Tijd voor wat nieuws.

Het is al bijna weer een jaar geleden dat ik hier wat geschreven heb. Dat had te maken met omstandigheden in mijn familie. Ziekte, en een flinke periode was alles zo onzeker dat ik daar hier niet wilde en kon over uitweiden. Gelukkig is het allemaal wat in rustiger vaarwater terecht gekomen, en heb ik nu ook weer zin om jullie op te zoeken. Maar ik ga wel verhuizen.

Ik heb een nieuw blog aangemaakt. Of eigenlijk, Junior heeft dat voor mij gedaan, die topper. Het blog heet "Little sparks of happiness", en is hier te vinden. Op dit blog komen, zoals jullie ook al wel een beetje van mij gewend waren, dagelijkse bevindingen en gebeurtenissen te staan die voor mij het leven de moeite waard maken. Denk vooral klein, ik ben niet zo'n hoogvlieger... 

Ik hoop dat je met me mee verhuist, lijkt me supergezellig! Tot daar!!

Stappenteller.

Tsja. Ik ben misschien een kilootje of wat te zwaar. Maar ach, ik zit er niet zo mee. Ik eet gezond, leef regelmatig, kom aan mijn rust toe en ook aan mijn beweging. Helemaal sinds Boris in ons leven is.

Met Tukker ging het aan het einde van zijn leven niet meer zo hard. Zoals jullie weten, hij had flink HD. Dat resulteerde, ondanks alle goede zorgen om hem heen, in langzame loopjes. Van hoogstens een kwartiertje. Natuurlijk pasten we ons daarop aan. Maar oh, wat miste ik die lange boswandelingen die we ooit met hem hadden gelopen!

Het gekke is, dat ik wandelen zonder hond niets aan vind. Ook al zegt het beestje niets, ik geniet toch van zijn aanwezigheid. Dus toen Boris eenmaal zo groot was dat de wat langere wandelingen weer mochten, gingen we ervoor. We wonen prachtig, dus mogelijkheden zat hier in de buurt.

Zo ook dit weekend. Vrijdags is Jan altijd om half vijf thuis. En het is tot half zes licht momenteel. Dus ik pakte mijn groene autootje en reed naar het losloopgebied in Dieren. Daar hadden Jan en ik afgesproken. Je had Boris zijn verbaasde kop moeten zien toen hij erachter kwam dat ook zijn baas mee wandelde. Goud waard!

Ook zaterdagochtend gingen we weer. Naar Vorden dit keer. Bij kasteel Vorden om precies te zijn. We kwamen in het begin van de wandeling een soortgenoot van Boris tegen. Iets jonger, maar net zo onbesuisd. Ze speelden een kwartiertje volop, en toen we riepen dat Boris weer mee moest komen. Gelukkig luistert ie daar tegenwoordig  meteen naar.. We wandelden verder. Op een gegeven moment zagen we paaltjes. Met groene pijlen. Van een wandeling, dat wel, maar we hadden even geen idee hoe lang die was. Na een uurtje zocht Jan op zijn mobiel op waar we ons bevonden, en we namen een mooie weg, door het bos, terug. Boris was erg voldaan. Wij niet minder.

Aan het eind van de wandeling nam Boris even de tijd voor een tak :)

En toen kwam zondag. Jan had met busvrienden afgesproken off road te rijden, en ik bleef thuis met Boris.Ik was eigenlijk niet van plan ver te gaan wandelen, gewoon zijn dagelijkse rondjes. Maar ja, 't bloed kruipt.. Fleur belde. Het was zulk mooi weer, zei ze, en of we zin hadden, ergens tussen haar huis en het onze, af te spreken. Het werd de Rozendaalse hei. Daar speelde hij nog weer eens gezellig met zijn soortgenoten. Hij blij, wij blij.

Vandaag rust ie uit. Ook nodig, zo denk ik zomaar. Want om te weten dat hij aan zijn beweging is gekomen, daar is geen stappenteller of app voor nodig. En voor mij ook niet!

Luisterend poetsen.

Wij gebruiken, zoals velen, Netflix. Heel leuk. Alleen.. Jan's en mijn smaak liggen wat series en films betreft mijlenver uit elkaar. Waar hij niet terugdeinst van wat actie, schieten, slaan en het nodige bloed, ik ben daar niet van. Ik ga meer voor films met romantiek, historie en daar mag dan zeker ook wel een goed verhaal inzitten. Anders haak ik af.

Een tijd geleden waren wij met busvrienden op pad. En 's avonds, bij het kampvuur,  kwam het gesprek op netflixen. Toen kregen we een tip. Outlander, dat zou een serie voor ons zijn. Voor elk wat wils. En dat bleek.

Wat actie, romantiek, een leuk verhaal en ach, het bloedvergieten, daar heb ik altijd nog een kussentje voor. Ik trek m'n knieën op, kussentje daar bovenop en weg is het beeld. In 't ergste geval m'n vingers in de oren en Jan geeft wel weer aan als het veilig is voor mij om verder te kijken. Het was te overzien.

Wij genoten van de serie. In een mum van de tijd waren seizoen 1 en 2 bekeken. En we waren heel blij dat ook seizoen 3 tevoorschijn kwam. Nu is het weer wachten helaas.

Maar ik ontdekte een tijdje geleden nog iets. Het fenomeen luisterboek. Daar heb je ook weer een app voor. Die heb ik dan maar geïnstalleerd. Eerst een maandje gratis uitproberen. Het bleek echt iets voor mij. Oortjes in, boek aan en de huishoud- en tuin klusjes werden ineens een stuk leuker.

Al heel wat boeken kwamen voorbij. Zelfs zoveel dat ik nu regelmatig een leuk (papieren) boek bij de bieb haal en er dan na een paar bladzijden achter kom het al geluisterd te hebben. Grmbll.. Blijven zoeken dus op de app. En tot mijn plezier kwam ik laatst "De reiziger" tegen. Van Diana Gabaldon. De serie Outlander is op deze boeken gebaseerd!

Nu luister ik vrolijk het verhaal nog eens. Want dit verhaal is echt de moeite waard om nog een keer voorbij te laten komen. Er bestaan heel wat delen van, dus mijn dagen worden momenteel gevuld met de verhalen over Claire en Jamie. Ik luister er  met plezier naar tijdens het huishouden, het tuinieren en de was. Maar ook onder het boodschappen opruimen vanochtend kwam er weer een stukje voorbij. Echt genieten!

Bijna anderhalf jaar later..

Anderhalf jaar. Je zou denken, dat is een hele tijd. Maar die tijd is voorbijgevlogen! Voor mijn gevoel was het 1 keer knipperen met mijn ogen en daar was ik. In het jaar 2019, 12 februari om precies te zijn.

Het nest is hier leeg. Jan Junior heeft het geluk gehad een prachtig plekje in Zutphen te veroveren. Daar woont hij, in een heel oud pand uit 1632, met zijn schoolkameraad Niels in een mooi ruim appartement. En het gaat super. Natuurlijk maak je je eerst even een beetje zorgen als ouder als je jongste kuiken op zichzelf gaat wonen, maar dat was totaal ongegrond. Dat bleek al snel.

Ondanks dat het huis hier inmiddels wat leger is geworden, heb ik nu overdag nog wel gezelschap aan Boris. Hij bleek koppig, eigenwijs, super gevoelig en moeilijk opvoedbaar te zijn. Met heel consequent zijn en veel glimlachen om zijn grappige houding ten opzichte van veel dingen hebben we ook aan hem weer een fijn maatje.

