Vakantiedagboek.

Ja hoor, het overkomt me nog regelmatig. Word ik gewoon hebberig van een aanprijzing in een blad. Ik ben al een poosje lid van de Flow en daar ook helemaal fan van.

Een tijdje geleden zie ik dat ze dit jaar een vakantieschrijfboek hebben uitgebracht. En, consumeerder die ik ben, die móet ik natuurlijk hebben! Het zal je gebeuren dat je zoiets mist zeg!! Dus, als ik een poosje later bij de plaatselijke boekwinkel ben en het ding me vrolijk ligt toe te stralen kan ik het niet weerstaan. Ik weet wel dat er nog een kortingsbon voor thuis ligt, maar het geduld om eerst naar huis te gaan en die op te halen is weg. Stel je voor dat de stapel verdwenen is als ik terug kom...

Dan heb ik het ding. Moet zeggen dat ik het een prachtig exemplaar vind hoor, daar niet van. Leuke tips en inspiratie te over. En op één of andere manier spreekt veel mij echt aan. Soms denk ik zelfs dat de hele handel voor mij persoonlijk in elkaar is gedraaid, zo lijkt het dan écht!!

zó zou ie er dan volgens de Flow uit moeten zien aan het eind van de vakantie  : o

Maar nu... want eigenlijk héb ik allang een dagboek. Hier, op deze computer. Die velen van jullie ook dagelijks volgen. Dus dat zou betekenen dat ik dan in de vakantie 2 keer per dag moet schrijven. Dat doe ik soms ook wel, gisteren nog. Maar dat was omdat er iets gebeurde wat ik kwijt moest. Om mijn hoofd leeg te krijgen en omdat ik dit graag delen wilde met mijn blogvriendinnen.

"Wat móet ik ermee?", bedenk ik me bijna radeloos... Het kan toch niet waar zijn dat zoiets moois straks ongebruikt in de kast ligt... help! En dan... dan komt de oplossing helder in beeld:

Natuurlijk neem ik, als we met Pino weg gaan mijn laptop niet mee. Dat zou een beetje jammer zijn. Je wilt, als je zo op die manier gaat genieten van alles om je heen niet weggedoken zitten in de virtuele wereld. Maar ik zou het ook heel jammer vinden als ik wat er gebeurt is die dagen niet delen kan met jullie. Nou kijk!

Dáár heb ik mijn boek dan voor! En, net zo als ik 2 jaar geleden deed, toen ik nog niet blogde en zo'n boek in het klein mee had naar Frankrijk ga ik elke dag schrijven, tekenen en plakken. Om daarna de mooiste of leukste bladzijden eruit te pikken en die op de foto te zetten. En dan te plaatsen. Hier! Hoe leuk is dat? 

Gelukkig, ik heb de aankoop voor mezelf weer helemaal goed gepraat. Dat geeft me een rustig gevoel ; ) Om dan nu... nu met mijn vakantie te beginnen. Nee, ik ben nog niet weg. Ons vervoermiddel wordt zorgvuldig door Jan opgebouwd en tot die tijd zul je het nog eventjes met deze schrijfsels moeten doen...

Grote schrik...

Schreef ik vanochtend nog een blogje over het heerlijke vakantiegevoel, vanmiddag stond het er ineens héél anders voor.

Gisterenavond had ik Fleur nog aan de telefoon. En ondanks dat ze het allemaal goed naar de zin had vertelde ze me nog dat ze gevallen was met de fiets. "Niets kapot, of zeer gedaan?" was mijn bezorgde reactie. "Nee hoor mam, maar ik denk wel dat ik morgen flink spierpijn heb", was haar geruststellende reactie.

Vanmiddag na het boodschappen doen kreeg ik van Fleur een smsje. Of ik haar even terug wilde bellen. Meteen denk ik dan dat er wat aan de hand is. En ook bracht ik daar de val met de fiets mee in verband. Erg hè, maar zo'n moeder ben ik nu eenmaal. Goed. Haar teruggebelt.

Toen kwam het verhaal. Het ging niet om Fleur, maar Mirte had haar vanochtend gebeld. Best geschrokken. Hoe dat zo kwam? Nou, zo:

Gisterenavond ging Mirte met de groep eten in een restaurant. Op zo'n 2 kilometer van de camping. Gezellig lopend erheen. Toen ze daar aankwamen bestelden ze hun drankjes. Die kwamen snel. En mét die drankjes de voorgerechten. Niet besteld overigens. Na het voorgerecht werden er salades geserveerd. Ook niet besteld. Maar wél heel vies. Volgens Mirte zat er in sommige salades zelfs schimmel!

De hoofdgerechten kwamen op tafel en ook deze waren niet te pruimen. Mirte at er bijna niets van. Toen de ober de tafels kwam afruimen vroeg hij een beetje beledigd en enigszins agressief aan Mirte waarom ze niets gegeten had. Beetje geschrokken van die reactie zei Mirte dat ze niet zo'n honger had. En het ook niet zo heel lekker vond. Een jongen naast Mirte gaf aan dat zijn patat nog een beetje rauw was.

