Over een jarige echtgenoot en pillen.

Vrijdag 21 oktober alweer. En ik heb iets overgeslagen wat ik vanaf het begin van dit blog nog niet gedaan heb. Jan's verjaardag hier vermelden. Een brief of een felicitatie naar hem sturen.

2 dagen geleden was ie jarig. 52 geworden. En ja hoor, we hebben het wel gevierd. Eerst vorige week zaterdagavond. Heel het gezin was weer compleet en we nodigden nog een aantal familieleden en vrienden uit. 't Was gezellig. Gelukkig werd het niet zo heel erg laat, een uurtje of half 1.

Gelukkig zeg ik, want met mijn nek/schouder is het nog steeds ronduit pet. Ik ben vanochtend maar weer eens naar de huisarts gegaan. Ik las op het grote www (ja, je doet wat als je hoorndol word van de pijnscheuten door je arm) dat er ook medicijnen specifiek voor zenuwpijn bestonden.

Gisteren overlegde ik met de fysiotherapeut, en vandaag ging ik richting huisarts. Daar kwam ik erachter dat mijn fysio al gebeld had. Wat is dat fijn zeg, zo'n meedenkend iemand! Met gewijzigde medicatie toog ik naar huis. Opgelucht. 't zal mij benieuwen.

Er zit wel een nadeeltje aan die pillen. Ik mag zelf niet meer achter het stuur van mijn groene autootje. Dus ik heb Jan benoemd tot chauffeur in de avonduren en ik hoop dat de pijn het toestaat dat ik overdag mijn fiets weer gebruik. Het schijnt mooi weer te worden de komende dagen. Pfff.

Maar goed, ik dwaal weer eens leuk af. Wou het over Jan hebben, maar mijn nek/schouder schreeuwde er weer overheen. Is dus ongeveer wat er hier dagelijks gebeurt. Stttt!

Jan was dus jarig. We hebben maandag een heerlijk dagje S.anadome gehad om dat te vieren. Lekker lui in de bubbelbaden, languit in de stoel met een mooi tijdschrift, lunchen met z'n tweetjes en 's avonds samen met Jan Junior chinees eten. Dat wel gewoon thuis, op de bank is voor mij momenteel het fijnst. Sttt!

Er is dus zomaar weer een jaar voorbij gegaan. Was het vorig jaar nog allemaal onzeker wat het ons zou brengen, nu weten we dat we alweer geluk hadden. Jan kreeg een vast contract bij een leuke werkgever, we hadden een heerlijk bus-seizoen, compleet met vakantie naar Engeland en daar een meeting met zo'n 8000 busjes. Samen met nog 10 andere bussen en hun eigenaren uit Nederland en België.

Foto van het veldje waar we stonden met de busvrienden.

Het busseizoen is nog net niet voorbij. Eind november komen er een aantal bussers nog richting ons dorp voor een koffie-klets. Dan worden de bussen ergens geparkeerd en onder het genot van een kop koffie uitgebreid besproken. Als klap op de vuurpijl gaan de mensen dan nog naar "The Gallery" Een bedrijf in oldtimers in ons dorp. Leuk!

En ook met onze kids gaat alles voorspoedig. Fleur doet momenteel haar master-stage, Mirte gaat binnenkort haar droomreis maken en Junior is aan het stagelopen bij Best4you, een bedrijf die websites maakt. Wat willen we nog meer wensen, toch?

Toch wel handig om je te focussen op de mooie dingen in je leven. En het te delen met jullie, de mensen die zo blij reageerden dat ik er weer was. Dankjewel hoor!!

Mag ik me eventjes voorstellen?

Mag ik me eventjes voorstellen? Trudy heet ik, en ik ben inmiddels 51 jaar en een paar maanden. En in die laatste paar maanden heb ik nauwelijks meer hier geschreven. 1 schrijfsel, welgeteld. Niet dat ik niet wat te vertellen had hoor, maar 't kwam er even niet van. Mijn energie was even ergens anders voor nodig.

