dinsdag 14 juni 2011

Ik assertief??

Nee, ik geloof niet dat mensen die mij écht goed kennen mij zo zouden beschrijven. Sterker nog, ik kom - geheel vrijwillig- vaak niet op de eerste plaats. En voor mezelf opkomen heeft me al heel wat slapeloze nachtjes bezorgd. Piekeren of ik dat wel kon maken, zomaar nee zeggen. En of ik het écht niet anders op had kunnen lossen....




Maar met zo'n kind als onze jongste wordt het geboren. Hij heeft PDD-NOS, een aan autisme verwante stoornis. En als er één ding moeilijk uit te leggen is, is het dát wel. Want aan de buitenkant zie je een heel gewone puber. Die ook nog een keer niet op z'n achterhoofd is gevallen. Sterker nog, ik weet soms niet wat ik er mee aan moet. Zelf al niet. Want het zinnetje:"Waar eindigt de rakker en begint de stakker" geeft precies aan waar we dagelijks tegenaan lopen.

Pas als het verschrikkelijk mis gaat, en Jan een onvervalste driftbui heeft gehad hebben we wat uit te leggen. Dat gebeurt niet thuis, daar zijn we zó op 'm ingespeeld, dat dat bijna niet meer mogelijk is. Structuur en voorspelbaarheid zijn de toverwoorden bij de opvoeding van een PDD-NOSser. Jammer genoeg ( en natuurlijk maar beter ook, hij is 14) ben ik niet altijd in de buurt. En juist met nieuwe gezichten is het in het verleden nog wel eens mis gegaan. Dan moet je denken aan een nieuwe leraar of taxichauffeur.

En ook in het begin, toen Jan nog een kleuter was, moesten we als ouders vaak voor ons zelf opkomen. Met onderzoeken laten doen bij je kind om tot de goede diagnose te komen, oefen je geduld. En assertiviteit. 6 Weken per onderzoek mag je zó op rekenen. Begrijpelijk hoor, er gaat natuurlijk héél wat praten, overleg en papierwerk aan vooraf. Maar sóms had ik tóch het gevoel dat ik eens ff een telefoontje eraan wagen moest. En gék hè, een paar dagen later kreeg je dan bericht thuis gestuurd. Even achteruit de kaartenbak gehaald, was mijn indruk...

Vanochtend hád ik weer zo'n akkefietje. Junior heeft deze week proefwerkweek. En gisterenavond hadden we daar samen nog even fanatiek ons best voor gedaan. Was even nodig, hij bekende vorige week een 1 voor duits te hebben gehad laatst. Enneh, oh ja, nog een laag cijfer, maar wist ík veel dat ik proefwerk had toen.... Z'n agenda zit ongebruikt in z'n tas. De Duitse leraar schrijft het op het bord, maar ja dan vergeet ie het alsnog over te schrijven..

Jan was er hélemaal klaar voor. Zat gevoed en gepoetst op de stoel te wachten op de taxi. Andere dagen komt die altijd om 7.20. Nú was het 7.50 en nog steeds niets. Oh ja, kwam er in een keer uit de voorkamer, Hennie is vrij, dus er is een ander. Mijn temperatuur, die inmiddels al een beetje gestegen was begon langzaam tot het kookpunt te stijgen. Want als dit nu de eerste keer was, whah, maar het is meestal raak. De vervangers voor Hennie, de vaste chauffeuse zorgen er over het algemeen voor dat Jan te laat op school is. En het ligt altijd óveral aan, behalve aan hun zelf. Een half uurtje eerder van huis, de eerste keer zou geen kwaad kunnen, denk ik dan!

Dus..bellen. Na vaak overgaan, ik ben een volhouder als ik kwaad ben, werd er opgenomen. Ik sliste tussen m'n tanden door wie ik was. En dat m'n zoon wortel begon te schieten op z'n stoel. En dat, fout natuurlijk, het altíjd zo was dat ie te laat was als er een ander kwam. Daar had ie me... want dát was niet waar. En ja, de taxi hád vertraging, maar ja dat was niet hún schuld.. Ik gaf nog als antwoord terug dat Jan proefwerken had. 4 in 4 uur. En dat hij daar dus nu iets later mee klaar zou zijn. Moesten ze maar even wachten.

