Wat wil ik nou nog .....

Vandaag was het alweer donderdag. Bijna voorbij alweer. De kids zijn net naar boven vertrokken en wij zitten nog even in de woonkamer. Jan kijkt de Tour en ik pak dan de laptop. Gek is dat toch hoe snel je hier je eigen ritme ook weer hebt..

In het begin moet ik altijd even wennen en afkicken. Druk geweest in de aanloop voor de vakantie- welke moeder herkent dit niet-  en het gekke is dat ik pas echt vakantie heb als ik alles op z'n plek heb op de plaats van bestemming. Gelukkig was dat dit jaar lekker snel. De reis was uren korter dan vorig jaar en vakantie in een huisje is een stuk relaxter dan op de camping.

Jaren hebben we dat gedaan. In de caravan vakantie vieren. Voor de kinderen er waren pakten wij de sleurhut al mee. Maar wat een gedoe! Caravan op z'n plek, is de ondergrond een beetje vlak.... voortent opzetten en alles indelen. En toen ze eenmaal mee gingen moest er nog veel meer mee... campingbed, kinderstoel, speelgoed, buggy, je kunt het zo gek niet bedenken. 't Was dat de kinderen het heerlijk vonden toen ze klein waren... Maar ik was er goed klaar mee een jaar of vier geleden. En zij ook, wat een timing! 'k Ben een leeuw en ondanks dat ik de persoonsbeschrijving daarvan vaak helemaal niet op mij vindt slaan, een beetje luxe, daar ben ik eerlijk gezegd toch wel van...

Nee, dan dit jaar. Binnen een uur staat alles op z'n plek en is de koffie gezet. Top!  En dan begint het vertragen. Want wat moet er nog... nou eigenlijk helemaal niets. Heerlijk!

Maar.... eerlijk gezegd is het toch een beetje wennen. De hele dag met z'n vijven (sorry Tukker, zessen..) op elkaars lip en dan voor iemand als ik die het bijna nodig heeft eens een keertje lekker alleen te zijn.. Gelukkig was het vanmiddag zover. Jan ging met de kids zwemmen en ik koos even voor een boek met een lekker kopje cappuccino, een chocolaatje en.. rust! Precies goed!

 

                                            (foto van www).

Hoe gezellig vond ik het weer toen ze aan het eind van de middag uitgehongerd aan tafel zaten... tegenstrijdig, niet??

Respect.

't Was het eerste wat in me op kwam als me gevraagd werd wat ik belangrijk vond in het opvoeden. Respect voor anderen. Daarvan zijn we bij onze kinderen van jongs af aan uit gegaan. Natuurlijk wel mét behoud van hun zelfrespect, dat moge duidelijk zijn. En, al zeg ik het zelf, 't is aardig gelukt.

Fleur heeft veel vriendinnen. Héle verschillende types, maar allemaal leuke meiden. En natuurlijk heeft ieder z'n eigenaardigheid ( we zijn allemaal mensen), zij ziet vaak alleen de positieve kant. Dat maakt dat ze zich bij haar op hun gemak voelen. Voor de grap noemen we Fleur wel eens de knuffelbeer.

Dit komt nog voort uit groep 3, toen ze eens door de leerkracht tussen 2 ruziënde jongens werd gezet. Ze werd er helemaal horendol van. En toen we dit aangaven bij de meester, kwam het hoge woord er ook meteen uit: "Ik dacht, die 2 hebben een knuffelbeer als Fleur nodig.." Daar liep ie even langs de behoefte van Fleur heen, en gelukkig kreeg ze snel een andere plaats.

Als er nu 2 van haar vriendinnen een beetje woorden hebben komt Fleur erbij en relativeert de boel. Mét respect voor ieder van hen. Mooi om te zien. En ook tussen Mirte en Fleur klikt het gewoon. Ondanks dat ze best verschillend zijn op sommige vlakken. Maar dat accepteren ze van elkaar.

Ook Mirte gebruikt wat respect betreft haar gezonde verstand. Natuurlijk is ze het lang niet altijd overal mee eens, maar dat geeft ze alleen aan als ze er ook wat mee op schiet. Wat héb je er anders aan, is haar mening. En ik deel die met haar. Als je zelf niets aan de situatie kan veranderen, omdat het verleden tijd is of omdat diegene er van overtuigd is of andere redenen, zie ik ook niet in waarom je jezelf zou laten horen. Dan kan het hoogstens kwetsend zijn.