Hier leerden wij Boris door een holle boom te lopen. Het lukte ook nog :)

We wandelen samen wat af. In het weekend met z'n drieën, en door de weeks zijn we met z'n tweetjes  vaak te vinden in losloop-gebieden hier in de buurt. Even mijn groene autootje (ja, ik heb dat ding nog steeds!) starten, Boris achterin en rijden maar. Op naar het bos. Onder veel ongeduldig gejank vanuit de achterbak komen we daar aan. Waar Boris dan helemaal los gaat, zich moe speelt met andere honden en ik de leukste contacten opbouw met hun baasjes ("Mag ik een eindje met je op lopen? Ze spelen zo heerlijk samen").

Ja, het gaat goed met ons. Maar.. ik miste iets. Het schrijven, zo bleek toch. Dus ik trok mijn stoute schoenen aan en ging toch maar weer eens achter de laptop zitten. En hoop zo de verwaarloosde contacten hier weer wat nieuw leven in te blazen :)

Afscheid.

Daar was ik weer eens in blogland. Er is hier veel gebeurt in de tussentijd. Mijn schoonmoeder, die al meer dan twee jaar aan alvleesklierkanker leed, is helaas overleden twee weken geleden.

Begin augustus kreeg zij te horen dat ze uitbehandeld was. Toen is ze naar huis gekomen en heeft ze met behulp van palliatieve 24 uurs zorg de laatste maand nog in haar eigen omgeving doorgebracht. Wij als kinderen waren erg dankbaar dat dit op deze manier mogelijk was.

Er waren twee verplegers, die per persoon 72 uur lang aan 1 stuk bij haar waren. Dag en nacht. Om vervolgens afgewisseld te worden door de ander. Zo ontstond er een vertrouwensband en was het voor ons ook een rustig idee dat moeder in goede handen was. Wij zorgen tussendoor voor de boodschappen, eens een soepje of wat anders waar ze behoefte aan had.

Het gaf rust, zoals  ik al zei. Het voordeel was ook dat we met 4 stellen zijn, zo is het werk aardig te verdelen.

De laatste week ging het heel snel. We waren er allemaal bij toen ze rustig van ons weggleed.

En toen kwam het regelen. Ook dat liep voorspoedig, hoewel het wel hectisch was. Jan en zijn zussen bepaalden. Prima hoor, met vier meningen rekening te houden is genoeg.

Toen ik de dag na het overlijden 's ochtends wakker werd, kwam er een gedicht in mijn hoofd op. Jan's moeder was een erg gesloten type. Zo gesloten, dat ik wel eens het idee had dat haar dat in de weg zat. Om haar eer aan de doen moest ik daar wat mee. En schreef ik dit gedicht:

Zoeken naar woorden.

Als de woorden maar niet willen komen,
je wilt wat zeggen, je weet het wel.
Maar ze blijven ergens steken,
het gesprek gaat je gewoon te snel.

Of het nu vreugde, verdriet of dankbaarheid is,
je kan ze gewoon niet uitspreken.
Het wordt dan best vol in je hoofd,
en soms lijk je eventjes te breken.

Op die momenten vroeg je hulp.
"Heb jij nog wat woorden voor mij?"
"Ik heb een cadeautje voor iemand gekocht
en daar moet nog wel een zinnetje bij".

Ik zocht voor jou in mijn binnen
en op het grote internet.
Dan schreef ik wat op en on je kiezen,
zo werd je gevoel toch op papier gezet.

Fijn dat ik dat voor je mocht schrijven,
maar veel woorden bleven niet gezegd.
Je hoopte dat een en ander zou beklijven,
want je meende het toch wel echt!

Nog hier wat woorden voor jou.
Lieve ma, rust zacht, het ga je goed.
Eigenlijk weet ik het nu even niet
wat ik verder zeggen moet.

Voor mij een manier om mijn gevoel op papier te zetten. Het werd ook verwerkt in het levensverhaal dat voorgelezen werd tijdens de crematie. 

We hebben op een goede manier afscheid genomen. Rest ons nu om het huis leeg te ruimen, Jan's vader is nl. 21 jaar geleden al overleden. Dat is op zich ook nog een emotionele klus. Maar gelukkig lukt het om alles in harmonie te doen. 

En zo kwam het dat er weer een poos tussen mijn schrijfsels zat... ik vond het toch handig, en ook fijn, om dit even met jullie te delen!

Hoe het verder ging... groot nieuws!

En toen kwam de maand juli. Wat was het stil in huis! Hadden we in het verleden nog konijntjes en was het Tukker die altijd op je wachtte, nu was er een leegte. Niets meer om voor te zorgen, niet zo mijn ding. En ook mijn tranen kwamen spontaan op bij het zien van een hond..

We gingen op vakantie. Zonder Tukker, ook al zo vreemd. Maar ondanks dat hebben we wel een fijne vakantie gehad. We reden de Romantische Strasse, en we maakten een bocht richting Thüringer Wald. Om op het laatst uit te komen bij een vriendin die op een huis paste van kennissen in Bielefeld.

De dag voordat we naar Bielefeld vertrokken regende het. En niet zo'n beetje ook. De hele dag leek het wel herfst. We hadden een mooie camping uitgezocht maar helaas hebben we daar weinig van gezien. We bleven in de bus. Klapten het bed uit en picknickten op datzelfde bed:

Op diezelfde dag was het dat Jan opperde om alvast eens te kijken of er leuke hondjes op het grote www stonden. Ik sputterde eerst nog even tegen, maar toen hij met een foto van een wel heel schattige pup aankwam, een kruising Labrador/Heidewachtel, was ik snel overstag. Ach, waarom zou ik nog langer wachten met het aanschaffen van nieuw geluk?

Die meetings die nog gepland stonden, de kleine konden we met pup heen en die grote zijn toch niet zo aan mij besteed... daar kan Jan ook zonder mij zich prima vermaken...

En zo kwam het dat we op de terugweg van onze vakantie een tussenstop in Staphorst maakten. En daar Boris meenamen:

Het grote opvoeden is dus weer begonnen. Boris is een super-actieve pup, en natuurlijk moet hij ook nog veel leren. We voeden hem op met strakke hand. We hebben met Tukker de ervaring dat je daar een fijne hond van krijgt...

Gelukkig slaapt onze nieuwe aanwinst ook nog veel. Gisteren, na een dag met alle kinderen weer eens thuis, was hij helemaal op. Zie hier het bewijs, zo lief!

Natuurlijk zijn we Tukker nog lang niet vergeten. We glimlachen nog regelmatig bij herinneringen die we ophalen. Niet voor niets ziet Boris er anders uit. Wit pootje, wit befje, wit puntje aan zijn staart, en hij wordt ook niet zo groot. Het zou niet eerlijk zijn om Boris aan Tukker te meten, dan heeft hij meteen al een achterstand.

Wij zijn blij. Er is weer een stuk meer leven in huis. Boris is een donder, maar gelukkig ook heel intelligent. Hij snapt nu, op de leeftijd van tien weken, bepaalde commando's al. Blijf, kom maar! en zijn naam, daar reageert hij al goed op. En ook een uurtje in de bench heeft hij geen moeite mee,zo fijn!

Ik hoop dat ik hier nog vaak over Boris mag vertellen. En dat ik dat met net zoveel vertedering mag doen als momenteel!!

Dag Tukker...

Schreef ik het vorige blogje nog over het slagen van Jan Junior, vandaag moet ik helaas een somber berichtje schrijven. Tukker is ons ontvallen.