De rekening kwam. En alles was in rekening gebracht. Ook de gerechten die niet besteld waren. Dat was toch nog een euro of 100, dus ze gingen er niet mee akkoord. De reisleidster ging praten met de eigenaar en ze kwamen, na wat geruzie tot een compromis. De helft van de extra gerechten moest betaald worden.

Maar ook daar ging de groep niet mee akkoord. Toen brak er echt wat ruzie uit en de sfeer was best een beetje grimmig. Uiteindelijk was de eigenaar zó boos dat ze voor hun eigen veiligheid maar het hele bedrag betaald hebben.

Een beetje melig vertrok de groep. Na eerst uit meligheid de glazen van de wijn nog opgestapeld te hebben... Buiten bij het restaurant zagen ze een reclamebord van het etablissement staan. Met de duimen omlaag gingen ze ervoor staan en er had er al ééntje de camera in de aanslag. (ja, 't zijn nu eenmaal jonge honden ; )) Maar de eigenaar kwam, nu nog bozer naar buiten rennen en gelukkig besloten ze terug te lopen.

Onderweg kwamen ze nog een bord tegen van het restaurant. Dan daar maar de foto gemaakt. Niemand die dat verder zag overigens. De voetreis ging weer verder. Totdat...

Er een auto aan kwam die zomaar op de groep in reed! Achteraf de eigenaar van het restaurant! Gelukkig konden ze allemaal op tijd wegspringen en zijn ze er redelijk goed afgekomen. Mirte had haar benen vol schaafwonden van een struik met doornen. Anderen hadden ook schaaf- en snijwonden.

De reisleidster belde de camping. Er kwam een busje om ze op te halen en de wonden zijn goed verzorgd. Maar vanochtend, toen Mirte Fleur belde was de lol er toch af.

Ik heb Mirte inmiddels zelf al aan de telefoon gehad. Ze klonk weer rustig. Ze vertelde het hele verhaal en we hadden het even over de terugreis morgen. Toen ik aanbood haar op te halen voor het verzamelpunt vond ze dat niet nodig. Het geeft toch een gerust gevoel haar zo te horen.

"Mam" zei ze nadat we al een kwartiertje gesproken hadden."We gaan zo nog even naar de cocktailbar hoor, dus ik hang zo op, goed?" Ik geloof dat het allemaal alweer wat beter gaat. Gelukkig maar...

Vakantiegevoel...

Dat het hier thuis al totaal anders is dan door het jaar heen had ik al verteld. Rustig vooral. De meisjes niet thuis. Inmiddels al wél berichtjes van ze gehad. Van Mirte alleen sms berichtjes, zij is niet zo'n bel meisje. Maar de berichtjes die we van haar kregen waren ronduit positief. Daar ben ik heel blij mee. Ik vind het nogal stoer van haar namelijk. 18 Jaar en dan met een bus vol mensen op vakantie die je totaal niet kent.  Maar, zoals ze schreef, het is daar super (!) en héél gezellig!

Fleur had ik gisteren nog een tijdje aan de telefoon. Eindelijk een keertje tijd om te bellen. Recreatiewerk is superzwaar, zo zegt ze en ik geloof haar graag. Maar er zitten ook heel veel leuke kanten aan. Zoals een fijne groep collega's en het feit dat ze als BN-ner over de camping gaat.

"Fleur! Fleur! wat gaan we nu doen??", krijgt ze dan kinderen achter zich aan. Ook in de gestolen minuutjes dat ze vrij is. Maakt haar niet uit. De leuke band met de kinderen, die vindt ze belangrijk. En natuurlijk het creatief uitleven. Gisterenavond, zo vertelde ze, hadden ze "in Holland staat een huis" gespeeld. En zij mocht Linda Koprol zijn. Helemaal leuk, met een koprol opkomen en je helemaal inleven in zo'n personage. Net iets voor haar!!

"Kán zijn dat ik straks een Rotterdams accent heb, als ik terug kom", vertrouwde ze me toe. Nou, dat meenden we nu al een beetje te horen : ))

Maar ik dwaal weer af. De rust hier in huis geeft een ander gevoel. Je bent lekker snel door de klussen heen en dat maakt dat ik straks zelfs wel eens helemaal klaar kon zijn voor de vakantie! Da's me in jaren niet gebeurt! Vanavond nog even de laatste afspraken en dan komt daar dat gevoel...

plaatje van www.

Dat gevoel wat je als kind al had. Op de laatste schooldag. Of toen ik werkte bij mijn eerste baas. In een heel klassiek kapperszaakje. Heel veel mensen die wekelijks kwamen wassen-watergolven. Op zo'n laatste dag was het dan een gekkenhuis, maar we waren allemaal zo gemotiveerd dat we nog sneller klaar waren dan op een hele drukke dag. En dan kwam mijn vader me ophalen en reden we naar huis in zijn Opel Kadet.  Met in het achterhoofd dat je zomaar 2 weken vrij was! Top!!