Onze Jan groeit de laatste tijd enorm in z'n ontwikkeling. Mét z'n beperking kan ie zich toch heel goed inleven in een ander. Toen ik laatst met de knie op de stoel zat kwam ie nadat hij zich achter de computer had geïnstalleerd toch nog even snel naar beneden gerend. Ik kreeg de huistelefoon aangereikt met de mededeling dat ik hem mocht bellen als er wat was.

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds meer de mening van de kinderen vraag. Want, ook al ben ik ouder, 't is soms heel verfrissend te horen wat zij ervan vinden. Daar leer ik nog steeds van en door die open houding zij ook van mij. En áls er dan eens iets gebeurt wat misschien toch niet helemaal door de beugel kon achteraf, is het helemaal niet erg dat toe te geven. Dat je je dan kwetsbaar opstelt is dan maar zo, 't voelt in ieder geval beter. Poeh, eigenlijk klinkt dit allemaal iets hoogdravender dan de bedoeling was, maar het komt wel recht uit mijn hart. En daar gaat het toch ook om?

Het leven leeft zichzelf!

Gisterenochtend moest ik nog even een boodschapje doen. Jan had de voorraad gehaald, en ondanks dat ie alle ingrediënten voor bami in huis had gehaald was ie één essentieel ding vergeten... de mie. Gelukkig hebben wij een "kampwinkel". De Spar, een paar straatjes verderop. Ik haal er eigenlijk alleen maar boodschapjes tussendoor, voor de wekelijkse is ie me helaas te duur. Bij mij is een boodschapje tussendoor doen best link. 'k Kom altijd met meer thuis dan dat de bedoeling was, en tijdschriften zijn voor mij vaak onweerstaanbaar, dus...

De Santé, werd het deze keer. En nadat ik me geinstalleerd had met een kopje koffie onder m'n afdakkie, nam ik er eens lekker de tijd voor. Mijn oog viel al snel op een artikel over een jounaliste die verschillende retraites in korte tijd had gedaan. En de conclusie die ze daaruit trok, sprak me zeer aan." Opeens viel het kwartje" vertelde ze. Het leven leeft zichzelf!

 Ik citeer: "Je hóeft helemaal niet zoveel moeite te doen. Je kunt gewoon achterover leunen." "Dat klinkt wel heel makkelijk. Voor sommige dingen moet je toch wél moeite doen?" vraagt de interviewer. "Natuurlijk", antwoordt ze, "Maar ik weet nu dat het ook iets lichter kan. In moeite schuilt iets zwaars, iets krampachtigs. Als je moeite moet doen klopt er iets niet, dan ben je tegen de stroom in aan het roeien. Als je dingen loslaat, gebeuren ze als het ware vanzelf"". Daarna geeft ze aan dat ze door haar baan opgezegd te hebben, meer tijd en rust heeft om te schrijven en zelfs een zoon heeft gekregen in die tijd.

Mooi. En natuurlijk, 't is een keuze. Maar wel een hele moedige. Vereenvoudigen van je leven en dan hopen dat je met veel minder luxe óók heel tevreden kunt zijn. Een paar jaar geleden werkte ik ook nog volop. 'k Wist vaak niet hoe ik alles voor elkaar moest krijgen, en als Jan me erop aan sprak, wat rustiger aan te doen, wat minder werk aannemen, was ik zéér verontwaardigd. Want hoe kón dat nou, met minder geld...

Een burn-out was het resultaat. En zo werd ik gedwongen zelfs een klein jaar helemaal niets te doen. Met de financiële gevolgen van dien. Maar natuurlijk red je het dan ook. Je past je aan en het gáát gewoon. Nu gaat alles beter en er spookt een hoop door m'n hoofd. Hóe nu verder? Soms denk ik aan een webwinkeltje met sieraden, of misschien tóch wat brocante spulletjes. Of toch workshops gaan geven..

Aan alles kleven wel nadelen. En de onrust in m'n hoofd groeide. Ik was zelfs zó in m'n hoofd bezig dat een ongelukje ( begin deze maand) me even weer op de plek moest zetten.