Hij was op. Tukker had, zoals de trouwe lezers hier misschien nog wel weten, H.D.. In ernstige vorm. Toen hij drie jaar oud was, merkten wij op dat hij heel veel hijgde tijdens het wandelen. Nu was hij ook een erg drukke hond hoor, maar het leek toch niet bij zo'n jong dier te passen.

Denkend aan een hartkwaal gingen we met onze trouwe viervoeter richting dierenarts. Die luisterde naar zijn hart en constateerde dat daar niets mee aan de hand was. Dan maar röntgenfoto's maken. En daar kwam een uitslag uit die bij ons als een mokerslag binnenkwam. H.D. De ene heup bleek al best versleten zijn aan de kop, de andere zat er niet in zoals het zou moeten.

"Moeten we hem dan nu in laten slapen?" vroeg ik bibberend. Maar nee, dat hoefde niet. Zijn levensstijl wat aanpassen, oppassen met gewicht, veel zwemmen voor sterke spieren, medicatie en aangepast voer zouden hem nog wel een jaar of acht moeten laten worden.

Dus dat deden we. Zo'n twee keer in de week ging Tuk helemaal los in het water, extraatjes waren taboe en we kochten ons scheel aan goed voer en medicatie. Later kwamen daar nog wekelijkse massages bij, gegeven door buuf Els, die een opleiding deed tot hondenmasseur. Als ik de tafel aan de kant schoof en Els kwam binnen, ging meneer al op z'n zij liggen wachten. Ook al waren die massages lang niet altijd pijnloos, hij vertrouwde ons voor de volle honderd procent.

Tukker haalde de acht jaar. En leefde verder. Zaterdag, we waren inmiddels bijna vijf jaar verder  in de reservetijd, ging het mis.

Zwemmen ging al niet meer, Tuk's hart was te zwak. En lopen werd ook steeds minder leuk. Als hij zich snel omdraaide zakte hij door z'n achterpoten en ook steeds vaker hinkte hij onder het wandelen.

Ik paste me aan. Het voer werd in kleine beetjes gegeven, zijn maag was wat beschadigd door de vele medicatie, en ook de wandelingen werden korter. De pijnstiller, die hij anders altijd na de wandeling door z'n brokken kreeg, gaf ik hem nu een half uur voor het uitje. Logisch eigenlijk ook, zo redeneerde ik. Maar stiekem wist ik natuurlijk wel beter. Tuk gaat het niet lang meer maken. En moesten we nu nog op vakantie met zo'n zwakke hond? Waar bepalen wij de grens? Of zou hij dat doen? Ik maakte me erge zorgen.

Deze foto werd een paar uur voor Tuk's einde gemaakt. Jan had een knuffeltje voor hem gekocht, hij dacht altijd dat die z.s.m. kapot moesten :)

Afgelopen zaterdag. Ik zat wat te fröbelen aan tafel toen ik opgeschrikt werd door gestommel achter mij. Ik keek verschrikt en zag dat Tuk als het ware van zijn kleed af tijgerde. En zijn plas liet lopen. In paniek riep ik Jan, die buiten bezig was. Die kwam toegesneld.

"We moeten nu bellen naar de dierenarts." zei ik kordater dan ik me voelde tegen Jan. En dat deden we. Een afspraak werd gemaakt voor drie kwartier later. Daarna kwam Els, die ik even gebeld had, even langs. Zij gaf Tukker nog wat kalmerende olie en na haar afscheid vertrok ze verslagen weer.

Bij de dierenarts ging het vlot. Tuk werd niet meer onderzocht. De dierenarts kent hem zo goed dat ook voor hen duidelijk was dat dit eraan zat te komen. Tuk is heel rustig, tussen Jan en mij in, ingeslapen. Een mooi en heel waardig einde voor onze grote vriend.

Hoe snel lopen de dingen? Zo ben je blij met het slagen van zoonlief en zo komt er een grijze sluier over je leven. Met daarbij wel de troost dat Tukker een super mooi leven heeft gehad, ondanks zijn gezondheid.

En met die troost houden wij ons staande. Nu zit ik hier achter het toetsenbord, normaler wijze zou ik aan het wandelen zijn. Het is kaal en stil in huis. Maar een ding is zeker...

Er komt, nu nog lang niet hoor, in de herfst of zo, een opvolger voor Tukker. Want een huis zonder hond, da's voor ons nu eenmaal geen thuis :)

Jan's succes chapter 2

"Mam, trouwens", zei Junior van de week... "Sander vroeg wanneer je weer eens een blogje schreef". "Weet hij dan dat ik een blog heb?" vroeg ik verbaasd. "Ja, dat heb ik hem verteld." kreeg ik toen terug.

Even voor de duidelijkheid: Sander is al sinds 2 stages Jan's begeleider op de werkplek. In de derde solliciteerde Jan bij dit bedrijf en dit jaar werd hij opnieuw gevraagd. Tot onze grote opluchting trouwens, Jan is niet zo'n ster in solliciteren.

In de derde had hij een stageplek nodig. Dat moest hij zelfstandig regelen. Maar Jan is nogal van achdatkomtallemaalwel en zo kwam het dat zijn mentor en ik de afspraak hadden dat zij hem daarin zou begeleiden. Zo gezegd zo gedaan. Dacht ik. Maar op een donderdagmiddag kwam Jan thuis en vertelde hij ons dat ie voor vrijdag vier brieven moest hebben verstuurd. 

Ik gaf aan dat ik hem daar best mee wou helpen. Maar dat ie eerst even zelf moest kijken hoever hij zou komen. Om half tien die avond ging ik toch maar eens poolshoogte nemen. Tot mijn frustratie bleek hij nog helemaal geen woord op "papier" te hebben staan. 

Wel had hij al een bedrijf gevonden. In Zutphen. Best4u heet het. En Jan was zeer gecharmeerd van de website van dat bedrijf. Daar wilde hij wel stagelopen. 

Dus gingen we aan de slag. We vulden een sollicitatieformulier in, Jan maakte er een creatieve c.v. bij en met een druk op de knop was het een en ander geregeld. Maar omdat Jan zich niet aan de afspraak tussen ons had gehouden en ik ook nog een stukje avond over wou hebben heb ik hem vriendelijk maar dringend gevraagd die andere drie sollicitaties zelf te regelen. 

Daarna ging het als een speer. De volgende dag kreeg Jan al een telefoontje van Best4u en een aantal dagen later mocht hij op gesprek in Zutphen. En toen nog een keer. Steeds kwam hij enthousiast thuis en hij was dan ook in z'n nopjes toen hij de plek toegewezen kreeg. Wel gingen we nog even de fietsroute richting Zutphen verkennen samen. 

Eenmaal op de fiets raakten we gezellig aan de klets. Over zijn school, en op een gegeven moment ook over de stage. En ik vroeg hem op de man af: "Trouwens, heb je van die andere drie plekken ooit nog eens wat gehoord?" Hij keek me schuldbewust aan. "Ehm nee, eigenlijk niet mam. Ik heb die brieven nooit geschreven. Stom he. Als dit 'm niet geworden was had ik nu niets..." Grrrrr....

Jan ging stage lopen. Al snel had hij het erg naar z'n zin. Het laatste stuk van leerjaar 3 moest ie weer naar school, dat vond ie minder. Maar ach. Hij ging over en het laatste jaar stond voor de deur. En ook weer de opdracht een stage te regelen. "Oh help, daar gaan we weer" dacht ik. Meerdere malen hield ik Jan voor dat hij nu echt eens moest gaan oriënteren en braaf gaf hij mij daar groot gelijk in. 

