooit zoveel op de bank heb vertoefd.Zowel overdag als 's nachts.

Overdag doe ik natuurlijk ook nog wel wat in het huishouden. De wat lichtere dingen kunnen best. Denk aan opruimen, koken, wassen, schoonmaken, opruimen. Oh die laatste had ik al genoemd.. Nou ja, dat doe ik ook eigenlijk wel twee keer zoveel dan de rest. Het blijft een strijd die ik hopelijk eens een keer ga winnen.

Maar tussen deze dingen door zit ik op de bank. Daar lees ik veel, ik kreeg zelfs een presentje van de bibliotheek dit jaar, omdat ik bij de top 100 van meest lenende lezers hoorde, haha.. Het was een koffiekopje, waar als je eruit drinkt, voor de anderen in de kamer "sssttt... ik lees!" te lezen staat.

En ik heb het kleuren ontdekt. Met de kerst kreeg ik een prachtige doos vol potloden. Niet de minste, zo bleek achteraf. Jan was wat laat met het kopen van het cadeau, dus Fleur ging er voor hem op uit. Zij belde vanuit de boekhandel toch haar vader nog maar even vertelde ze achteraf, of hij wel wist wat de prijs was van deze dingen. Jan had haar al gewaarschuwd dat het wel "ietsje duurder" was. Maar ik ben er dan ook heel erg blij mee! Ik kocht zelfs een kleurkalender voor het volgend jaar, heerlijk relaxed vind ik m'n nieuwe hobby!

En 's nachts, 's nachts kon ik de bank ook niet verlaten. Het was de enige plek waar ik goed kon slapen.

Gelukkig is dat nu verleden tijd. De pijn nam af, de pijnstillers werden afgebouwd en met een fikse waarschuwing van de fysiotherapeut dat ik de eerste drie maanden nog heeeel erg uit moet kijken, ging ik blij richting huis.

Ik heb tijdens de feestdagen nog even uitgetest, maar inderdaad, rustig aan doen is toch handig. De pijn kwam lichtjes terug, dus vanaf toen was Jan weer de pineut. Vanavond heeft ie de stofzuiger nog even bediend...

Dat deed hij voor dat hij richting schoonzus ging. Voor het carbid schieten. Vanochtend kregen we daar een uitnodiging voor. Nee, ik ben niet mee. Ben al niet zo van dat schieten, en ook de drukte erom heen is niet zowat voor mij. En daarbij komt dat Tukker voor het eerst bang is voor het vuurwerk. Hij ziet erg slecht, staar aan beide ogen en we denken dat dat maakt dat hij bang is. Maar ik blijf met liefde bij hem hoor!

Junior is ook thuis. Hij wenst al zijn gamevrienden over de hele wereld om de hele avond gelukkig nieuwjaar. Dat deden wij net naar Mirte toe ook, zij is momenteel al drie kwartier in 2016... gek idee toch! Mirte is in Vietnam momenteel, en om zes uur was het daar al zover.

Mirte geniet van haar reis. De ene na de andere mooie foto komt langs,met als een van de toppers deze:

Gemaakt op een wensbalonnen festival in Thailand. Mirte zie je in het zwart.

Fleur is nu in Rotterdam. Daar viert ze oud en nieuw, met als hoogtepunt het grote vuurwerk. Lekker genieten allemaal, top toch?

Rest mij alleen nu nog jullie een heel fijn uiteinde en een super 2016 te wensen. Ik heb eigenlijk maar 1 voornemen voor volgend jaar: meer schrijven. En jullie zullen getuige zijn van mijn doorzettingsvermogen :o

Hoe het gaat?

Ik las nog eventjes de reacties na die ik naar aanleiding van het vorige blogje kreeg. Daar stond ook een vraag van Franca in: En hoe gaat het nu?

Nou Franca, wonder boven wonder beter! Ik ben de pijnstillers aan het afbouwen en dat lijkt toch ook goed te gaan. Vanwege die tabletten mag ik niet achter het stuur, en alleen dat is voor mij al een reden om er snel af te zijn.

Eerst slikte ik zes tramadol per dag. Drie keer twee. En daarbij nog een amytriptiline. En ook nog acht paracetamol. Poeh, ik moet telkens aan mijn vader denken als ik met het tafeldekken mijn bord alvast versier met het "kippenvoer". Zo noemt mijn vader al die tabletjes die hij dagelijks slikt. Nu is mijn vader wel bijna tachtig en hij is nog volop middenin het leven, maar als ik het enigszins kan voorkomen ook zo'n verzameling rommel per dag te moeten slikken, dan doe ik dat ook.

Plaatje van www.