Zo'n stuk in een tijdschrift geeft me rust. Denken, het komt allemaal wel goed, als de tijd rijp is. En tussendoor in jezelf geloven. Want dat ik dit nu lees is mijns inziens natuurlijk géén toeval. Want het leven leeft zichzelf.....

Je "hert" laten zien...

Wat wordt daar dan weer mee bedoelt, met die titel, hoor ik je denken... Nou dat gaat over je kwetsbaar opstellen. En hoe eng dat is. Want áls je dat al doet laat je veel van jezelf zien. En dat kon ook wel eens héél verkeerd uitpakken....

Onze vorige generaties waren er vaak wat onhandiger in. Tranen waren al helemaal not- done, want hoe moest je dáár nou op reageren? ( deze week was het nog op t.v. bij de wereld draait door, de tranen van politici). Vaak gebeurde dat reageren dan ook door irritatie of schaamte. En als je dat dan een keer mee had gemaakt, zo'n reactie, dan durf je toch al niet zo snel meer, tóch?

Dus stellen we ons liever wat stoer op. En oordelend. Dat is in de meeste gevallen veiliger dan te laten merken dat je gekwetst wordt. Of verdrietig bent. Jammer. Want wat vaak vergeten wordt door mensen die oordelen is dat diegene waar het over gaat óók alleen maar handelt naar beste kunnen. We zijn allemaal mensen, nietwaar?

Niets is zo stoer dan in therapie gaan op het moment dat het allemaal iets te veel wordt. Want wie wil er nu een spiegel voor z'n neus? Daar zie je dan natuurlijk ook dingen in die je liever niet wil zien. En daar moet je dan nog aan werken ook. Want ook al gaat alles lang niet zo als je wil, je hebt toch een comfort- zone.

In die zone ben je gewend, en het is héél erg eng om daar uit te stappen. Vandaar dat sommigen járen in een situatie kunnen zitten waarvan de oordelende dan zegt: "'k snap niet waarom ze daar mee akkoord gaat!" Nou, misschien wel gewoon omdat je op dat moment niet anders kán....

Misschien is het dan tóch handig wat meer je hert te laten zien. Dat schichtige beest die bést tevoorschijn wil komen, als het maar vertrouwd is. En als ze dan tevoorschijn komt zelfs ook wel iets wil aannemen. Als ze de kans maar krijgt. Zonder oordelen en met een open hart. Succes!

Dankbaar zijn...

Vanochtend realiseerde me ik het ineens... Dat je eerst wat moet overkomen ( en dat valt bij mij dan nog reuze mee..) voor je het in de gaten hebt. Waar ik in het vorige stukje óók al over schreef. Dat je een hoop hebt om dankbaar voor te zijn.

Alles draait hier lekker door. Komt goed, en dat zie ik dus ik laat steeds beter los. En gisterenmorgen kwam buuf even langs, nadat ze gehoord had wat er gebeurt was. Om half tien om samen een kopje koffie te drinken. Jíj nog een kopje? Klinkt wel heel gek uit haar mond, in ons huis, maar ik zei er zeker geen "nee" op!

En tussen de middag kwam mijn moeder nog even langs. Ze had brood gehaald op de markt ( ik bestel dat altijd wekelijks) en ik kreeg ook een heerlijk bakje aardbeien. Die had ze gekocht bij de man die nu al een paar dagen rond rijdt in ons dorp, je hoort hem van verre "AARDBEIUH!!!" roepen. Dus ze maakte een verse boterham met die aardbeitjes voor me klaar!

En nu.. nu zit ik hier weer lekker in de zon. Gelukkig is het weer er helemaal naar om een poosje te moeten zitten... Onder het afdak in de tuin. En de vogeltjes geven een mooi concert... Tukker komt zo nu en dan even een aai halen en ploft dan ook lekker neer. Mirte is nog thuis, de eerste 2 uur vrij. Zij heeft de tafel afgeruimd en de afwasmachine uit- en ingepakt. Zónder mopperen.

Ik wéét het ook wel. Daar heb ik ook al meerdere keren over geschreven. Maar als je heel druk bent, en wat gespannen, want het moet allemaal wél volgens schema ( van wie eigenlijk?) dan heb je er geen oog meer voor. Pas als je mensen ziet of over hun leest die het stukken minder hebben wordt het weer even duidelijk. HALLOOO... Jíj hebt het voor elkaar! Schreeuwt een stemmetje dan in mij.