Op een middag, toen Jan uit school kwam, vond ik toch echt dat we, dan desnoods maar weer samen, op jacht moesten gaan naar een stageplek. Ik zette me schrap toen Junior binnenkwam. "Jan, we moeten toch echt vanmiddag achter de computer" zei ik ferm. Ik kreeg een brede grijns terug. En er werd een schermpje onder mijn neus gedrukt.  Met daarop een berichtje van Sander. "Hee Jan, als je wilt ben je hier dit jaar ook welkom hoor!" 

En zo kwam het dat Jan weer vrolijk richting Zutphen ging. Na een dag zei hij dat het net was of hij nooit weg geweest was. 

Sander nam hem, net als met de eerste stage, weer onder zijn hoede. "Sander is best wel streng, hoor." vertelde Jan meerdere keren thuis. Nu moet je weten dat Jan school niet bijster interessant vond. Dus als hij het enigszins kon redden maakte hij zich er zo makkelijk mogelijk af. Maar dan had hij aan Sander een verkeerde. Stiekem was ik heel blij dat Sander hem zo aanpakte. Het scheelde mij heel veel zeuren (Jan's tekst) en ik wist toch dat dingen uiteindelijk gedaan werden zoals verwacht. 

Na zijn stage werd hem de vraag gesteld of hij nog wou blijven. En dat wou Jan wel. Hij moest toch maar twee dagen per week naar school en de andere drie dagen was hij in Zutphen te vinden. Ook de eindopdracht voor school werd hier gemaakt. Landingspagina's voor de website van een nieuw bedrijf dat voortkomt uit Best4u, Traffic Today genaamd. Jan ging aan de slag en rondde ze goed af. 

De eindpresentaties werden vorige week en deze week gedaan op school en Jan is uiteindelijk geslaagd! Hij mag zich vanaf nu mediavormgever interactief noemen. En ook heeft hij al een plek waar hij zijn kunsten kan laten zien. Je raad het al... Best4u in Zutphen! 

Wij zijn blij! Natuurlijk omdat Jan met succes zijn opleiding heeft afgerond maar zeker ook met de kans die hij heeft gekregen. 

Dus Sander, als je dit leest... Je wil niet weten hoe dankbaar wij zijn! Dank dank dank voor alles wat je voor Jan, en indirect ook voor ons, hebt betekend de afgelopen jaren. Super hoor!!

P.s. Dit is chapter 2, zoals je in de titel ziet. Chapter 1 vind je hier:http://seealadybird.blogspot.nl/2011/03/jans-succes.html

Goeiemorgen!

Goeiemorgen allemaal, en een heel gelukkig nieuwjaar! So... de eerste zin staat op mijn scherm, ben benieuwd wat er verder nog achteraan gaat komen. Ik vond dat ik maar eens moest gaan schrijven maar ik heb geen idee waarover.

Niet dat er hier thuis niet genoeg gebeurt is hoor, 't is hier nooit saai. December was goed voor ons. Allereerst Fleur, die heeft een nieuwe baan! Als senior-trainster, helemaal te gek! Dat wilde ze ook heel graag, en het is haar gelukt. Binnenkort begint ze. In de regio waar wij wonen, dus met een beetje geluk komt ze nog wat vaker binnenwippen. Voor een lekkere maaltijd, of voor nu nog eventjes om mijn autootje te lenen. Ze heeft er eigenlijk zelf een nodig voor deze baan, maar de zoektocht daarnaar is nog niet geslaagd. Vader en dochter houden vol ;)

En natuurlijk gaat het met de andere kinderen ook prima. Junior zit helemaal op z'n plek op z'n stage en ook Mirte gaat goed. Zij had laatst een sollicitatiegesprek voor een honors-program en hopelijk krijgt ze die plek. Daar hoort ze over een aantal weken, spannend!

Jan en ik hebben genoten van de maand december. Jan nam wat daagjes vrij, hij had er nog wat over, en we deden samen inkopen voor de kerst. Heel gezellig! Ook wandelden we oudjaarsdag met Tukker over de hei, beter dan hier in de wijk met al dat vuurwerk. Tukker was nooit bang, maar helaas is dat de laatste twee jaar anders. Nou ja, daar valt rekening mee te houden. Wij bleven oudejaarsavond bij hem thuis, en dat was ook nodig. Hij zat letterlijk te bibberen om twaalf uur, zo zielig.

Hier wandelde hij over dezelfde hei als op oudejaarsdag, alleen dit is een aantal weekjes geleden...

Maar nu is het weer stil hier in en om huis. Iedereen is weer vertrokken richting werk en studie en Tukker snurkt het uit op z'n kleed. Leuk hoor, december, maar stiekem vind ik het ook prima als alles weer normaal is. Lekker rustig, ik hou ervan.

Vandaag heb ik nog een dagje zonder speciale verplichtingen, morgen is dat weer anders. Dus ik geniet er nog maar even van. Een beetje opruimen, de boerenkool die Theo toch nog bracht diepvriesklaar maken, een paar wasjes draaien en genieten van een boek en wat haakwerk. Heerlijk!

Theo's moestuin.

Wij wonen in een oud huis. Niet perfect allemaal, er is nog het een en ander aan werk te doen, maar wij zijn er wel gelukkig mee. Het huis stamt uit 1914. En in die tijd waren de tuinen best groot. Zo ook hier.

Als je bij ons langs het huis op loopt kom je in de tuin. En heel wat metertjes daarna bij het tuinhuis. Naast het tuinhuis zit een deur en als je daar doorheen loopt kom je bij bejaardenhuisjes uit.

In het eerste huisje woont Theo. Theo is een oude bekende hier in het dorp. Hij was jaren kelner bij verschillende gelegenheden en altijd in voor grapjes. Maar het is ook een man met een gouden hart.

Tegenover Theo's huisje zijn moestuinen. Van de gemeente, men kan ze huren voor een habbekrats. Theo had er ook zo eentje.

Moestuinieren, het leek mij ook wel wat. Maar na verschillende verwoede pogingen kom ik ook hierbij tot de conclusie dat die groene vingers van mijn moeder beslist niet erfelijk zijn. Ik doe echt mijn best wel hoor, maar de porties die voortkomen uit mijn tuintje (gewoon in de achtertuin, ik heb er wel plaats voor) die waren niet zo heel erg groot, zachtjes uitgedrukt.

Maar gelukkig was daar Theo. Theo woont in z'n eentje en heeft dus vaak een overschot aan groenten. Regelmatig, als ik 's ochtends tijdens de wandeling met Tukker langs zijn huisje kwam dan riep Theo: "Goeiemorgen schoonheid! (jaa, het blijft een charmeur op z'n 81ste). Wil je vandaag boontjes eten? (Of bietjes of sla of... nou ja, vul maar in). En natuurlijk zei ik daar altijd "Ja!" op. "Graag zelfs!" Met als gevolg dat er later op de dag weer wat lekkers op de tafel in het tuinhuis lag.

Zo ook vorige week nog. Na een aantal keren boerenkool te hebben ingemaakt waren nu de laatste groenten die uit Theo's moestuintje aan de beurt. Prei. Ik waste het goed en sneed het in stukjes. En dan ging het rauw in zakjes de vriezer in.

Ja, je las het goed. De laatste. En niet alleen voor dit jaar helaas. Theo stopt ermee. Het wordt hem allemaal wat te zwaar, heel begrijpelijk op zijn leeftijd.

Gelukkig kan ik Theo altijd blij maken met een baksel, een schaaltje appelmoes uit eigen boom of een pannetje erwtensoep. En dat doe ik dan ook regelmatig. Ach, we leggen het niet op de weegschaal hoor, anders gaat het spontane eraf. Het is sowieso altijd leuk een verrast gezicht te zien. Je krijgt zelf ook energie van iemand blij maken.

