Blehhhhh...

Zo. De eerste zomertijd-dag zit erop. Prachtig weer en zelfs vanmiddag daar nog even van geprofiteerd.

De dag begon voor mij een beetje vroeg. Jan had vroege dienst en de wekker ging om 7.15. Twee uurtjes vrij genomen i.v.m. verjaardag gisterenavond en de zomertijd. Hij is helemaal geen ochtendmens en in dit geval leek ons dat dus héél handig. Maar als de wekker gaat ben ik ook door m'n grootste slaap heen. Ook als die wekker niet voor mij geldt....

Even lezen dan maar. En opeens hoor ik gestommel op de overloop. Jr. heeft een bloedneus.  Wel vaker, gelukkig viel het deze keer mee. Ik was er nu tóch uit dus gelijk maar naar beneden.

De dag begint. Jr.'s bed afgehaald, gelijk ook die van ons maar, in de wasmachine ermee, ontbijt klaargemaakt, afwasmachine geleegd, gegeten, afgeruimd, hond eten gegeven, hond uitgelaten, was opgehangen en dan ff pauze.

Lunch klaargemaakt, tafel afgeruimd, was afgehaald en opgevouwen, eten voorbereid, steentjes gestapeld in de tuin ( een stapelmuurtje van een overschot aan steentjes, staat ook nog gezellig) snel even naar vriendin, was niet thuis dus weer terug, stof gezogen, visite gehad, gekookt, afgeruimd, afgewassen, bed opgemaakt, was opgeruimd.

En dan komt het gevoel.... Blehhhh... niets gedaan vandaag. Frustratie dat ik éigenlijk ook nog in de tuin had willen werken. En dat ik daar zo weet ik nu al morgen ook weer geen tijd voor heb wegens een druk schema.

Ik duik toch maar lekker op de bank. Laptop aan en even blogjes kijken. Kom bij casa di mamma terecht. En die schrijft een stukje over "even". Dat ze van plan is alles wat meer bewust te gaan doen. De tijd er voor nemen en genieten van het feit dat het een uur langer licht is. Inspiratie! Ik moet het nog even laten zakken, maar ik geloof dat ik hier wel wat mee kan...

Waar Blogland al niet goed voor is. Zit je er nét even door en dan lees je zoiets. Dankjewel!

Voldoening.

Vandaag een blanco zaterdag. Niets staat er in mijn agenda. Dat betekent niet dat er dan ook geen werk voorhanden is. Zat. De hut moet vandaag eigenlijk weer eens een poetsbeurt hebben, de wasmachine staat ook alweer voor de tweede keer aan en ik heb net 2 kratten schone was opgeruimd. Dat doe ik liever zo snel mogelijk, voor het geval iemand nét die sokken nodig heeft die onderin zaten...

Iedereen hier in huis heeft vandaag z'n eigen bezigheden. Senior heeft vanochtend Juniors fiets schoongepoetst, want die moet vanmiddag mee als inruilobject voor het geval ze een mooie nieuwe tegenkomen. Ook moest er nog het nodige aan accessoires afgesloopt worden. Oudste ging vandaag met vriendin in de stad shoppen, want er kwamen weer verjaardagen aan van vriendinnen en zus en dat is gelukkig een prima reden.. Om vier uur is ze thuis, of ik dan wat te eten voor haar klaar heb staan, want van 5 tot 8 moet ze werken. Middelste was vanochtend druk aan de studie. Proefwerkenweek volgende week. Om 12 uur moest ze ook nog werken, tot 5 uur. En jongste was vanochtend tot 11 uur niet in beeld. Hij sliep uit, ik merk dat ie dat steeds meer nodig heeft, zal z'n leeftijd wel zijn..

En dan ik..ik mag het een beetje zelf indelen hoe ik alles aanpak. Best lastig. Dingen moeten en dingen zijn gewoon leuk om te doen. En ik wil vanavond wél een beetje voldoening hebben over wat ik gedaan heb. Daar zeg ik wat..voldoening..