We gingen eind augustus op vakantie en daarna gebeurde het. Ik kreeg een nek-hernia. Bah, wat een pijnlijk gebeuren is dat zeg. Ook al slikte ik 3 pijnstillers door elkaar, wel op doktersrecept hoor, het hielp voor geen meter.

Ik ging naar de manueel therapeut, en die kon ook niet zoveel doen, zei ie. Hij masseerde heel voorzichtig wat pijnlijke spieren los in mijn schouder, compleet verkrampt door de verkeerde houding die ik al in een week aangenomen had, en hij gaf de tip dat ik m'n kin iets ingetrokken moest houden. Errug charmant bij mij, ik heb al niet zo'n scherpe kaaklijn :o

Maar dat maakt eigenlijk geen b.. uit momenteel, want dat helpt. Toch! Er zijn in ieder geval wat dagen dat de pilletjes helpen, en oh wat is dat fijn. Ik krijg zomaar weer zin om een stukje te rammelen op mijn laptop! Dus eindelijk, hier ben ik weer. Hopende erop dat de zin in schrijven nu echt eens terug is gekomen.

Wat ik nu alvast ook even vertellen wil, Mirte haalde haar diploma. Ze mag zich nu officieel Bachelor of Science  noemen, Ze studeerde Biomedische wetenschappen op de universiteit in Utrecht.

Een stralende dochter, en terecht. Wat zijn we trots!

Ja, je leest het goed, studeerde, want ze is er eventjes een jaartje mee gestopt. Ze is momenteel student-assistent bij de universiteit en ze werkt bij de La Plac.e op Hoogcatharijne. Dat allemaal om voldoende centen te verdienen om te gaan reizen in november a.s. Naar Azië. Voor 3 maanden. Wat een avontuur. Maar hierover komt straks vast nog meer hier te lezen!

Werk uitstellen, nog eventjes achter de laptop...

Ik zit hier achter de laptop en dat was eigenlijk niet mijn bedoeling vanochtend. Zelfs het konijntje heeft nog geen eten gehad, en da's wel een van de eerste dingen die ik normaal doe zo 's ochtends.

't Is gewoon heerlijk dat ik weer eens een ochtendje thuis ben. En daar geniet ik stiekem dan maar van. Eerst samen met Jan ontbeten, om een uurtje of half zeven. Probeer ik elke ochtend te doen. Is best vroeg, dat wel, maar de rest van de dag is hij op z'n werk. Van half acht tot vier werkt ie vandaag, 't is vrijdag. De andere dagen tot half vijf, maar zijn nieuwe baas heeft het zo geregeld dat de werknemers een kwartiertje pauze inleveren en hij doet er dan ook nog een kwartiertje bij, fijn toch?

Daarna ben ik Tukker uit gaan laten. Poeh zeg, daar doe je tegenwoordig zo een kwartier langer over. Hij wordt oud, bijna elf. En dan sukkelt ie wat meer, gaat aan de riem compleet zijn eigen gang, en snuffelt zich een breuk. Ach ja, ik gun het hem maar op z'n oude dag.

Toen was de krant aan de beurt en daarna had ik maar zo weer wat nieuwe woorden op Wordfeud. Ik was weer aan zet. En oh ja, even de bankzaken regelen, kan ook handig zijn. Daar had ik dan weer de laptop bij nodig en zo kwam het dat ik ook maar eventjes in blogland ging kijken.

Negen uur inmiddels. Jaaaha, ik ga zo echt aan de slag. Konijn moet eten, was moet opgehangen en ik ga vandaag courgette-preisoep maken. Met lekker versgebakken brood erbij. Italiaans, en ik denk dat ik daar nog even een tapenade bij maak. Vanavond weinig tijd voor koken, dus doe ik dat van tevoren.

Plaatje van www.