Vandaag maakte ik van die laatste prei een soepje. Met wat wortel, ui, knoflook en ook nog een aardappeltje erdoor. Aanvullen met groentebouillon, even de staafmixer erdoor, een paar blokjes cervelaat erdoor en klaar! En voor Junior maakte ik tomatensoep. Daar smult hij toch het liefst van. Zie hier het resultaat:

Lekker smullen vanavond!

Speculaastaartje met peer en salted caramel.

Oh, klinkt lekker toch? Ik hoop dat het taartje ook zo lekker smaakt. Want ik maak er vandaag niet alleen eentje voor onszelf, ook ga ik er iemand anders blij mee maken. Hoe dat zit? Nou, zo:

Zoals jullie hier al wel eens gelezen hebben, ik ben er ook zo eentje die altijd op haar gewicht moet letten. Nee, ik heb geen ernstig overgewicht, maar dat wil ik ook niet krijgen.

Een tijd geleden moest ik naar de dokter voor mijn jaarlijkse controle. Bloeddruk, cholesterol en ook mijn longen worden in de gaten gehouden. Mijn bloeddruk bleek na een 24-uur meting toch in orde te zijn. Mijn cholesterol ook, ondanks dat die toch iets hoger was dan de vorige keer. Maar helaas waren mijn longen flink achteruit gegaan. Ik heb nu eenmaal astma, maar ik had niet in de gaten dat ik zo weinig lucht had. Gelukkig is dat na aanpassing van medicatie nu veel beter.

Maar ik werd ook op de weegschaal gezet. Nu heb ik al een haat-liefdeverhouding met dat ding en die dag was het haat. Weer wat kilootjes zwaarder. Mijn B.M.I. was 28. Ach, zei de praktijkondersteunster, als die maar onder de 30 blijft. Waaaat? Neee! Ik besloot meteen door te zetten met minderen. Met als resultaat dat ik nu een kilo of 3 kwijt ben in een week of drie. Gaat goed dus.

Maar natuurlijk ben ik nog steeds niet vies van iets lekkers. Elk weekend een lekker bakseltje, dat gaat er wel in. Een grote springvorm vol, en dat eten we dan met drie, en soms met twee man op (Junior is ook met gebak nogal kieskeurig.)

Dus verzon ik een oplossing. Ik kocht twee kleine bakvormpjes en verdeelde de ingrediënten. Bakte de taartjes dan en gaf er eentje weg. Leuk joh! Altijd verraste gezichten en zelf heb je dan ook niet zo'n grote hoeveelheid over!

Voorbeeldje van 2 van die taartjes? deze!

Taartje met kweeperen.

Appeltaartjes.

En vandaag maak ik een speculaastaartje met peer en salted caramel. Waar die tweede heen gaat? Dat weet ik nog niet zeker. Eerst maar eens kijken of de baksels lukken. Als dat zo is zal ik ze hier nog wel laten zien. Fijne dag vandaag allemaal!!

Nog eventjes een up-date... Het is nu bijna vier uur in de middag en de taartjes zijn klaar. Dit is het resultaat:

Net heb ik bij een kopje koffie al een heel klein stukje geproefd. Da's het voordeel van de "kok", of niet soms? Hij smaakte, al zeg ik het zelf, heel lekker!

Een heel speciaal bericht...

Dit is een heel speciaal bericht. Om meerdere redenen. Nee, niet omdat ik al tijden niet meer geschreven heb. Ik had me eigenlijk voorgenomen daar maar even geen aandacht meer aan te besteden. Als ik de laatste berichten van mezelf teruglees, dan word ik zelf al niet goed van alle excuses..

Nee, het is een speciaal bericht omdat het bericht nummer 1000 is! Jaren geleden begon ik met bloggen. En al snel werd dat heel erg leuk. Leuk omdat ik het schrijven heel fijn vind, maar ook leuk door alle (meestal wel positieve) reacties. Ik zag de cijfers groeien als ik bij de statistieken op mijn dashboard keek. Ik zou liegen als ik zei dat dat niets deed met mijn ego :)

Maar het is om nog een reden een heel speciaal bericht. En dat heeft te maken met deze dame:

Zoals de meeste lezers hier inmiddels wel weten, dit is Fleur. En in haar handen heeft zij het bewijs dat ze is afgestudeerd als orthopedagoog!

Gisterenochtend om 10 uur was de diploma-uitreiking in Nijmegen. Wij waren daarbij natuurlijk met heel het gezin aanwezig. Jan nam vrij van z'n werk, Mirte van haar master-stage en Junior ook van z'n stage. Uniek om iedereen zo bij elkaar te hebben, echt genieten was dat!

Omdat het een onmogelijke tijd was om het nadien in de stad te vieren, besloot Fleur ons te trakteren op een lekkere lunch gewoon in haar kamer. En dat had ze heel goed verzorgd!

Om een uur of drie togen we weer huiswaarts. Best een beetje abrupt en gek om zo midden op de middag er een eind aan te breien, maar ook wel weer heel lekker. Fleur gaf aan nog even heerlijk richting bieb te gaan. Zij werkt tegenwoordig al en wilde nog even genieten van haar vrije uurtjes. Mirte hebben we op het station afgezet, zij ging weer richting Utrecht. En wij drietjes reden naar huis.

In de auto werd er nog weer eens even gesproken over deze laptop, die al tijden stuk was. Jan had 'm geprobeerd te maken maar helaas was dat succes van korte duur. Toch nog maar eens een poging gewaagd toen we thuis waren en zie hier het resultaat! Ik heb weer mijn eigen laptop ter beschikking en hoef niet meer te wachten op het moment dat Junior thuis is en ik zijn laptop kan gebruiken. Met als gevolg dat daar niet veel van komt. Meestal heb ik 's avonds andere bezigheden of ben ik domweg te moe om nog achter het toetsenbord te kruipen. Maar ik miste het wel!!

Junior is vandaag nog een dagje vrij. Dit zijn ook de eerste dagen sinds september. Ze konden 'm slecht missen op stage, da's toch een goed teken hoop ik ;)

En ik? Ik begin mijn dag maar eens hier, in mijn toch nog steeds geliefde wereldje. Ik hoop dat de laptop het net zo goed blijft doen als nu, dan volgen er weer snel wat schrijfsels. Fijne dag allemaal!!

Jan op de fiets.

Zoals de vaste lezers misschien al wel weten, Jan heeft sinds anderhalf jaar ander werk. In een plaats iets meer dan 25 kilometer verderop. Jan reed daar in het begin nog met de camper heen, maar toen duidelijk werd dat dit werk een blijvertje werd, inmiddels een vast (!) contract, kwam er een Golf om Jan dagelijks naar het werk te rijden.

Veel van Jan's collega's gaan naar het werk met de fiets. Weliswaar vaak wel een elektrische, maar toch... Jan's bloed begon ook te kriebelen. Hij kwam met het voorstel om ook maar te gaan fietsen. Op z'n moutainbike.

Ik schrok hier in de eerste instantie een beetje van. Ja, oké, Jan's conditie is wel beter dan die van mij, maar het is nu eenmaal geen doorgewinterde sportman. Zo eens per week traint hij bij de volleybal, en in het weekend wordt er een wedstrijd gespeeld. Dit in een team met vooral leeftijdgenoten. Ik was toch een beetje bang dat dit plan net iets te hoog gegrepen was.