Dus dit is goed. Tijd hebben ( ook al is het gedwongen) om tóch weer eens stil te staan bij alles waar je dankbaar voor hóórt te zijn. En dat ben ik dan ook. Vandaar toch nog maar eens een keer zo'n stukje!

Pareltjes...

Ik moest ze nog eens lezen om ze eens flink tot me door te laten dringen. Het blogje van haar en haar. Mijns inziens pareltjes.Want wat raken ze de kern van de echte waarheid. Van waarom heel veel mensen tegenwoordig ongelukkig zijn. Omdat toch vaak gedacht wordt dat geluk iets is waar je recht op hebt. En als het er niet is dat je dan alle recht hebt om te klagen...

Volgens mij zit geluk ook in verantwoording nemen. Voor je manier van wonen en voor je omgang met de kinderen. En voor hoe je zelf in het leven staat. Voor het wonen heb ik zélf aan de lijve ondervonden. We kochten 15 jaar geleden dit huis. En tóen we het kochten wisten we dat we járen in de verbouwing zouden zitten. Maar ik nam me voor dat het bewoonbaar zou zijn tussendoor. Want we hadden ook nog 3, toen kleine (0, 2 en 4) kinderen.  En zij kozen niet voor de droom van hun pappa en mamma.

Dus gingen we met beleid aan het werk. De eerste 6 weken woonden we nog in het oude huis en werden 2 kinderkamers gebouwd in het huis. En een dakkapel. En de moestuin omgetoverd tot kindertuin. En de rest werd gezellig gemaakt. En in die 15 jaar daarna een badkamer aangebouwd. En nog een kinderkamer gebouwd . En nog een dakkapel. En na een brand de keuken opgeknapt en de tussenkamer. Later de vloer van de gang. Mét vloerverwarming... En een nieuw dak, en....

En ín die tijd waren er regelmatig mensen die tegen mij zeiden dat ze het niet zouden kúnnen, wonen in een huis wat nog niet af was. En dan dacht ik altijd: "Jij hebt er meer last van dan ik". Want afgezien van het feit dat het voor ons onbetaalbaar zou zijn geweest alles binnen een jaar te realiseren met behulp van een aannemer, zou ik er niet aan moeten denken minder betrokken te kunnen zijn bij de kids. En dat zou zeker weten tóch gebeurt zijn als we het anders aangepakt hadden.

En we waren elke keer weer helemaal happy is er weer iets af was. Geluk wordt uitgesmeerd over lekker lang kunnen douchen toen we een H.R. ketel hadden i.p.v. een 80 liter boiler met z'n vijven. En een heerlijke kamer voor Fleur toen ze naar de middelbare school ging i.p.v. samen met zusje een kamer delen (ook niet verkeerd voor hun band, trouwens). En toen vorig jaar de buitenkant strak was vond ik het ook weer heerlijk. Om maar niet te vergeten hoe fijn het is een afdak te hebben waar je onder kunt zitten met een zomerbuitje.

En onze kids... Ze zijn 14, 17 en 18.

En je zou er heel ongelukkig over kunnen zijn dat ze het lang niet altijd meer zo met je eens zijn als vroeger. Maar ik kijk liever waaróm dat zo is. En ga in gesprek. En dan blijkt een soms oogwaarschijnlijke dwarse bui vaak een hele begrijpelijke oorzaak te hebben. Grénzen worden er ook gesteld. Maar dat zijn ze van jongs af aan gewoon gewend. Scheelt een hoop stres. En ruzies.

Ik vind het ook handig om ze te wijzen op kleine simpele maar fijne dingen waar je gelukkig van kan zijn. Van jongs af aan heb ik dat gedaan. En vaak merk ik op dat ze er ook oog voor hebben. En als dat dan genoemd wordt word ik er zelf ook weer op gewezen. Het mes snijdt van 2 kanten!

Sinds ik hier schrijf merk ik ook dat ik meer oog heb gekregen voor m'n "ladybirds", dingen die je leven de moeite waard maken. Ook door de reacties kijk je anders tegen jezelf aan. Fijn! En soms lees je iets leuks in een tijdschrift en dan realiseer je je dat je dat allang hébt. Gék is dat toch dat mensen soms zoeken naar iets waar ze bijna bovenop zitten. Een stapje achteruit (door het lezen van de mooie blogjes die ik in 't begin noemde) maakt je zicht op het geheel weer helemaal helder. Dankjewel!!