Zo slik ik homeopathische tabletten tegen te hoge cholesterol.  En daar doe ik het goed op. Zo goed dat de waardes mooi gezakt zijn en ik nu in het vervolg een keertje per jaar bloed moet laten prikken en alleen als het niet goed is moet terugkomen in de praktijk van onze huisarts.

Ahum ik dwaal weer eens af. Okee, ik heb dus verteld hoe ik over tabletten slikken denk. Tsja, dit was nu eenmaal nodig even, maar ik heb maar eens geprobeerd om in plaats van twee een tramadol per keer te slikken. En dat ging goed, ik merkte geen verschil.

Dus dacht ik gisteren, kom, ik sla de lading van tussen de middag eens over. Geen probleem, ik heb niet meer pijn dan met twee. Dus vandaag nog maar een keertje.

Oei, ik voel nu wel iets meer pijn. Vanochtend aardappeltjes geschild, pulled pork klaargemaakt in een loeizware gietijzeren pan, en ik heb nog maar eens een paar appels in de moes geslagen ;) Is ook wel een beetje veel bij elkaar, maar ach.. even rustig aan doen vanmiddag en dan gaat het vast weer goed.

Al met al ben ik er flink op vooruit gegaan. Ik heb steeds vaker het "Hee, ik voel geen pijn!" moment. Nu is het de kunst om niet te hard van stapel te lopen. Er ligt veel blad in de tuin, de hond laat spontaan zijn zomervacht los en ik wil eigenlijk wel weer in mijn groene autootje naar de winkel. Ik blijf het lastig vinden dat ik Jan hiermee op moet zadelen. Hij werkt al veertig uur in de week.

Maar mijn fysio therapeut is heel stellig."Als jij nu te hard van stapel loopt, dan is de winst binnen de kortste keren weer weg. Nou, daar wil ik graag naar luisteren. Ook vertelde hij dat dit herstel zo'n drie tot zes maanden gaat duren. Fijn...

So... dit was dus hoe het gaat. Ik pas me aan en doe klusjes die ik wel kan. Zoals Mirte's dozen en tassen met allemaal spullen uit haar kamer (Daar woont drie maanden een ander meisje) uitzoeken. Zodat het voor Mirte wat overzichtelijker is als alles weer in die zeven vierkante meter moet passen.

Ach, daar heb ik nog tot en met acht februari de tijd voor. Dus stukje bij stukje ga ik dat realiseren. En precies op deze manier pak ik ook de dingen in huis aan. Stukje bij stukje, het hoeft ook niet allemaal in een dag, toch?

P.s. Met Mirte gaat het goed in Azië. We hebben vorige week een skype ontmoeting gehad, leuk hoor. Het blijft toch een gek idee dat je met elkaar praat alsof ze aan de andere kant van de tafel zit. Ook appen we en Mirte heeft ons al echt mee laten genieten met leuke foto's. Maar daarover een ander keertje meer. Stukje bij stukje ;))

Mirte naar het einde van de wereld.

En dan is het zomaar weer november. Donderdag 12 november, om precies te zijn. En 't was niet saai intussen.

Mirte is inmiddels vertrokken. Eerst hielden we nog een high tea, als afscheid. Oma's en opa werden ook uitgenodigd en ik sloofde me een beetje uit. Met dit resultaat:

Het was echt gezellig. Dit was vorige week zaterdag, en op maandag gingen Jan en ik met Pino richting Schiphol. Waar we Mirte aantroffen samen met haar vriendinnen. Na haar gedag gezegd te hebben moesten we nog even in Utrecht aan. Haar kamer is voor drie maanden verhuurd, en dus moesten de persoonlijke spullen mee naar huis. De bus zat goed vol, en op het fietsenrek ging haar fiets nog.

Inmiddels staat de slaapkamer van Mirte vol met dozen. En Mirte is, na 2 dagen Istanbul, inmiddels in Bangkok beland. Daar heeft ze even gerust in het hostel, en nu is ze weer klaar voor het grote avontuur... Ik vind het allemaal nogal wat... Stoer...

Hier werd de bult appels aangepakt. Appelmoes maakte ik, en appel compote. En vanochtend maakte ik uit het kookboek dat ik van Astrid kreeg, met als extra speculaaskruiden door het deeg, een onvervalste appeltaart. Mmmm het huis ruikt heerlijk op het moment. Nogmaals dankjewel Astrid, 't is een leuk en leerzaam boek!

Helaas is mijn nek en arm nog steeds niet wat het wezen moet. Ik kan dan ook niet anders dan rustig aan doen, ik merk 't gelijk als ik teveel heb gedaan. Lastig hoor! Is het eind volgende week nog niet beter, dan moet ik naar de neuroloog. Ik hoop maar op het beste...