Ik stelde voor om een gedeelte met de auto te doen en dan op de fiets te stappen. We hadden nog zo'n rek in de schuur staan, dus waarom niet?

Vorige week ging hij dat maar eens proberen. Eerst een kilometer of 18 met de auto, dan de fiets van het rek af en het laatste stuk fietsen, Dat ging prima. Zo prima dat hij 25 minuten te vroeg op z'n werk was. Best wel even lekker, zo zei hij, even een kopje thee en omkleden en dan rustig aan aan de slag. Niets mis mee.

Maar vanochtend ging hij toch maar na zo'n 12 kilometer de fiets op. Zo bouwt hij het langzaam op. Helemaal niet gek. Goed voor z'n conditie en wat ook een fijne bijkomstigheid is: het scheelt brandstofkosten. Twee vliegen in een klap ;) Stoer toch?!

En dan?

Maandagochtend, net kwart voor negen geweest. Wat?? Zo laat alweer? Wat gaat de tijd toch snel.

Ik sta elke ochtend om zes uur op. Jan gaat om kwart voor zeven naar zijn werk en ik vind het nu eenmaal heel belangrijk om de dag samen aan tafel met een ontbijt te beginnen. Na dat ontbijt ruim ik af, pak ik de afwasmachine leeg, poets ik m'n tanden, zet ik de wasmachine aan, föhn ik mijn haar en laat ik de hond uit.

En dan kom ik thuis. In een schijnbaar (Junior slaapt nog, hij geniet nog eventjes van zijn vakantie) leeg huis. En dan?

Ik zet een kop koffie en pak een droog beschuitje daarbij. Toch lekker iets te knabbelen maar geen aanslag op de lijn. Ik pak m'n mobieltje erbij en ga het riedeltje af. Facebook, Instagram, Pinterest en natuurlijk Wordfeud. Dan komt de krant aan de beurt. We hebben een gratis abonnementje van mijn nicht gekregen, altijd leuk.

Als ik weer bij heb gelezen realiseer ik me dat ik nog niets gedaan heb. Althans, dat voelt zo. De dag moet invulling hebben. Geen afspraken met anderen vandaag, maar dat vind ik ook echt niet erg. Ik ben graag alleen, kan ik lekker mijn gang gaan. Het rumoer komt vanavond wel weer..

plaatje van www

Vanavond ga ik eerst mijn schoonmoeder voorzien van een keurig geknipt hoofd. En daarna gaan Jan, Tukker en ik met bus richting een dorp vlakbij. Daar staat een fietskar te koop. Eventueel voor Tukker.

Tukker gaat even mee, en da's puur om te kijken of hij wel in die kar wil. En als dat dan zo is, dan kopen we het ding. Kan Tukker mee als wij vanaf de camping willen fietsen. Tot nu kon dat alleen als het niet te warm was. En ook niet te lang, Tuk moet er toch na een uur of vier weer uit. Nu hopen we wat meer vrijheid daarin te krijgen, 'k ben heel benieuwd!

So, de toetsen deden weer hun werk. Ik pak na een maand of twee de (pas gerepareerde, door Jan!) laptop en heb dan nog geen idee hoe ik jullie te woord ga staan. Ga ik vertellen over de hele fijne vakantie die we dit jaar in ons eigen landje hadden, met Pino natuurlijk, of vertel ik over de gezelligheid die we weer ervoeren met onze busvrienden? Of vertel ik dat we er in het gezin een lid bij hebben? Mirte heeft een vriend en dat vinden we allemaal echt leuk!

Nee, ik geloof niet dat dat laatste een goed idee is, laten we niet te persoonlijk gaan schrijven als het over onze kinderen gaat... En verder?

Tsja, er is eigenlijk zoveel te vertellen dat ik echt niet meet wist waar ik moest beginnen. Dus ik laat dan de toetsen hun werk doen en verbaas me weer over hoe die kletsen voor mij!

Nog eventjes dit: 't Is prachtig weer vandaag, eigenlijk een prima reden om eens even naar buiten te gaan. Gras maaien, een beetje buxus snoeien, opruimen in de tuin en misschien wel nog wat appels plukken, de boom is er zwaar van! Maar eerst ga ik het eten voor vanavond voorbereiden. Vissoep wordt het, met kabeljauw, zalm en wat garnalen. En een lekker stokbroodje met kruidenboter erbij. Misschien eten we die vanavond wel op in het tuinhuis. Met uitzicht op de weer opgeruimde tuin, wie weet. Fijne dag allemaal!

Nagenieten...

Stel je voor... je ontbijt zaterdagochtend al een beetje op tijd. Het ochtendzonnetje piept net nog onder het dak van het tuinhuis heen dus je zit daar heerlijk... De vogeltjes geven zoals elke ochtend een mooi concert.

De ontbijttafel is gedekt. Met verse aardbeitjes en warme broodjes. En natuurlijk een kopje thee en een glas sinaasappelsap. Ook in het tuinhuis. Op je gemakje geniet je met je man daarvan. (Zoonlief ligt nog ff op 1 oor)

Dan is er actie. De hond moet eruit en daarna komt de heggenschaar uit de schuur. De heggen zijn aan een flinke knipbeurt toe en samen klaar je deze klus. Met wat onderbrekingen voor koffie, een lunch met komkommer en tomaat en ook soms wat koude drankjes. Dat moet ook wel want 't is wel heel warm.

Daarna even een frisse douche, zomerjurkje aan en dochter 1 van het station halen. Zij komt, samen met jongere zus, dit weekend thuis. Om op zondag Vader- en Moederdag te vieren. (Was qua planning toch handiger ;))

Even gezellig samen kletsen, en dan vertrekt dochter voor een gezellig samenzijn met vriendinnen. In jouw autootje, maar ach, da's geen probleem. Al snel is het tijd om dochter 2 op te pikken bij 't station. Je man bakt frietjes en al snel zitten jullie gezellig te eten in... natuurlijk weer dat tuinhuis.

Na het eten stel je voor om het haar van dochter 2 eens even onder handen te nemen. Zeven maanden geleden geknipt, dus geen overbodige luxe. En gelukkig is ze het daarmee eens. Een half uurtje en 5 cm korter verder is het klaar. Ze keurt het meteen goed en 's avonds genieten jullie nog even van een bijpraat-avondje in de tuin. Bij een vuurtje dat je man heeft aangestoken. Om half 1 is het hoog tijd om het bed op te zoeken.

De volgende ochtend wordt er een ontbijtje gemaakt. Met eitjes er ook nog bij dit keer. En cadeautjes. Een leuke slinger lichtjes voor langs het dak van het tuinhuis, grappige melkbusjes voor erin als decoratie en ieder een heerlijk tijdschrift.

Zoonlief helpt afruimen en dochters vertrekken nog even naar oma. Zij was 19 mei jarig en dat viel doordeweeks. Dus besloten de meisjes een nieuwe afspraak te maken, vandaar dat ze die ochtend even gingen.

Dan stap je op de fiets. Thee en koekjes mee. Na een mooie route en gezellig theedrinken onderweg kom je weer thuis. Waar het al heerlijk ruikt naar het broodje wat je voor de fietstocht hebt voorbereid en alvast te rijzen in de oven hebt gezet. Met kaas, ham en gedroogde tomaatjes als vulling.

's Middags wordt er lui gedaan. Tijdschriftje lezen, thee drinken, kleuren en een dutje doen. Zo'n lazy sunday afternoon, heerlijk! Alleen dochter 2 is nog actief, zij maakt een pastasalade voor straks, bij de barbeque.