Toen had ík 'm. Want hoe ik het in m'n hoofd haalde dat een táxi op een leerling zou gaan wachten. Nee, natuurlijk weet ik ook wel dat dat niet kan, maar dat zeg ik niet op zo'n moment, dat ik dat snap. De hoorn lag er sneller op dan meneer lief was. Ik had m'n punt gemaakt. En aan Jan heb ik wél gezegd dat ie gewoon op tijd moest zijn. Ik vertrouw er op dat school het tijdsprobleem voor hem op lost. De mensen die daar werken weten wél dat autisten de ruimte nodig hebben. En dat je als je te laat bent dat even moet melden, zodat ze weten waar ze aan toe zijn. Gelukkig wel.....

12 opmerkingen:

  1. Pppppppppfffff!!



    Goed zo!

    Liefs Thea♥

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat vervelend zeg! Maar je hebt het goed aangepakt vind ik. Mijn zoon heet ook Jan, is ook 14, en heeft ook een diagnose PDD-NOS! Wat een boel overeenkomsten.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jeetje, da's balen. En net nu die proefwerken moet doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het is niet leuk zo assertief te zijn als je het eigenlijk niet ben. Kop op! Lieve groet Janneke

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Die taxi's, dat komt me zó bekend voor... Als 'brusje' zag ik regelmatig een pissig moeder aan de lijn, waren ze weer véél te laat, of véél te vroeg (probeer eens een kind met motorische- en planningsproblemen nog vroeger op te laten staan en zich snel aan te kleden). Of mijn broertje stond op school en ze waren vergeten hem op te halen ('Was hij niet vrij dan? Oh nee, dat klopt dat was de onderbouw...') Of de taxichauffeur stond op school en belde waar broertje was, terwijl moeder al tienduizend keer, ook zwart op wit, doorgegeven had dat hij wél vrij was... Zelfs met mijn broertje, die niet in het autistisch spectrum zit en dit soort dingen dus makkelijker kan relativeren, is/was het soms een ramp.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Het heeft me maanden training, tig euro's beltegoed, de bekende bloed-zweet en tranen gekost maar het is me (vooral haar!) 2 jaar geleden gelukt om puberdame stapje voor stapje met het OV te laten reizen. Hoe vaak ik destijds van werk naar huis wel niet om ben gereden om haar op te pikken omdat het weer slecht geregeld was met de taxi ... OV is ook niet alles maar het geeft toch meer ritme dan de taxi destijds, dus snap dat jij er even helemaal klaar mee was, zeker in een proefwerkweek!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. bekend! met een andere diagnose welliswaar. het heeft me als alleenstaande moeder uren, uren en UREN gekost! pffffff chappeau voor jou!!!! gr Paula

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Houd op over dat taxivervoer, hoe vaak dat niet voor ergernis heeft gezorgd op school!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Ik denk dat het gewoon een kwestie is van hoe je het bekijkt.
    Je bent misschien niet voor jezelf assertief maar als het anderen betreft ben je gewoon een grote, sterke brullende leeuw die zijn tanden laat zien als dat nodig is. En reken maar dat die anderen dat best waarderen.

    BeantwoordenVerwijderen
  10. Wat een herkenning.
    Maar zijn de cijfers nu niet ook de dupe van al dat gedoe? Onze dochter, 15, Asperger, schiet dan zo in de stress dat ze helemaal black-out gaat. Gelukkig gaat ze fietsen, neemt 10 minuten voor een kwartier afstand..hm da's ook kikken (of stressen voor mama's)
    Goed dat je gebeld hebt, volgende keer iets korter mee wachten! Succes!!

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Assertief zijn vind ik vaak zo moeilijk ,bij mij ligt altijd de gedachte waar ligt de grens? Ik vind dat je het goed aangepakt hebt
    Lieve groetjes Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen

Hé leuk, een reactie! Ben zó benieuwd wat je gaat schrijven...