Dromen.

Voor sommige mensen is het leven van een ander een droom. Het gras is bij de buren altijd groener, kun je ook wel zeggen. Je verkijkt je op de mooie spullen die mensen hebben, of op de perfecte relatie van een ander.

De reclame maakt daar ook dankbaar gebruik van. Van de onvrede die in de mensen zit. En van het gevoel er misschien nét niet helemaal bij te horen. Als je dan dit koopt, dan...

Of als je híer je vakantie boekt, ben je zó ontspannen dat het lijkt of je weer dat meisje van vroeger bent.... En dan zijn er mensen die dat ook denken. Niet voor niets schijnen veel relaties op de proef gesteld te worden tijdens de vakantie. De verwachtingen waren hoog, veel geld is er voor betaald en dan hebben we het nog maar niet over de voorbereiding. Bekaf stappen mensen in de auto, op weg naar dé droomvakantie. Je hebt er tenslotte een jaar voor gewerkt, dus dan móet het wel aan de verwachtingen voldoen.

Kán het misschien ook zo zijn dat als je niet op vakantie gaat het ook best lekker kan zijn? Tenslotte heb je dan alle tijd voor jezelf en er worden ook veel kosten uitgespaard. Misschien kan je die dan besteden aan eens een extra lekker broodje met de lunch of wat spulletjes om eens iets lekkers te bakken met de kids. Ook kan het horloge een tijdje af, tenslotte moet je in één keer niets meer.

Ook in de lente merk je het weer. De tuincentra zijn superdruk en vaak nemen mensen veel meer mee dan ze hadden voorgenomen. Het wordt er ook zo leuk voorgesteld, daar kan je toch niet omheen... Niet voor niets ben ik al in geen jaren in zo'n zaak geweest. Je leert van die keren dat de kassa een best groot bedrag liet zien. oeps...

Tuurlijk wordt de tuin hier ook klaar gemaakt voor het buitengebeuren. Maar 'k probeer toch zoveel mogelijk te roeien met de riemen die ik heb. Misschien een bak violen van de markt maar daar blijft het ook wel bij.

't Ging bij mij ook niet ineens. En nog haal ik wel inspiratie uit ideetjes van anderen. Maar 'k probeer toch vooral te kijken naar wat we hebben. En dan vind ik het m'n "plicht" om daar zorgvuldig mee om te gaan. En dankbaar voor te zijn. Want geluk zit in jezelf en niet in spullen of dure reizen!

Vertragen....

Eerst even een update over Tukker. Zijn artrose is weer aardig onder controle. Vorige week leek het erop dat het héél erg snel bergafwaarts ging, maar waarschijnlijk had hij toch ook een verstuikte poot. En na nog wat extra pijnstillers te hebben gehaald lijkt hij nu toch steeds beter te lopen. Dat is even opgelucht ademhalen.. Alleen, gisterenmorgen liet ik hem even achter, de foto zagen jullie op het vorige blogje, en hij rende zoals gewoonlijk met een rotgang naar binnen.

Later op de ochtend viel het me op dat ie wel heel veel aan het likken was aan 'n linkervoorpoot. Daar moest ik het mijne van weten. Na inspectie bleek dat nu z'n nageltje was ingescheurd. Hij hing er echt bij en het bloedde ook een beetje. Jan is met hem weer eens naar de dierenarts geweest en die heeft hem bijgeknipt. We moeten in de gaten houden dat er niet te veel vuil bij komt en als we het niet vertrouwen moet ie met z'n pootje in de Badedas. Gelukkig is ie erg makkelijk, hij laat werkelijk álles toe..

Wát een gedoe allemaal. Soms komen verschillende dingen samen en krijg je het gevoel dat je volkomen gelééfd word. Ik dacht vroeger toen de kids klein waren altijd dat dat de drukste tijd was, maar ik kom erachter dat dat lang niet altijd op gaat. Even wegbrengen ergens heen, soms in 3 etappes eten en vooral soms geheugen voor ze zijn maakt de boel best wel hectisch. Tel daar nog een man bij op die binnen een paar minuten écht geen idee meer heeft wat je hem ook alweer vroeg en het is helemaal compleet.