Als Jan straks thuis komt moeten we eerst even mijn groene autootje ophalen. Ik was twee augustus jarig en toen Jan vroeg wat ik wilde hebben, heb ik een poetsbeurt voor m'n trouwe karretje gevraagd. Het ding zag zo dof, dat kon echt niet meer. Ik wilde hem met liefde zelf poetsen, maar dat was geen vrouwenwerk, meende Jan. Zelf deed ie het ook niet. Geen beginnen meer aan volgens hem... Om dat te bewijzen poetste hij een klein rondje op de motorkap Daar heb ik maanden mee rond gereden, alsof ik daar zo blij mee was... Grmbl...

Vandaag is ook het huis weer aan een poetsbeurt toe. Dat is wel vrouwenwerk ;) dus dat doe ik wel zelf. Enneh oh ja, het gras kan ook wel een snoeibeurtje gebruiken. En ik wil nog naar de bieb en... Ik ga maar eens aan de slag! Jullie ook? Ja? Fijne dag dan verder!!

Hee Junior,

Ik weet dat je op mijn blog mee leest, groot gelijk! Je weet maar nooit wat je moeder nu weer over jou het grote net op gooit, nietwaar?

Maar meestal valt dat toch dacht ik wel mee. De dingen die ik over je schrijf zijn over het algemeen positief, daar geef je ook alle reden toe. Ja, natuurlijk maak jij ook je fouten, da's waar, maar dat vind ik persoonlijk nou geen dingen om hier te delen. Daar komen we meestal prima zelf uit.

Je bent een schat. Met je 19 jaar, want dat is de leeftijd die je vandaag bereikt hebt, vind ik je heel volwassen. Nee, je bent geen jongen die het leuk vindt uit te gaan. Die hordes mensen, da's niets voor jou. En de drank die daarbij vaak vloeit ook niet. Als jij al eens een pilsje drinkt, dan is dat omdat je er op dat moment trek in hebt, en niet om te laten zien hoe stoer je wel niet bent. Top!

Jij bent iemand van:"Laat mij maar, ik red me wel." En je verdwijnt vaak op je kamer achter je schermen. Daar heb je hordes vrienden, echte, die je persoonlijk kent, maar ook in de virtuele wereld. Die wonen verdeelt over de hele wereld. Mooi! Toen het oud en nieuw was, heb jij heel wat nieuwjaarswensen voorbij zien komen. En je vertelt regelmatig ook leuke dingen over al die mensen ver weg. Als ik soms onderaan de trap sta als ik je roepen wil voor het eten, luister ik nog wel eens stiekem mee, en dan ontdek ik dat mijn jongste zich ook al prima redt in het Engels. Sterker nog, soms kan je niet op het Nederlandse woord komen :o

Als je vrij bent, dan ga je op donderdag mee boodschappen doen. Dat is een regel die we ingesteld hebben. En ik vind boodschappen doen dan ineens wel veel leuker. Jij brengt de lege flessen weg, helpt mee beslissen wat we in ons karretje gooien, pakt de boodschappen op de band en weer in het karretje, in en uit de auto en helpt met uitpakken. Kun je je voorstellen hoe trots ik ben dat ik niet met een verveelde jongen in mijn kielzog loop die alleen maar interesse heeft in z'n telefoon? (Want dat is een beeld dat ik vaker tegenkom...)

Je bent over naar de derde. Volgend jaar begin je met 20 weken stage lopen bij een bedrijf gespecialiseerd in web-sites. Je hebt daar heel veel zin in, nu al. Als oefening ben je in de vakantie een web-site voor buuf Els aan het maken. Zij begint een bedrijfje in honden massage, en ze vertrouwde jou het maken van een web-site, flyers en visitekaartjes toe. Ja, het ziet er allemaal glanzend uit, de toekomst voor jou. Ik heb er alle vertrouwen in!

Junior, van harte met je verjaardag! Ik ga zo snel verder met het maken van een appeltaart, die vanmiddag, voor dat er wat visite komt, pas de oven in gaat. Want jij geeft de voorkeur voor een warme, pas gebakken appeltaart. Nou, die kan je krijgen!

Een maand later... leuk toeval!