Hoe zat het daar ook eigenlijk ook al weer mee? Wanneer heeft iets wat je doet voor jou vooral zin?  Ik heb ooit geleerd van een yogaleraar die me gelijk wijze lessen bijbracht dat dat hem vooral zit in de balans. Aan de balans tussen de energie die je in iets stopt en de voldoening die je ervan hebt. Als die goed is geeft het een goed gevoel. Dan klopt het. En als ik het dan voor het kiezen heb wat ik ga doen, moet ik vooral daar aan terug denken. Stel ik me voor wat ik aan het einde van de dag gedaan zou willen hebben.

Hoe zit dat bij jullie? Gaat de verplichting altijd vóór? Of haal je ook voldoening uit pleziertjes??

Blog schrijven

Waar zal ik het vandaag weer eens over hebben? Geen idee, eigenlijk. Misschien wel over het feit dat ik mezelf lijk opgelegd te hebben dat ik elke dag een stukje moet schrijven. Waarom? Ik denk zo maar dat als ik dat de laatste tijd elke dag gedaan heb, het misschien wel van me verwacht wordt.

Ik vind het helemaal leuk, dat schrijven. En meestal heb ik ook best wel inspiratie.  Als ik dan eenmaal aan het schrijven ben komen de woorden vanzelf uit m'n computer rollen. 't Is een beetje hetzelfde als een kettinkje maken. Je haalt de oude uit elkaar en dan komt het idee wel aanwaaien. Waar ik het vandaan haal, geen idee, maar het is er gewoon.

Totdat er wat van je verwacht word. Dan sla ik dicht. Is het ineens ook minder leuk. Faalangst? zou kunnen. Moeten? Ja ik denk dat dat ook niet dat  bevorderlijk werkt.

De laatste dagen merk ik dat ik me er meer toe moet zetten om achter de computer te kruipen om een stukje te schrijven. Ik ben een beetje druk, en het is lastig te ontdekken dat ik dit ook dan meer als een verplichting ga zien waardoor het minder leuk wordt.

Het past ook helemaal bij mij. Denken dat mensen wat van je verwachten. En dan erachter komen dat dat allemaal best mee valt. Last van verantwoordelijkheidsgevoel, ook voor dingen waar ik helemaal niet verantwoordelijk voor ben. Denken voor een ander. Irritante eigenschap eigenlijk. Moet ik toch eens afleren. Misschien wat meer bij mezelf blijven. Loslaten ook wel genoemd.

Dus het zou maar zo kunnen zijn dat vanaf vandaag niet meer elke dag een stukje tevoorschijn komt op deze blog. Gewoon omdat ik er niet aan toe kwam of omdat ik ergens anders zin aan had. Wel zo relaxed, en zo blijft het leuk.

Hoezo, see a ladybird?

Nou dat vereist misschien enige uitleg: lieveheersbeestjes hebben voor mij best een speciale betekenis. In september 2009 werd ik overvallen door een flinke burn-out. Dit heeft me behoorlijk aan het denken gezet. En ik ben er nog steeds niet helemaal uit.(Misschien verstandelijk nog wel aardig, maar emotioneel is het nog een heel ander verhaal.)

Je komt daardoor in een emotionele achtbaan terecht, en vraagt je vaak af of je nog een beetje op de goede weg zit, of dat je totaal verdwaald bent. Een goede vriendin wees me op het feit dat als je een lieveheersbeestje ziet, dit een teken is dat je op de goede weg zit.

Grappig is het dan dat er vanaf die tijd er heel wat van die beestjes mijn pad gekruisd zijn. Altijd onverwachts, en daardoor gaven ze vaak dat speciale zetje. Deze weblog is iets wat al heel lang een wens van me was. Ik vind het heel erg leuk mensen te laten delen met de dingen die voor mij het leven nog steeds heel erg de moeite waard maken. Zodat het een beetje werkt als dat lieveheersbeestje: inspirerend en daardoor heel bijzonder!