Dan duik je samen met je dochters de keuken in en bereid je de rest voor het eten voor. Manlief zet de barbeque klaar en voor je het weet zit je met heel je kroost aan tafel te genieten.

Om acht uur gaat Pino met man en meisjes op weg richting Nijmegen. Daar moet nog wat opgehaald worden wat gekocht is via M.P. en dan kunnen de meisjes mooi (een stukje, Mirte tot Dieren) meerijden.

Jij blijft achter. Je ruimt nog de laatste dingetjes op, samen met zoon, geeft de plantjes water, verbaast je over hoe snel de rucola groeit, laat de hond uit en dan... Dan geniet je na! Stel je voor....

Mij overkwam dit allemaal dit weekend. Ik ben dankbaar, heel erg dankbaar!!

Pino is back!!

Na veel geknutsel en gesleutel en evenveel frustratie, want het wilde ook nog eens niet mee zitten, is Pino weer op de weg.

Tot donderdagavond heeft Jan door gesleuteld. En op vrijdagochtend om een uur of zeven stond ik Pino schoon te maken. Maar het resultaat (tot zover) mag er wezen:

Om acht uur stond Jan met Pino alweer bij de garage voor herkeuring en afmelding, en om kwart over negen konden we 'm gekeurd en al ophalen. Gelukkig is de keuring geldig voor twee jaar. Hij is ouder dan 30 jaar, vandaar.

Ondertussen hadden Jan en ik alles wat we mee wilden nemen voor een weekend naar Zwartemeer alvast bij elkaar gepakt. Toen was het nog een kwestie van inpakken en goed nadenken wat we nu weer vergeten waren (er is altijd wel iets,bleek nu achteraf ook weer eens) en de reis kon beginnen.

Pino bij ons voor de deur. Fleur vond het beeld van mijn hakken voor de bus op straat hilarisch. Ik eigenlijk ook wel :0

Wat een goed gevoel toen we om een uur of elf wegreden! Nog even via de L.IDL om wat broodjes voor tussen de middag te halen de reis kon echt beginnen. Jan had de navigatie op "toeristische route" gezet en dat was een heel goed plan. We genoten van de omgeving.

Toen we aankwamen waren er al wat vrienden van onze club gearriveerd. Zij hadden ervoor gezorgd dat er op de best al volle camping toch nog een plekje of vijf vrij waren. En zo kwam het dat we gezellig als vanouds bij elkaar konden staan:

Toen we eenmaal geïnstalleerd waren kon het grote genieten beginnen.

Een heerlijk plekje aan een meer. Ook op het strand aan de andere kant van het meer stonden nog busjes. De opkomst was heel goed, en dat was begrijpelijk. Gezelligheid en prima weer, wat wil je nog meer?


We dronken koffie, en soms ook wat anders, we barbecueden, deden een nieuw dobbelspel en 's ochtends aten we eieren met spek, da's traditie. En natuurlijk liepen we het terrein over, op zoek naar leuke spullen, ideeën en oude bekenden. Maar ook nieuwe bekenden kwam Jan tegen. Met die mensen had ie al een leuk contact via FB maar ze nog nooit ontmoet. Zo kwam het dat er een voor mij totaal onbekende dame bij onze bus stond en aan mij vroeg of Jan er ook was :)


Natuurlijk kreeg Tukker ook alle aandacht. Hij werd door veel mensen geknuffeld, speelde met Diesel, een andere bruine labrador, en ging heerlijk wandelen en zwemmen. Ook pikte ie het botje van Diesel af, hij weigerde 'm eerst terug te geven...

Let op Tukker's snoet, om je te bescheuren!

Bekaf was ie soms, maar wel heel erg voldaan.

En toen... toen was het zomaar zondagmiddag. En vertrokken we weer richting huis. Wel op ons gemakje hoor, de dag was nog lang niet om. We lunchten in Ommen aan het water:

En voor de thee zochten we een mooi plekje op in het bos. Het was een super geslaagd weekend.


Natuurlijk is Pino nog niet helemaal klaar, dat kon Jan echt niet redden. Maar de druk is eraf, Jan maakt een lijstje en het voornemen is er elke dag eventjes aan te werken. Het moet wel leuk blijven allemaal, 't is tenslotte een hobby. Maar wel een hele leuke hobby hoor, het hebben van zo'n campertje!!

De belofte.

Ik ben net eventjes met het fototoestel door de tuin gelopen. Da's altijd genieten in de lente, het belooft wat.

Ook dit jaar belooft het weer appels.  De boom staat al een beetje in de bloei, deze foto maakte ik daarvan:

Ik vind de kleur van de bloesem echt prachtig...

Maar als je dan even door loopt naar achter, staat daar nog een perenboom. Volop in de bloei. 't Is een Juttepeer:

Ook hebben we een framboos in de tuin. En een druif. En aardbeienplantjes. Die overigens op totaal de verkeerde plek zijn geplant vorig jaar zomer, niet genoeg zon. Maar ze kunnen eruit en in potten. Om die dan weer in de zon te zetten...

In de voortuin hebben we een pruimenboompje staan. De bloei daarvan is al geweest. Ondanks dat het nog maar een kleintje is zat ie bomvol met bloemetjes. Belofte weer dus.

Ik kan niet wachten. Maar eerst moet ik nog zaaien in de moestuin. Ik zie daar een beetje tegenop. Nog een beetje last van de nek-hernia die ik afgelopen winter had en nu een tennisarm aan mijn rechterarm. Waarschijnlijk door overbelasting. Links kon ik eerst niets hebben. Zucht...

Maar de plannen zitten in mijn hoofd. En als ik alles nu eens met mini-stapjes doe... Elke ochtend een half uurtje en elke middag... dan moet het goed komen lijkt mij!!

Oh ja, ik maakte ook nog een foto van ons tuinhuis:

Daar staat ook alles alweer klaar voor als het echt warm wordt. Nog even het een en ander schoonmaken en het serviesgoed door de afwasmachine halen en dan... dan is het weer volop genieten thuis :)

Vraagje van Marleen...

Op het vorige blogje kreeg ik een reactie van Marleen. Hoe het met Pino is. Ik had het woordje "beantwoorden" al aangeklikt en de eerste woorden al geschreven toen ik me realiseerde dat op deze vraag geen kort antwoord te geven is. Dan maar in een blogje.

Even voor de duidelijkheid, dit is Pino.

Met Pino gaat het naar omstandigheden goed. Na een winter onder dak gestaan te hebben mocht hij weer naar buiten. Toen kwam de opmerking van Jan:" Het raampje boven het keukentje lekt, daar moet een nieuw rubber in."

Goed. Raampje eruit dus. Om dat raampje eruit te krijgen moest ook het keukentje eruit. Toen kwam Jan weer aan met het volgende:"Het keukentje is rot". Dus moest het keukentje vervangen worden. Bij het bouwen van dat nieuwe keukentje kregen we, heel lief, hulp van busvrienden uit Noord-Holland. En uit Zeeland. Zomaar spontaan kwamen die op een mooie zaterdag in maart ons helpen. Gezellig was dat! Soep gemaakt met balletjes en we aten 's avonds ook nog friet met pulled pork. Lekker trouwens, het recept komt nog wel een keer hier langs. Om half negen 's avonds vertrokken de vrienden weer.

Ik dwaal af. Het keukentje was uit Pino, en toen bleek dat er op de bodem waar het keukentje zat een gat te zitten. Jan ging met Pino naar een las-expert en die vond nog een gat. Dat veel erger was.

De busvrienden uit zeeland boden aan Jan aan om langs te komen met Pino. En in 1 weekendje waren de gaten netjes gelast. Wij waren heel blij en dankbaar.