Gatver zeg, ik maak er ook echt een potje van tegenwoordig. Schrijf als ik echt vind dat ik er niet onderuit kan, zoals op Fleur's verjaardag, en verder verwaarloos ik de boel ernstig. Nee, ik ga hier niet nog een keer mijn excuses maken, ik blijf aan de gang...

Maar soms gebeuren er van die dingen, dan zeg ik achteraf: "Da's nu echt een blogje waard." En dat maakte dat vanochtend, terwijl ik al achter de laptop zat, na het bekijken van mijn face-book en pinterest-account, ik toch nog maar weer eens een schrijfsel het www ingooi.

Een tijdje geleden begon het verhaal. Ik had de familie van een vroegere schoolvriendin van Mirte geknipt, en zat daar aan een wel verdient  kopje koffie. En toen... toen kwam de -nooit verwachtte- vraag:"Heb jij misschien nog belangstelling voor een bus-tent?"

Een bustent, even voor de duidelijkheid, is een tent die je vast kunt maken aan je busje. Zoiets:

Plaatje ff van www afgehaald.

Jan en ik hadden het al wel eens overwogen om zo'n ding te kopen, maar we vroegen ons af of het iets voor ons zou zijn. Tenslotte is het met zo'n campertje als wij hebben vooral een uitdaging om zo simpel mogelijk op vakantie te gaan. Naar een plekje toe rijden, luifeltje uitklappen, stoeltjes en tafeltje eronder zetten en koffie inschenken. Ja, juist, die dus. En niet, zoals we vroeger altijd moesten, toen we nog met de sleurhut op vakantie gingen, eerst een aantal uurtjes met een voortent bezig zijn :o

Maar goed, het kan natuurlijk altijd een paar daagjes regenen op de plek van de bestemming, en het is eigenlijk ook wel handig als je je spullen niet allemaal in moet pakken als je een boodschap gaat doen, wat is dan nog simpel...

Ik vroeg Jan dus laatst wat zo'n tent moest kosten, en daar zei hij op dat ie dacht zo'n euro of 200. Alleen maar om dus eerst uit te proberen... weet je wat? Laat ook maar...

Maar toen werd me zomaar zo'n ding aangeboden! Voor noppes! Mevrouw was blij met weer wat extra ruimte in hun schuur, zij gebruikten 'm toch niet meer. Na wat gezoek in de schuur naar de juiste stokken erbij reed ik opgetogen in mijn groene autootje richting huis.

Jan was gelukkig ook enthousiast. En zo gebeurde het dat hij afgelopen zondag eens een poging deed om het ding op te zetten in de tuin. Ja, een poging helaas, er klopte niets van de stokken. Maar goed, ik moest gisteren weer naar hetzelfde adres toe, en dus stuurde ik even een apje die kant op. "Hoi Carla, mag Jan vanavond even meekomen, want het klopt toch niet welke stokken bij de tent zitten. Kan ie ff zelf kijken, lijkt me handiger."

En toen... toen realiseerde ik me dat de mevrouw geen Carla heet, maar Erna. Ik ben ook zo'n kneus als het om namen gaat... Dus stuurde ik er een berichtje achteraan. "Sorry, verkeerde naam." Met nog een smiley erachter met van die grote ogen, om duidelijk te maken dat ik het zelf ook wel erg vond, deze vergissing...

Maar nu komt het leuke toeval in dit alles. Die Carla, aan wie ik het verkeerde berichtje stuurde, handelt in caravans. En daar zitten wel eens voortenten bij. Al dan niet met goede of verkeerde stokken. Dus kreeg ik een berichtje terug:

"Berichtje niet voor mij bedoelt? We hebben nog stokken genoeg hoor. Aluminium en staal en verschillende diameters."

Haha, hoe krijg ik het toch weer voor elkaar... ineens had ik een back-up voor als de ruil bij de eerste mevrouw niet lukte...

Maar die lukte gelukkig wel hoor. Jan is met zoonlief de schuur in gedoken en na wat gezoek gingen we blij naar huis met de goede stokken. Eind goed, al goed!!