Ik ben écht zo'n type. Van hélp wat moet ik nu het eerst of het laatst doen.. Want soms lijkt alles wel even belangrijk.  En het feit dat ik het verschrikkelijk vind om "nee"te zeggen doet de boel ook geen goed. Schuldgevoel en verantwoordelijkheidsgevoel kunnen mij enorm in de weg zitten. Die burnout, anderhalf jaar geleden kwam niet uit de lucht vallen. 'k Wist het wel,  alleen ik had er nog even geen tijd voor.

Ik vind de spreuk van Merel op haar site van Loesje, waarin wordt gezegd: "Ik ren en ik denk en ik stop verbaasd waarom liep ik nou te rennen ik heb helemaal geen haast..." heel erg treffend. Ik heb dit inderdaad jarenlang gedaan. En het put jezelf gigantisch uit, nergens voor nodig!

Ik heb nu het toverwoord: Vertraging. Als je met de was bezig bent niet denken: "oh, en nou moet ik straks dít nog en dat.." maar heel bewust alleen maar doen. En als ik nét een kopje koffie op heb heel bewust nog een paar minuutjes blijven zitten. Niets doen, het is voor mij echt een openbaring. Want door deze houding aan te nemen merk ik dat er eigenlijk op een dag nét zoveel of misschien nog wel meer af komt dan anders..

Ik lees de laatste tijd veel op blogjes over vrouwen die momenteel nét zo bezig zijn als ik was voor de burn-out. Tenenkrommend. Want je hebt op dat moment helemaal niet door waar je mee bezig bent, je denkt alleen maar in termen als: dit moet nog af en dat moet nog opgeruimd en als ik dit maar klaar heb dan... Vandaar dat ik dacht, kom laat ik eens mijn eigen ervaring op dat moment op "papier" zetten, misschien hebt je er wat aan..... Fijn weekend, en.. take it easy!!!

't is niet perfect.....

2 jaar geleden hoorde ik 'm voor het eerst, de opmerking:"'t is niet perfect, maar ik ben er wel gelukkig mee". Er was zelfs een boek over geschreven.( Net even via google geprobeerd op te zoeken, maar dat lukte even niet.). Ik vond het meteen een mooi statement. Iets om over na te denken. Vooral voor iemand zoals ik, een perfectionist, die de dingen graag onder controle heeft. Wel net zo rustig, die structuur.

Maar of je daar nou zoveel gelukkiger van wordt? Wat is belangrijker, roep ik zelf regelmatig. Of je kinderen zich herinneren hoe schoon het huis vroeger was, of hoe gezellig? Nou, ik kan je wel vertellen dat ik dat van vroeger thuis écht niet meer weet, of mijn moeder die week wel overal aan toe gekomen was.(sorry, mam), maar wat ik me nog wel herinner waren de leuke uitjes, verjaardagen en logeerpartijtjes. En de dingen die mijn vader voor ons in elkaar knutstelde. Een tafeltennistafel en een knikkerbak bijvoorbeeld. En de lol die we daarmee beleefd hebben.

En als het gaat om spulletjes van de kringloop of rommelmarkt, Als er een barstje in zit, of bijvoorbeeld dat vleugeltje dat van dat schattige engeltje ontbrak, voor mij maakt dat weinig uit. Ik ben er toch best gelukkig mee. Sterker nog, voor mij zijn die dingen echt uniek.

 Ik las net met m'n zoektocht op google nog de uitspaak: perfect = niet gelukkig, gelukkig = wél perfect. Met andere woorden perfectie en controle zijn niet de voorwaarden voor geluk. Geluk zit in jezélf, of je tevreden bent met de dingen om je heen en of je nog oog hebt voor de ladybirds om je heen....

 

Als je naar je hart luistert...

Als je naar je hart luistert, hoor je dat het leven klopt. Deze tekst van Loesje hangt bij ons op het toilet. Ik vind deze uitspraak zo sterk en waar dat het een goeie is om symbool te zetten voor 2011. Ik wens iedereen dan ook toe in het nieuwe jaar vooral naar je hart te luisteren. Dan komt volgens mij alles vanzelf op z'n pootjes terecht.
Dus relax en voel. En dan een fijn en liefdevol nieuwjaar toegewensd!