Toen moest Jan weer verder met het interieur. Maar eerst moest Pino even afgespoeld worden, het stof van het slijpen zat er nog op. Toen Jan terug reed van de wasstraat, begaf de versnellingsbak het. Bah. Jan had gelukkig nog een versnellingsbak liggen dus die ging eronder. Nog even getwijfeld of dat slim was want dat ding kraakte een beetje. Geen punt volgens een andere busvriend. (Wij zitten met een hele groep bus-maniakken op de what's app, vandaar.)

Versnellingsbak eronder. In 1 dag gedaan. Toch knap. Maar toen Jan op weg was voor een proefritje ging de telefoon. Jan. Hij werd zo naar huis gesleept. De bus kon nu helemaal niet meer voor of achteruit... (geen verwijt naar busvriend hoor, 't was Jan's eigen keus.)

Gelukkig kwam Jan via een bus-forum een man in de buurt tegen wiens zoon versnellingsbakken reviseert. En die zorgde ervoor dat de bak in 1 week klaar was om onder de bus gezet te worden. Een vriend uit een dorpje nabij, ook met een T3, sleepte Pino naar de garage en in 1 avond zetten Jan en vriend de bak terug onder de bus. Deze foto maakte vriend onderweg naar de garage:

De versnellingsbak doet het inmiddels weer prima. Jan is nu weer verder aan het klussen aan het interieur. Want dat interieur had hij er compleet uitgesloopt toen er gelast moest worden... Nieuwe wanden, nieuwe keuken, nieuwe bedrading, nieuw plakplasticje achter de keuken, het wordt allemaal prachtig.

Tussendoor zijn we nog naar een meeting geweest. Nee, niet met Pino, met de Golf waar Jan dagelijks mee naar zijn werk rijdt. Volgende week hebben we weer een meeting. Jan is dus hard aan de slag, tussen het gewone werk door, de bus klaar te krijgen. Helaas moet Jan dagelijks overwerken deze week. Maar aankomend weekend heeft ie nog de tijd.

Maar.. maandag moet Pino voor de keuring. Oh help, wat zou het een afknapper zijn als er nou nog veel aan zou moeten gebeuren. Jan heeft zo het idee van niet. En voor onze bankrekening zou dat ook niet erg zijn... Helpen jullie duimen? alsjeblieft???

Maandagavond update: 't lijkt alles mee te vallen. Vier niet al te moeilijke punten die Jan nog moet fixen, terwijl ik dit typ is ie al goed op weg. Twee zijn er al afgevinkt, nog twee te gaan dus. En onderdelen heeft ie nauwelijks hoeven kopen, enkel een lampje voor een mistlamp :)

Nee.

Nee, ik ga  me niet alweer verontschuldigen voor het feit dat ik een tijd afwezig ben geweest. Jullie zien me aankomen.

Het was nu eenmaal zo dat de laptop even niet op deze pagina stond, en daar was niet een aanwijsbare reden voor. Alles gaat prima hier. Met Jan, met de kinderen, zelfs met Tukker en ook met mij gaat het goed.

Aan wie ik wel mijn verontschuldigingen aan wil bieden is mijn vader. De beste man werd 80 op 20 maart j.l. En vanaf dat ik dit blog heb, heb ik hem toegesproken op zijn verjaardag. Uitgerekend deze mijlpaal sla ik over. Foei Trudy!

Maar er zat nog een staartje aan zijn verjaardag. Op de dag zelf hebben we een feestje gevierd met familie, vrienden en buurtjes. Heel gezellig, compleet met warm en koud buffet. De jarige zelf vond het ook erg geslaagd.

Natuurlijk hoorden daar ook cadeautjes bij. Ervaringscadeautjes deze keer. Met mijn zus en mijn ouders gingen we op 5 april richting de dierentuin. Om na die tijd nog een lekkere pannenkoek te verslinden bij opa's favoriete pannenkoekrestaurant. Heel geslaagd allemaal. En ook uniek om nog eens echt met het gezin weg te gaan. Pappa, mamma, grote zus en ik. Zo voelde het zomaar weer eventjes!

Gisteren gingen Fleur, Mirte en Jan met opa en oma op pad. Opa had ook aangegeven nog eens naar het Airborne museum te willen. Klik hier, dan lees je meer over dit museum. Dus dat verzoek werd ingewilligd. Op naar Oosterbeek!

En daar hebben ze het prima naar de zin gehad. Eerst het museum uitgebreid bekeken. Oma en opa vulden aan met hun (ervarings) verhalen, en ook Junior weet altijd veel te vertellen over dit onderwerp. Daarna was er nog koffie, thee en gebak in het restaurant ernaast. Vanuit daar kreeg ik deze foto binnen:

V.l.n.r. Fleur, opa, Mirte, oma en Jan Junior.

Voor mij een superfoto! Met zowel mijn ouders erop, 80 jaar allebei en in goede gezondheid, en nog eens onze drie kinderen.

Nadien kwamen mijn ouders nog mee naar ons huis. Ik had twee pannen soep klaargemaakt, een preisoep en een tomatensoep. Ook was er nog Quiche en ik bakte een bloembrood met Italiaanse kruiden. De soep ging er goed in met dit koude weer.

Na het eten gingen Fleur en Mirte weer richting hun eigen stek. Mirte had vanochtend een toelatingsgesprek voor haar Master. Om 10 uur vanochtend. Ze is aangenomen! En Fleur moest vandaag weer met frisse moed aan haar scriptie verder.

Mijn ouders bleven nog even voor de koffie. Om daarna moe maar ik geloof zeker heel voldaan richting huis te gaan. 't Was een geslaagde dag!!

Hoi Mirte,

Dit is niet het eerste berichtje wat ik je stuurde via dit medium op je verjaardag. Je zou er bijna aan wennen ;)

22 jaar ben je vandaag geworden. En al klinkt het heel erg cliché, de tijd vliegt echt! Zelfs toen je zomaar drie maanden naar Azië vertrok ging het supersnel voorbij. Voor we het wisten mochten we je alweer in onze armen sluiten op Schiphol. Om je na 2 dagen ook weer net zo hard los te laten.

Want in Utrecht popelden huisgenootjes, roeivriendinnen en studievriendinnen ook weer om jou te zien. En jij kon niet wachten tot je weer in je stadje was. Met de fiets erdoor heen crossen, van de ene naar de andere bezigheid, hoe leuk is ook dat??

Je bent ook weer druk aan het werk geweest. Bij de SSL, te Leiden. Daar geef je examentraining. Biologie is je vak, logisch gezien je studie. Je geniet er volop van om te zien hoe zelfverzekerd de aankomende examenkandidaten weer richting huis vertrekken. En als je dat zoveel voldoening geeft is het ook heel goed vol te houden. Want als je het leuk vindt wat je doet...

Dat was onze regel ook bij het zoeken naar je studie. Dat je het leuk moet vinden. Dan ben je er vanzelf ook goed in want je doet dingen met je hart, zo belangrijk!!

Vandaag kom je ook niet thuis. Je viert je verjaardag met je huisgenootjes. Leuk! Wel hebben we al een datum gepland dat je niet hoeft te werken. Dan kom je je verjaardag hier thuis vieren. En op die zondag komen de oma's en opa ook gezellig mee eten. Ik verheug me er al op!

Meisje, heel veel plezier vandaag, geniet ervan! En natuurlijk bel ik je zo nog even!

P.s.... Nog even een fotootje van 20 jaar geleden, kijk hoe schattig!!

Nogmaals, de tijd vliegt... dus geniet er vooral van!!