We hebben nog steeds niet echt plannen gemaakt. Kan ook nog niet, Pino is nog niet klaar. En met plannen zet je daar druk op en da's nu net niet de bedoeling. Vanochtend ging Jan, die inmiddels ook vrij is van zijn werk weer vol goede moed naar de garage. "Heb je er nog wel zin in?" vroeg ik. "Ja hoor" zei ie. De klus schiet ook al behoorlijk op. Waarschijnlijk kan vandaag het huwelijk plaatsvinden. Zo noemt Jan de samenkomst tussen Pino en motor/versnellingsbak.

Maar het feit dat ik volgende week helemaal vrij ben is al heerlijk! Wél ga ik met Mirte, die zondag thuis komt nog 3 dagen richting Scheveningen. Hotel geboekt en daar even lekker shoppen en uitwaaien aan het strand. En wie weet... komt Jan ons samen met Junior ophalen. In Pino!!

Klapstoeltjes...

Vanochtend knipte ik mijn vader en moeder. Volgende week vakantie en dan vinden zij het ook vervelend mij nog te vragen. Dus dat hoeft dan nu ook niet meer. Moet wel zeggen, ook al gaan we niet meteen weg, ´t zou geen vakantie zijn met zulke verplichtingen, tóch?

Tijdens de koffie, die automatisch volgt als de haren weer in de plooi zitten, kwam het gesprek op de camper. En dat we daar nog klapstoeltjes voor nodig hadden. Die hadden zij nog, vertelde mijn moeder. Best leuke, beetje gebloemd...

"Neee", zei mijn vader, "die dingen waren blauw!" Nu moet je weten dat mijn vader behoorlijk kleurenblind is, maar ook wel graag gelijk heeft. Wie niet? Ik zag de bui al hangen. Voor ik het wist zat ie al op zolder en even later kwamen ze samen (Hij en de stoeltjes) de gang al in.

Beetje bewerkt stofje. Geen bloemetje, ook niet blauw. Maar wél heel functioneel. Wat ze ervoor wilden hebben vroeg ik. Om vervolgens het aloude antwoord te krijgen: " Daar knip je ons maar voor"... Nadat ik ze in mijn groene autootje had geladen kwam er alsnog een tientje tevoorschijn. Niet dat ik dat wil hoor, maar 'k heb niet zoveel te zeggen in zo'n geval ; )

"Ik heb toch de stoeltjes voor het knippen?" zei ik verbaasd. "Nee, daarvoor heb je je moeder geknipt", was het antwoord van mijn vader. O o ze leren het ook niet af. Maar ondertussen ben ik erg blij met een paar lichte klapstoeltjes voor in Pino. En toen Jan thuis kwam was ook hij er helemaal blij mee!

Goedkoop cadeautje?

Gisteren maakte ik tussen de toch al drukke bedrijven door ook nog even aardbeienjam. Van 8 dozen aardbeien. De groenteboer komt hier aan de deur elke dinsdag. Tractor en platte wagen erachter. Jaaa... we wonen in een dorp!

Een paar weken geleden maakte ik van 7 dozen (1 ging zomaar spontaan op...) ook al jam. 15 potten in totaal. Lekker joh, er wordt hier wel zo'n pot of 3 per week naar binnen gewerkt. Dus meende ik dat ik groenteboer nogmaals moest vragen of ie nog b-keuze aardbeien had. En ja!

Een kistje voor 8 euro. Dat is dan 1 euro per doosje. Bij de afgehaalde aardbeitjes gingen nog 3 zakken geleisuiker speciaal in (voor halfzoete jam) en dan koken maar. Het huis rook heerlijk nadien, dat krijg je er helemaal gratis bij.

even wassen van tevoren...

suiker erbij en aan de kook brengen... even laten door koken...

ziet er nu al heerlijk uit, tóch? Ruik je 'm ; )

loeiheet in de potten doen en dan op de kop. Zo zuigen de deksels zich vacuüm...

Ik rekende het achteraf uit. Zo'n 50 cent per (klein) potje. Da's altijd nog veel goedkoper dan in de supermarkt en de smaak... die uit de winkel kan er écht niet aan tippen!

Bedacht me later dat als ik er een gehaakt "mutsje" op maak en een receptkaartje eraan ik een prima en heel goedkoop cadeautje heb. Of is het een beetje té goedkoop?? Nou, als ik het zelf zou krijgen maakte het mij niets uit. En jullie?

Hebben jullie wel eens uit zuinigheid (of noodzaak) een cadeautje gemaakt voor iemand? Hoe werd dat ontvangen? En vooral, wil je je creatieve ideeën delen met mij? Ik ben héél benieuwd!!